YAKLAS BİRAZ

AltahaR

2011-12-14T22:04:00.002+02:00

Asırlardır yazmıyorum sanki...'yazmıyorum' tabiri de biraz melankolik yazar havası verdi...bir kaç romandan sonra ara vermiştim...ööhmm... şimdi tekrar yazıyorum....havası esti ama yok daha neler. eski yazılarımı gözden geçiriyim dedim de ben bile dayanamadım çoğuna. bir kaç paragraftan sonra okumayı bıraktım....

Bu yazıyı okuyan şahıs. buralara kadar geldiysen, dur gitme o zaman....hissediyorum alt paragraflarda bir Necati Cumalı havası estiricem...Pavlovun itleri gibi şartlanmışım...bloğa girer girmez aşk modunu açtım...dur kapatayım da çok yazmasın.

evet anladığınız üzere ne yazacağını bilmeyen bir haleti ruhiye ile burdayım...Ama ne önemi var. hiç bir önemi yok...gittikçe rahatlıyorum. rahatlıyorummm. rahatladımmmmmm....

Bir hikayenin içinde yaşamak fena olmazdı...

2010-09-12T20:25:00.005+03:00

Şair,

vakti geldiğinde askere gider... çok sevdiği, çocukluk aşkı karısını arkada bırakmak çok koymuştur... Aşık adama, ayrılık ölümden beter koyar...

Bir gün bir mektup alır; KARIN ÖLÜMCÜL ÇİÇEK HASTALIĞINA YAKALANDI...YAVAŞ YAVAŞ ÖLECEK....

Şair, mektubu cebine koyup gözünün ağrıdığını söylemiş. Bir süre sonra gözlerini açamaz olmuş ve hayatının kalan kısmına kör olarak devam etmiş...

Kadın 12 yıl sonra ölmüş. Adam 12yıl sonra gözlerini açmış... Tam 12 yıl....

12 yıl sevdiği insan hastalığından dolayı göremediği için, kendisi de görmek istememiş....

Bi de işçinin hikayesi var;

sevdiği kız özürlü diye herkesten aynı cümleyi duyuyormuş... o eksik, sen tamsın. bu iş yürümez...

Herkesten duyması tamam da sevdiği kızında ; 'Sen ve ben farklıyız, olmaz' demesi çok üzmüş delikanlıyı. Bir gün iş yerine gitmiş. Kolunu bilerek makineye kaptırmış. Kanlar içinde tek kolunu feda etmiş...Kapısına dayanmış sevdiği kızın;

şimdi ikimiz de yarımız...

' Danteller 5 teleee. Danteller 8 teleee!'

2010-03-02T01:31:00.005+02:00

-Allahaısmarladık

-...................

Kapıyı yavaşça kapamak istediyse de büyük ihtimalle mutfağın açık bırakılan penceresi yüzünden bunu beceremedi. Kapı büyük bir gürültüyle kapandı. Dış kapıyla mutfak penceresi arasında dolaşan rüzgar, evin içinde serin bir hava oluşturdu. Bu tatlı soğukluğu ne kapıyı kapatıp dışarı çıkan ufaklık, ne de içerde salondaki koltukta oturan annesi hissedebilmişti.

Küçük ellerini, yamalı, yeşil renkli kadife pantalonunun ceplerine soktu. Şimdilik küçük ellerini martın sert soğuğundan korumayı başarmıştı. Babasının eski paltosundan bozma pantalonunun paçaları, artık ayak bileklerinin üstünde kalıyor, ayağına geçirdiği yün çoraplarının boğaz kısımlarını saklayamıyordu. Daha önce komşu çocuğunun giydiği ayakkabılar ona bir iki numara büyük geliyordu. Ama, O; büyük,siyah ve önü tokalı iskarpinlerini, ayakkabının ilk sahibinden daha çok seviyordu

Yere eğilirken kendi kendine söylendi;

- Hay Allah yaaa....Daha dün boyamıştım seni.

Cebinden çıkardığı mendiliyle, boyanmaktan kat kat olmuş ayakkabısının önünü sildi.

Gururlar ayakkabılarını süzdü ve ' çok güzel...' dedi.

Tekrar yürümeye başladı.Sırt çantasının içinde taşıdıklarının adlarını mırıldandı. Hızlıca birşeyler düşündü ve yolun karşı tarafına geçmeye hazırlanırken bir an tereddüt etti. Her hafta yaşadığı ikileme yabancı değildi. O dükkanın önünden geçmek, ya da geçmemek....

' Geç kaldım. Yolu uzatmasam iyi ederim. bu kez de önünden geçeyim bari....'

Bedenini yola attı. küçük adımlarla ve acele ederek karşı kaldırıma geçti. Büyük vitrinli oyuncakçının önünden hızlıca geçmeye yeltendi ama nafile. Vitrinin tam ortasında ışıl ışıl duran bu bisiklete bakmaktan kendini alıkoyamadı.
Masmavi bir bisikletti...
-Uffffff... şu örgüleri satma işim olmasa bütün güz izlerdim seni!
Gözlerini vitrinden uzaklaştırmaya çalışarak oradan ayrıldı.Farkında değildi ama, bu bisikleti ilk gördüğü günden beri asla, o bisiklete binip; okula, işe, eve, parka onunla gidip gelmeyi hayal etmemişti-edememişti-.Edebilir miydi? ama etmeliydi....Sadece bu mavi güzelliğe, buz gibi bir vitrin camının arkasından bakmayı sevmişti. sevinçlerini, umutlarını, hayallerini ödünç verdiği birinin yaşamını uzaktan izlemek gibiydi. Ama daha gerçekçi, daha somut nedenleri vardı. Bisiklet sürmeyi bilmiyordu...Bilmediği bir şeyin hayalini kurmaya da niyetlenmemişti.
-Sen sürmeyi bilmiyor musun? Didye sormuştu bir arkadaşı, geçen yaz.Evet. Evet bir oyun parkındaydılar. O'na tam da böyle sormuştu elleriyle belini sıkı sıkı kavradığı arkadaşı.
Bisikletin arka selesinde tıngır mıngır gidiyorlardı. Soruya cevap beklemiyordu çocuk, ufaklıksa cevaplamak istemiyordu. Çok farklı alemlerdeydi.Yüzünü rüzgar mı ıslatmıştı? gözleri mi sulanmıştı? rüzgardandır rüzgardan....
Birden korna seslerini, araba gürültülerini tekrar duymaya başladı. gerçek dünyaya döndü. Gözlerini hızlı hızlı kırpıştırıp küçük parkın içine doğru yürüdü.
Küçük park. İnsanların oturması için yapılmış birkaç tane bank vardı.geri kalan herşey yeşil ve doğaldı. şehrin içinde olabildiği kadar doğal. fazlası değil. Parkın hemen arkasında da çocuklar için oyun bahçesi vardı. Klasik, tahteravalli,salıncak, kaydırak...ne anlamsız! ve de ne büyüleyici.
Sırt çantasını yere koydu.özensizce. İçinden büyükçe masa örtüsü çıkardı. İnceledi.Her zaman alta gelen pis kısmı yine alta gelecek şekilde yere serdi. Örtünün dört bir köşesine rüzgarda havalanıp uçmasın diye taş koydu. Nihayet çeşitli boyutlarda bembeyaz el yapımı dantelleri dikkatlice sergiledi. Müşterilerin sağında kalacak şekilde küçükleri, solunda kalacak şekilde büyükleri dizdi. Şöyle tepeden tırnağa tezgahını süzdü ve kendini alkışladı.Küçük kafasını tekrar, o kocaman çantanın içine gömdü. O'nu öyle görenler çantanın içine saklanmaya çalıştığını düşünebilirlerdi. Aradığını bulanlara has tebessümle, çantadan uzaklaştı.Sırtını ağaca yasladı. Eline 'YILKI ATI' adlı hikaye kitabını aldı ve okumaya başladı. Arada bir kafasını kitaptan ayırıyor, gelen geçenleri süzüyordu.Sattıklarıyla ilgilenebilecek tipte insanlar yaklaştığı zaman 'Danteller 5 teleeee.Danteller 8 teleeeee' diye söyleniyordu. Bağıramıyordu, sadece söyleniyordu. Çünkü, her normal çocuk gibi utanma duygusu onunda ruhunun derinliklerinde saklanıyordu. O fark etmese bile sesi onu ele veriyordu.
Kafasını tekrar hikaye kitabına gömüyor, arada tam çaprazında kalan oyuncakçının vitrinini süzüyordu.
Nadir de olsa, satış yapmanın huzuruyla kitabını okumaya devam ederken, birinin karşısında dikilip onu süzdüğünü hissetti. Kafasını kaldırmadan, sadece gözlerini hareket ettirerek bu hissinin kaynağını gördü.
Bir kız çocuğu!
-Ne satıyorsun sen?
-Dantel örgüsü.örgü yani. el örgülü dantel.öffff bunları işte.elleriyle önünde duran dantelleri işaret etti.
Karşısında dikilen küçük kıza bakmaya utanmıştı.Evet.Bugün ikinci kez utanma duygusuyla yüzleşiyordu ve bu sefer kendi de farkındaydı utandığının. Gözlerini sabitleyebileceği bir nokta aradı.Çok ihtiyacı vardı buna.
-Aaaa! ben o kitabı okudum.Öğretmenim vermişti okumam için.
-Bana da öğretmenim verdi.Bunu bitirirsem, şeker portakalını bir daha okuyabilecekmişim.Öyle söyledi öğretmenim.
-Çocuk, sen kaça gidiyosun bakiim?
Tam o sırada iki yaşlı teyze tezgaha yaklaşmaktaydı.Kız çocuğunun varlıgını unutarak
'Danteller 5 teleee. Danteller 8 teleeee' diye heyecanla bağırdı. Ama teyzeler çoktan ordan uzaklaşmaya başlamışlardı.
Kız ısrarla sordu;
-Kaça gidiyosun sen!
Ufaklık başını kaldırıp küçük kızın mavi gözlerine baktı.
-Ne güzelmiş senin gözlerin.Keşke benimkilerde mavi olsaymış.Cücelerin eline düşen Gülüver'in gözleri gibi...
Kız mavi gözleriyle ufaklığın simsiyah gözlerine baktı.O mavilikler yavaş yavaş tezgahta duran dantellere kayınca, ufaklık konunun dantellere gelmesinden ürktü.
-5.sınıfa gidiyorum
-Bunları sen mi ördün?
Ufaklık çok içten gülmeye başladı.
-Akıllım.Hiç erkekler dantel örer mi?Annem örüyor ben de satıyorum. Çünkü ERKEK! benim.Erkek kelimesinin üstünü çizmişti ufaklık.
Hem...Hem benim annem yatalak.Kanepesinden hiç kalkmaz. Kalkamaz.Kalkmak ister, kalkmasını isterim ama kalkamaz işte...
-Aaaa! ne güzelmiş. Keşke benim annemde hiç kanepesinden kalkmasa. O zaman istediğim kadr yaramazlık yapabilirdim.
Gülüştüler.Sonra küçük kızın annesinin sesi duyuldu;
-Zeynep.Zeyyneeeppp! Hadi kızım gidiyoruz...
-Annem çağırıyor. Hoşçakal. Hayırlı işler çocuk!
Bu hızlı başlayan yeni arkadaşlığı çabuk bitmişti. Zeynep ufaklığın önünden çekilince,ufaklık oyuncakçı dükkanının kapısından dışarı çıkan mavi bisikleti gördü. Üstünde de bir çocuk vardı.Bir yanında annesi, bir yanında babası. İçi acıdı ufaklığın. Artık vitrinde izleyebileceği bir bisikleti yoktu.
Ağaçlar hışırdadı,yerden toz kalktı, bir kaç yaprak uçuştu.Ufaklığüın gözleri sulandı. Ama rüzgardan. Evet hepsi rüzgardandı. Birkaç teyzenin yaklaştığını farketti ve söylendi;
' Danteller 5 teleee. Danteller 8 teleee!'

KAÇIŞ

2010-02-02T14:02:00.003+02:00

Ciplak ayaklariyla parkeye basarak dogruldu. Yatagin sicakligini terk
etmek zor gelmiyordu. Ufak adimlarla,ayaklarini suruyerek cama
ilerledi. Perdeyi acatiginda gordugu tek sey, karsi apartman oldu.
Alisik olmasi gereken manzaraya,her zamanki gibi kayitsizca bakti.
Karnini pencereye dayayip kafasini biraz daha yukari kaldirdi. Ucundan
da olsa gunesi ve birazcik bulutu gorebildi.
-kim demis ozguruz diye?
Kurdugu ilk cumleden sonra vucudunu geri itti ve geldiginden daha da
isteksizce yatagina dondu. Sirt ustu uzanipellerini kafasinin altinda
birlestirdi. Tavana diktigi gozlerine; dudaklarina konan kucuk bir
gulumseme ilisti. Bu gulumseme bildigimiz gulumsemelerden degildi.
Ozlem, uzuntu ve caresizligin gulumsemesiydi. Tum tavanina dosettigi
manzaraya ilk kez bakiyormus gibi saskin,son kez bakiyormus gibi ac,
bakiyordu. Bir gun is cikisi kalabaligin ortasinda,herkes gibi yere
bakarak yuruyordu. Nedenini bilmedigi bir guduyle kafasini yukari
kaldirdi. Ay! Hic olmadigi kadar parlak,buyuk ve yakindaydi. Elini
uzatsa aya dokunacagini hisdetti. Eve dondugunde cama kosmustu ama
nafile. Onu carpan bu guzelligi gormesi imkansizdi. İste o zaman
tavanina bu guzelligi dosetmeye karar vermisti. Daha sonralari gordugu
bir fotografta karar kilip o fotografi tavanina dosetti. Yesiligin
agir bastigi kocaman daglar, ucusan yabani kuslar bembeyaz bulutlar ve
bir hazine gibi parlayan gunes.
tekrar yataktan ciktiginda, aklinda en ufak bir plan yoktu. 5 gundur
ise gitmiyordu. Giyindi, birseyler yedi ve cikti.
kaldirimlara basarken,bakir topraklara ciplak ayakla basar gibi
basiyordu.
-gozlerimi kapadigimda,hepiniz,herseyiniz yok olsa. Bir ben bir de
adini bilmedigim bitkiler,hayvanlar olsa.
son kelimeleri agzindan sesli cikmisti. Yaninda duran
cocuk,annesinin elini siki siki kavrayip;
-delimisin sen? Der gibi ona
bakmisti. Yesil yaninca hizli adimlarla karsiya gecti. Biraz ilerdeki
bir sahafa girdi. Cebindeki paranin nerdeyse hepsini bir kitaba verdi.
-anthonet- kitapcinin mutesekkir dolu bakislariyla oradan ayrildi.
Yurumeye basladi. 5gundur yaptigi gibi binalarin ardina saklanmis
kohne parka geldi. Kirik dokuk birkac banki es gecip, yorgun ve mutsuz
oldugu her halinden anlasilan agacin altina coktu. Sirtini agaca
yaslayip; kafasini gok yuzune uzatti. Gok yuzu bu denli gri
gorundugunu biliyor muydu acaba? Kitabi biraz inceledi ve ilk
sayfasini;sevgilisini ilk kez open delikanli gibi heyecanla okumaya
basladi.
' seni sevdigim dogrudur.bunu onlardan degil de benden duysaydin
keske. Ama dogru dusunuyorsun,bende sana bu cumleleri kuracak cesaret
ne gezer. Evet evet biliyorum cesur biri degilim. Cesur olsam, arkama
bile bakmadan buralardan giderdim. Nereye mi?
Her yere. Ayaklarimin beni goturebilecegi her yere. Oysa,birazdan
kalkicam ve dosdogru evime gidicem. Kendime kizicam. Yalnizliga
sovucem. Tanridan birseyler istiycem ve yine korkak bir gunu yasamak
uzere uyumaya dalicam. Ahhhh! Olmek bu denli korkunc olmasa...'
kitabi kapayip okuduklarini sindirdi. Kendini dusundu. 'yok canim
olmek o kadar da zor degil. Hatta iddia ediyorum herseyden daha kolay.
Nefes almaktan bile. Hergun ayni izdirabi cekmek,uykusuz gecelerde bir
dirhem uyku icin debelenmek,olumden daha zor olmasa gerek... Diye
dusundu. Gunes,kurtarabildigi isiklarindan birazini gozlerine
degdirince, kafasini yana cevirdi ve; gok yuzunun maviliginin nerede
sakli oldugunu anladi. Bu kizin gozleri, onun gormek istedigi gokyuzu
gibiydi. Bir muddet, ki istem disi oldugu gozlerini ani kacirisindan
belliydi, o gozlere baka kaldi. Kafasini kitaba gomdugunde,kelimeleri
goruyor, okuyordu ama aslinda tek yaptigi o maviligin icinde kaybolma
dusuncesini aklindan kovmakti. Tekrar ayni paragrafin basina
dondugunde kendine guldu.
Senin isin gucun yok mu?
Kizin sesini duydu ama,ustune alinmadi. Birkac saniye sonra cevap
verilmesi beklendigini hissetti. Kafasini kaldirip,sag elini alniyla
gozleri arasina perde yapip sesin sahibine bakti.
-'yok. Var var. Yani vardi ama sanirim yok artik.
-Hem bundan sanane?diyecekti
-Nicin sordun ?bile diyemedi.
-Sen sor ben cevaplayayim diyen bir
sessizlikle kiza bakmaya devam etti.
Kiz bedenini yere atti. Acemi ve kirilganca bagdas kurdu. Ince belini
agaca zarar vermek istemiyormus gibi yasladi. Bir muddet sessizlik kol
gezdi. Onlar sessizlikte tanisip kaynastilar. Kiz cebinden cikardigi
kitabi okumaya basladi...
Ayni agaca yaslanan iki farkli insan,yillar evvel baslamis bir
arkadasligin suskunlugunda kol geziyorken;
-Isi biraktim ben. Biraz hicbirsey yapmak istemiyorum. Diyebildi cocuk.
Ahh!ne diyorum ben yaa diye ic gecirip dudaklarini buzdu ve sustu.
-Seni anliyorum. Bende isi biraktim. Ama sana birsey soyliyim mi,bu
parkta zamanimi harcamak icin bunu yapmadim ben.
-Ne yapacaksin peki?
-Ya ise donucem, ya da buralardan gidicem.
Elleriyle karsi kaldirimda yuruyen insanlar gostererek, hergun boyle
amacsiz bir kosusturmanin icine dusmek istemiyorum. Kiz cumlesini
bitirdiginde oglan hafif bir tebessumle
-'seni anliyorum' dedi.
O gun ayrilmak zor oldu ikisi icinde. Yeni tanisan insanlar gibi biraz
da havadan sudan konustular. Aksam karanligi bastirmadan ayrildilar.
Ertesi sabah bulusacaklarinin garantisiyle uzaklastilar. Bu gunlerce
devam etti. O parkta o agacin altinda. Kah birbirlerine kitap
okudular. Kah uzun uzun sustular. Bazen birbirlerine hayallerini,bazen
kalp kirikliklarini anlattilar. Sir verdiler umut paylastilar.
Gel zaman git zaman birbirlerine derin bir bag ile baglandilar.
-Bizim,cesaretimiz yok. Herseyi yapmaya kadir guclu bir
cesaretimiz,irademiz var ama biz de onu kullanacak cesaret bile yok.
Demisti gunun birinde
Simdi zaman geciyordu ve ayriliklarinin yaklastigini ikisi de
biliyordu. Biri bir cumlesinin sonunu ARKADASIM kelimesiyle bitiriyor
digeri bunun derin uzuntusunu icine hapsetip,bir tebessumle
gecistiriyordu. Bir an kiz o mavi gozlerine,tum isvesiyle; seni
seviyorum bakisi takinmis,digeri o an gozune vuran gunesten baska bir
sey gorememis. Bir an cocuk tum gucunu toplayip; seni seviyorum
demis,kiz ise o an caddeden gecen kamyonun motor sesinden baska birsey
duyamamisti. Onlar, hayatlarinin BIR AN larini boyle
kacirirken,hayatta onlari birbirinden boyle kaciriyordu. Artik parka
gitmemeyi dogru buluyorlar, bir arkadasa ihanet etmis olmak
istemiyorlardi.
Bu sabah ikisi de kaktiklarinda;uyanmanin ne denli manasiz oldugunu
dusunmuslerdi. Birbirlerinden habersiz ama birbirlerini
dusunerek,belki biraz da arkadasinin hayallerini gerceklestirmeyi
istiyerek evden ciktilar. Cantalarinda kitap, biraz erzak ve bolca
cesaretle yeni bir hayata,gercek dunyaya; dogaya dogru yola ciktilar...

YER: KADIKÖY VAPURU!

2010-01-23T01:05:00.006+02:00

Hiçbir şey istemiyorum.Hiçbir şey bana cazip görünmüyor.Günden güne miskinleştiğimi hissediyorum,ve bundan memnunum.belki bir müddet sonra can sıkıntısı bile hissedemeyecek kadar büyük bir gevşekliğe düşeceğim.İnsan bir şey yapmalı, öyler bir şey ki...yoksa hiçbir şey yapmamalı mı?

Düşünüyorum, elimizden ne yapmamak gelir, hiç!

Milyonlarca senelik dünyada en eski şey yirmi bin yaşında. bu bile biraz palavralı bir rakam.geçen gün bizim felsefe hocasıyla konuşuyordum.Lafı gayet ciddi tarafından açtım ve 'hikmeti vücudmuzu' araştırmaya çalıştım. Dünyaya ne halt etmeye geldiğimiz sualine o da cevap veremedi. Yaratmak zevkinden, hayatın bizatihi bir hikmet olduğu hakikatinden dem vurdu, fakat çürük.Ne yaratacaksın? Yaratmak yoktan var etmektir.En akıllımızın kafası bile bizden evvelkilerin depo ettiği bir sürü bilgi ve tecrübenin ambarı olmaktan ileri geçemez. Yaratmak istediğimiz şey de bu mevcut malları , şeklini değiştirerek piyasaya sürmekten ibaret. Bu gülünç iş insanı nasıl tatmin eder bilmiyorum? Bize ziyasını beşbin senede gönderen yıldızlar varken, en kabadayısı elli sene sonra kütüphanelerde çürüyecek ve nihayet beş yüz sene sonra adı unutulacak eserler yazarak ebedi olmaya çalışmak, yahut üç bin sene sonra kolsuz bacaksız , bir müzede teşhir edilsin diye, ömrünü çamur yoğurmak ve mermere kalem savurmakla geçirmek bana pek akıllı işi gibi gelmiyor.
Bana öyle geliyor k, hakikaten yapabileceğimiz tek bir iş vardır, o da ölmek. Bak, bunu yapabiliriz ve ancak bu takdirde irademizi tam bir şey yapmakta kullanmış oluruz.Ben ne diye bu işi yapmıyorum diyeceksin! Demin söyledim ya, müthiş bir gevşeklik içindeyim.Üşeniyorum.Atalet kanunu icabı sürüklenip gidiyorum. Eeeehhhh.

SEVİŞİRKEN!

2010-01-16T00:29:00.003+02:00

Sevişirken kullandığımız her kelime bir pencere; bir kapı,kocaman bir dükkana açılan. Her bir kelime bir mal, bir eşya geceleyin el yordamıyla bulunan. Sevişirken kullandığımız her kelime dibine kadar yalan. ölümüne ve hatta bir yalanın yalan olabileceği en gerçekçi haliyle, yalanın allahı ikimizin dilinde.
Sevişirken kullandığımız her kelime bir umut, ikimizin karanlığında içimizi aydınlatmama adına edilen dua.
Beni senden, seni benden saklayan, bir kuşu göçe zorlayan, nehirlere yatak değiştiren, mevsimleri ters düz eden bir sihir.Sevişirken kullandığımız her kelime, bir 'belki'. Belki bu defa söylenecek gerçek, belki bu defa vaz geçilecek, daha da ilerlemeden bizi biz bırakacak, belki telefonlar çalacak, belki kıyamet kopacak, belki...
Sevişirken kullandığımız her kelime, Yatak odalarında idama mahkum, pencere önünde fesleğen saksısı; bir kuşa bile faydasız ve her kelime tapulu, adresi belli. Ne seninkiler bana ne benimkiler sana meyilli, söylenip duruyoruz ağzımız da çok uzaklarda. Bu yüzden seviyorum seninle sevişmeyi...

KOKU

2009-12-15T23:44:00.006+02:00

Çok değil, en fazla bir 'nefes' uzaklığındayım sana, bazen nefesini bile hissediyorum yakınlarımda ama yakınlarım çok uzak kalıyor sana...Düş kurma özgürlüğünde ütopyalarımda var ediyorum seni, ve doya doya seviyorum ansızın gülüşmeni...Tabi herşey bir düş uzunluğunda

Oysa bir düşü gerçeklik somutluğunda yaşamak varken ve bir masalı tersten yazıp düzden okumak varken neden çok gerçek bir düşe tutunmam? Bazen kelimeler dilimin ucuna geliyor, sayfalara yazmak istediğim cinsinden, yaşamak istediğim kelimelerden demet demet cümleler geliyor dilimin ucuna ve bir cesaret anına bakar onları fısıldamam ama sadece yutkunmak ve yutmak kalıyor bana.Sana hazırlanmış, bizi hazırlamış ve bize ayrılmış kelimeleri unutuyorum mecburi suskunluklarımla ya da kamufle ediyorum naber? nasılsınlarla?

Her uyanış ve her uyuyuş sana yaklaşmak için.Güne başlamak sana ulaşmak, günü sonlandırmak sana ulaşmak... Aynada katledilen saatler, belli belirsiz edilen sohbetler, atılan her adım, yürünen her kaldırım, sana varmak oluyor bende.Ben de bir sen oluyor ki içimde, içimin bile bilmediği bir yerlerde...

Adına hemen aşk dememeli, bir isim verip genellememeli.Önce uzun uzun düşünmeli ve sonra dilediğince seslenmeli.

Şimdi,tatlı bir uyku arifesinde, telaşlı bir seni görme mucizesinde ikamet ederken, güzele dair ne varsa, muhteşem olma yolunda ilerlerken, sen sevgilim-sevdiğim, yarına umutla beklenirken yine dilimde 'BİZ ' olacak ,satır satır. Ama çok aleni değil, ne olur sen benden gelen bir 'merhaba' da beni anla....

Derecelendirme ölçeği kıvamında...

2009-12-03T12:30:00.005+02:00

Ben hafif uykuların oğlu.Eski bir 'gitmek' masalının içinde.
Öncekilerden çalınmış bir kaç kelimeyle büyümek ve en sona koyulacak noktayı sabırsızlıkla beklemek.
yaptıklarımınyanlışlığı değil beni uykulardan soğutan, yapmadıklarımın hep 'doğru olan' çıkmasıdır. Ya da yapılanlarla yapılmayanların arasında her zaman kocaman bir dağ olmasıdır
Kelimeler yan yana güzelleşiyor defterimde, bu yüzden kullanacak kelimemin kalmaması en çok defterlerimi üzüyor ya da bana öyle geliyor Geceleri pek sık anımsıyorum hayatımı ve gündüzleri pek sık unutuyorum bir hayatımın varlığını...

Özlüyorum bazen özlemeyi.Bu bahaneyle özlermiş gibi yapıyorum.Aslında tam olarak neyi özlediğimi de bilmiyorum. Kaç parçam olduğunu ve hangi parçamın nerde unutulduğunu bilmiyorum.Belkide bir bütün olarak, parçalanmayı özlüyorum..
Birduyguyum ben tek bir duygu.Tutanın elinde kalabilecek kadar kırıldan.Parçalanmadan çoğalabilen,bütünken eksilebilen, aniden hiç, aniden hep olabilen bir bütünüm ben!

BİRAZ ÖZDEMİR ASAFLAŞMAK...

2009-12-03T12:28:00.002+02:00

Konuşmak susmanın kokusudur
Ya sus git, ya konuş gel, ortalarda kalma
Yalan korkaklığın tortusudur
Dürüst kaba ol, eğreti saygılı olma...

BİRAZ ÖZDEMİR ASAFLAŞMAK...

2009-12-03T12:26:00.002+02:00

Bir evin iki kapısından
Biri açık diğeri kapalı olsa
Biri girse açarak, kapalısından
Öbürü açığını kapayıp çıksa...
Ne anlam çıkarırsının bundan?

sadece bir dilek...

2009-10-30T11:36:00.003+02:00

Aksama dogru biraz yagmur bastirsa.Islatsa acitmadan, rahatsiz etmeden....

Ellerimi cebime hapsetmeden yurusem yollarda, kimbilir kec kereler yurunmus kaldirimlarda.Sol tarafim kiz kulesi ve marmara' sag tarafim Uskudar ve Pasakapisi.

Ardim sira takip etmese arkamda biraktiklarim ve yuzum donuk olsa sicacik bir umuda...

Yurusem! Islanarak ama islanmaktan rahatsiz olmayarak.

2 SUC USTU BIRDEN...

2009-10-30T11:26:00.002+02:00

HAZIRLIK

Anlam kat,
Gunese,renklere,yildiza,hayata ya da yenibaslayan sabaha.
Yalanlar fisilda ruzgara ki
Inandirsin aksami, sabahin da yalniz olduguna...

GECE

Gece,
Bu gece
Gozlerini izlemeleyim, gozlerindeki izi surmeliyim
Gecmisimizin.
Gece,
Bu gece
Sesini isitmeliyim, sesinle bir ruyayi
Dinlemeliyim.
Gece,
Bu gece
Senin yaninda olmeliyim...

ALFABETİK YAŞAM!

2009-10-18T03:10:00.004+03:00

A--AİLE
B--BÜTÜNLÜK
C-- CAHİLLİK
Ç--ÇEVRE
D-- DOST
E-- EĞLENCE
F--FAKİR
G--GÖNÜL
Ğ--komplo teorisi
H--HIZ
I-- IŞIK
İ--İLKE
J--JOKER
K--KALP
L--LEYLA
M--MECNUN
N--NE?(soru eki)
O--OROSPU
Ö--ÖLÜM
P--PARA
R--RENK
S--SEYEHAT
Ş--ŞANS
T--TARZ
U--UZAK
Ü--ÜLKE
V-- VİRAJ
Y-- YALAN!
Z-- ZİYAN...

BU DA HAYATIN ANLAMLI RENKLERİ!

2009-10-18T03:00:00.002+03:00

Hayat---------- Gri

Aşk ---------- Kırmızı

Arkadaş------- Mavi

İş------------- Lacivert

Okul---------- Bej

Para---------- Pembe

Eğlence------- Siyah

Sağlık-------- Beyaz

Huzur-------- Yeşil

Dert--------- Sarı

Keder------- Turuncu

Sevgili------- Turkuaz

0-9 ARASI HAYAT!

2009-10-18T02:53:00.003+03:00

0-Aşk
1-Yalnızlık
2-Telafi
3-Benzer
4-Sert
5-Güzel
6-Hasret
7-Yalın
8-Döngü
9-Üzgün

O-9 ARASI SAYILARIN HİSSETTİRDİKLERİ...HADİ SİZDE ANLAMLANDIRIN SAYILARINIZI....

KUZENİMİN APARTMANINDA YAŞAYAN İNSANLIK ÖTESİ ÇOCUK ALİ!

2009-10-10T13:37:00.003+03:00

Aliiiii...Nolursun sus.Çükünü yerim senin Ali. Yalvarıyorum Anneni cırlatma sabahları...
Her sabah anneciğinin 'ALİİİİİİ; YAPMAAAAAAAAAAAA' diye cırılmasıyla uyanmak delirtiyor beni Ali. O ses beni delirtiyor Aliii. Bak yine cırlıyo annen...
Sen nasıl çocuksun be ali, sokağa çıksan annen balkondan içeri giremiyor sana laf yetiştirmekten.Evde kalsan apartman inliyor sesinizden.Sanki koca apartmanı size yapmışlar. İlk toplantıda önerilmeli bence , bütün daireler para toplayıp size bir yalıtım sistemi döşemeli.Evet bu yapılmalı. Çünkü artık sabahları kendi kendime kalkmak istiyorum.Hadi beni geçtim, ben arada bir gelip deliriyorum da yahu yazık değilmi bu apartman sakinlerine, bu mahalleliye.Ulan senin öğretmenine de yazık.Hele hele sıra arkadaşın kesin tımarhanelik olmuştur çocuk. Sen ne nefretlik, öldüresiye dövülmelik, ıslak odunla, ıslak hortumla girişmelik, bütün mahalleliyi toplayıp kafa göz sana dalmalık bir veletsin.İnsan değilsin ALiiiiiiiiiiiiii.Bak yazarken parmaklarım titriyo, adını anmak bile çıldırtıyor lan beni.Küfür edicem bak oğlum, bi yürü git yaaaaaaaaaaaa....
Annecik: '10 yumurta dememişmiydim ben sanaaaaaaaaaaaaa.Allahın cezasııııııııı'
Ali: ' Ne zaman didin yaaaaaaaaaaaaa.Ben duymadım yaaaaaaaaaaaa. vurma yaaaaaaaaaaa....'
Annecik: 'al lan bu çükülotaları. Aliiiiiiiiiii( tiz, cırtlak ve gıcık bir ses tonuyla) Körolmayasın Aliii.Götür bunları o meymenetsiz bakkala ver, yumurta al da gel gerizekalı çocukkkkkkkkkkkk....
diyaloğun nasıl geliştiği umrumda değil...
Yattığım yerden ' ananısikimmmmmm aliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii' diye cırladım. Doğal olarak gün kötü başladı ama, dışardan gelen bağrışmalara bakmak için pencereye doğru yürüdüm, kafamı çıkardım ve o manzara.Ali kafayı yarmış! tahmin yürütüyorum tamamen, ya bakkal, ya da bir Alizede çocuk artık dayanamadı bulduğu ilk nesneyi ki bu büyük ihtimale bir taştı, kafaya koydu Ali'nin.Pekmezi akıtıı...Ohhhh ne güzeldi be.Ali babaya kırmızı renkte baya yakışmıştı.
Ulan çocuk düşmanı oldum durup dururken ya...

ÇOK SOĞUK( 14.03.2008)

2009-09-25T01:20:00.005+03:00

Geceler daha erken iner pencerelere, bu mevsimde.
Tadını çıkarmak için sevişmenin tam mevsimidir.
Ama sevişmek değilde, özlemekse sahip olduğum şey,
O zaman daha az seviyorum geceleri...
Kendi kendini kanatan bir yaranın dibine kadar giren ilk bıçağın ucuysa
Kör bıcak, asırlardır bilenmemiş bir bıcaksa özlenen...İşte;
O zaman Daha az seviyorum geceleri
Çok daha az...

Gündüzlerin sabırsızlıkla beklendiği zamanlarda, Ben geceyi bekliyorum
Uzak ve soğuk otobüs garlarında.
Sevmiyoruz birbirimizi..
Usul usul nefret ediyoruz...

Derinliği naif,korkusu ağır uykuların içinde kol geziyordum
Bir otobüs farının ışığıyla rüyadan rüyaya geçerken.
Kim bilebilirdi,
Rüyalarımda; sıcak bir yatakta uyandığımı ya da Mardinden mezopotamyaya bakarken leziz bir kahvaltı yaptığımı.
Kim bilebilirdi son paramla bir tek dal samsun sigarası alıp içtiğimi...
Soğuk örtmüştü üzerimi...Kalın bir battaniye gibi...

Bir çığ gibi büyüyordu uykusuzluk, uyuklamaya çalıştığım anlarda...
Sevgilim sevgilim
Uykusuzluğu daha acı vericidir bazı gecelerin
Otobüs garında bir bankta uyuklamaya çalışırken öğreneceksin bunu da....

Daha az seviyorum seni.. Daha çok seviyorum soğuk sonbahar gecelerini...
Artık daha çok istiyorum unutmayı seni
Uyumak gibi, ölmek gibi... Daha çok istiyorum unutmayı seni...
Yeniden ödeşiyorum kendimle
Senle geçen onca yılın öğretemediğini
Yalnız bir otogar gecesinde öğreniyorum.Sana inat artık sevmiyorum seni...

Kaç acı aynı andan imtihan etti beni..
Hesabını tutmadığım bir borç gibi!
Bazı geceler uykusuzluk gibidir,
Ömür boyu sürer kapanması gözlerimin...
Bu da öyleydi..
Bir ömür sürdü otobüsün gelmesi....

Üşümek, özlemek, ağlamak, acıkmak değildi acıtan,
Sadece...Neyse sevgilim...

Bir tabur askerin bana güvenerek uyuduğu gece nöbetlerimde devam ederim
uzun uzun uykuları düşlemeye...
Ve her gece bu geceyi anarak açık tutarım gözlerimi...

HİÇLİK ÜZERİNE İKİ KELAM

2009-09-22T01:10:00.002+03:00

İlk sandığımız her şey aslında ilk değildir.Herşeyin ilki hayalidir...'İlk' diye yaşananlar, aslında hayali kurulmuş bir anın tekrarını yaşayabilme deneyimlemeleridir.Ve hiç bir ilk deneyim olan somut yaşantı, daha önce hayal edilmiş gerçek ilk olan soyut yaşantının mutluluğunu yaşatamaz....

DERİ

2009-09-19T16:12:00.004+03:00

Çekilecek hiç bir fiilim yok, hepsi çekildi fazlasıyla ve yeni, sıfır kilometre fiiller türetilmediği sürece yüklemlerim fiilsiz kalacak. Böylelikle; hiç bir iş, oluş, hareket bildiren kelimeyi anmadığım için tembelin önde gideni olacağım ama bu bile dokunacak kanıma. Tembelin en arkada gideni olmak için yavaş yavaş nefes almayı terkedeceğim. Kontrolüm dışında hiç bir fiili hayatıma sokmayacağım. Kalp atışlarım mecburi istikametlerinde devam edecek ama ona da bir çare bulacağım. Tembelin öleni, en arkada gömüleni olmak için...

Yeni silahlar icat edeceğim, tetiği, mekanizması mermisi, yedek parçası olmayan silahlar. Sadece kelimelerle çalışan. Doğru kişiye doğru kelimeler! Dilime toplayacağım bütün hayatımın zehrini. Sonra bir kelime seçeceğim o zehirle yoğrulmuş, suratına karşı tıslanacak kelime;

-GEBER! geberecek

-Siktir git! gidecek.

Sadece bu kadar!

Sakat kalması, hayvana dönüşmesi, taşlaşması değil mesele. Mesele, hayatımın içinden çıkıp gelen 2 kelimeyle ya ölmesini seçmek, ya da defolup gitmesini her kimse silahımın karşısında kelimelerime hedef olan zatın.

Susacağım sonra. Sessizlikten sağır olmaya başladığım bir anda kanımı görmek isteğiyle ısınacak hayallerim. Hayallerimin ısınmaya olan ihtiyacı, derimin kesilmeye olan ihtiyacıyla boy ölçüşemeyecek. Bu güne kadar kesilmiş kurbanların kanını boğacak kadar, kurban bayramını unutturacak kadar kan akacak derimden. 26 yıllık bir birikim var içimde. İnsan oğlu hiçbirşeyi içinde tutamaz.Ne bildiklerini, ne yalanlarını, ne kelimeleri, ne spermelerini, ne dışkısını, ne sıkıntısını, ne canını, ne de kanını...Hiçbir şeyine sahip çıkamaz. Neden? Çünkü merak eder insanoğlu. nasıl bişey olduklarını. Önce dışkısını öğrenir içinde sakladıklarından.Sonra yalanlara, hayallere, kelimelere dökülebilen ne varsa onu çıkartır içinden sırf merakını yenmek için...

Gazete kağıdından derimi kestim az önce kan yerine, kelimeler aktı her yere. Önce kan, sonra revan, daha sonra içinde kelime damlaları düştü yere...Ardından bırak, koy ver.... bütün kelimeler döküldü. Gazeteden mi? yoksa zihnimden mi? Bilemedim. Belki de yanlışlıkla zihnimi kesmiştim. En son düşen kelime OYUN oldu... Yerden aldım kelimeyi ve dilime sapladım.Sonra karar verdim;

Kanımla yeni oyunlar türeteceğim. Hiç birine isim vermeden sosyal hayata hediye edeceğim oyunlarımı. Nasılsa çocuklar en doğru isimleri bulurlar oyunlara. Similasyonu olmaycak belki, belki de sanal bir gerçekliği yüzlere vurmayacak ama ıslak, sıcak ve kırmızı bir oyun olacak..Sadece oynamak zorunda kalanların oynayacağı, en son çare olarak oynanacak! Adı olmayacak...

Kelimeleri siktiredicem birazdan.Klavyeyi parçalıycam. Sözlükleri yakıcam. Kitapları zıvana yapıcam.Evi havaya uçurucam... ve kapıya da bir not bırakıcam; GİDİYORUM AMA DÖNÜCEM!...

HARE

2009-09-15T23:49:00.009+03:00

Derlerki asırlar önce bu gece, ustunden çok kere göz yaşı geçmiş bir hikaye fısıldanmıştı sağır kulaklara. Ve dinleyenlerden, anlatılan bu hikayeyi unutmaları istenmişti. İçlerinden sadece biri hafızasına kazıdı duyduklarını. Yazıya döktü herşeyi ve sonra bahçesindeki sandal ağacının kovuğuna sakladı sayfalarını. Diğerleri gibi göz yaşıyla uğurlamadı hikayeyi. Gülümseyerek sırladı öğrendiklerini...

Bir gün ruhu bedenine fazla gelipte, bu dünyada bu bedenle öğrenmesi,deneyimlemesi gerekenleri bir bir icra ettikten sonra, ruhuna yol verme vakti yaklaşmıştı.Uzandığı yatağından gücünün yettiği kadarıyla anlatmaya başladı hikayeyi, hemen yanıbaşında onu dinleyen oğluna.

Güneşin ayla, ayın dünyayla aynı hizaya geldiği ilk gün doğmuştu 'HARE' .Annesi bu ismi koymuştu ona , babasına ise mezarında fısıldadı ızının doğdugunu ve artık bir adı oldugunu. HAre'nin annesi tüm gününü ölen kocasını düşünmekle geçirirken Hare, kendi kendini büyütmek zorunda kalmıştı. 15 yaşına geldiğinde sahip olduğu güzelliği tüm cihana nam salmıştı ama daha henüz 5 yaşındayken düştüğü dipsiz bir su kuyusundan , burnu bile kanamdan çıkması, O'nun karabüyüye haiz olduğuna yorulmuştu.Bu durumda güzelliğinin hiç bir anlamı kalmıyordu.Çünkü;
---İNSANLAR KORKMAYI SEVERLER!
Söylentiye göre o kuyunun dibinde ifritlerden, cadılardan karabüyü öğrenmiş, böceklerin, çiyanların lisanını çözmüştü.Duruşundaki hava, kimseyi umursamayışı ve her daim başı önünde, yere bakarak yürümesi insanların ondan uzak durma sebebleriydi.Erkekler bu dünyalar güzeli meleği gizli saklı izlerken ya O'na aşık olup kendilerini çöllere vururlar ya da O'ndan nefret edip Kara büyüsünden korkup uzak diyarlara kaçarlardı. Erkek işte, her zaman ve koşulda kaçmayı bilirdi. 2 halde de erkekelerin başına belaydı HARE! Ama insanlar merak ederlerdi ve başlarına geleceklere engel olamazlardı.
Yaşıtları birer birer evlenirken, Hare annesiyle yaşamaya devam ediyordu.Annesinin Hare'yle bir ilgisi yoktu. Sadece kocasının mezarıyla ilgilenirdi ve bir de her gün aynı cümleyi kurardı. ' GELECEK... O BİR GÜN GELECEK...'
Hare'nin de her güğnü aynıydı. Sabah yataktan çıkıp akşam tekrar dönmesiyle sonuçlanan gün içerisinde Hare'nin yaptığı herşey aynıydı.ç Programlanmış gibiydi. Günün birinde köyden geçmekte olan genç bir gezgin dere kenarında öğle sıcağından en az zararı görmek için uzanmaya hazırlanırken ordan geçmekte olan Hare'yi gördü.Başı önünde dere kenarı boyunca yürüyordu Hare.Her adımını sanki daha önceden bastığı yerlere denk getirmeye çalışıyormuş gibi bir hali vardı ve her adımda mırıldanması, Attığı adımları saydığına bir işaretti. Gezgin cebinden iğde ve hurma ağaçlarının kökleriyle bir çok ağaç yaprağının karışımından elde dilen tozu çıkardı ve hemen önünden geçen kıza seslendi;
-Diyar diyare gezdiğim bu topraklarda eşi benzerine rastlanması imkansız olan güzeller güzeli ve bahtı kendi gibi olmayan kadersiz. Senin adın Hare'dir ki başka isim de yakışmaz sana!
Belkide hare doğduğundan beri ilk defa başını kaldırdıyerden. Bir gülün tomurcuk açması gibiydi bakışları. İnsanı delip geçeni ardını arkasını gören bakışlar gibiydi.Gezgin ürperdi önce.Terledi şakakları ve elini uzattı kıza doğru. 'Al bu tozu, derdine derman yarana merhem olsun ve yaran asla ruhunda olmasın, kalbini kanatmasın' dedi.Hare incecik ellerini uzattı gezgine. Annem senden bahseder dururdu, bir geleceğinin mırıldanırdı sürekli. Ağzından düşmeyen bir duaydın sen!Tozu ellerine alıp kokladı Hare, ruhuna ruh canına can kattı koku. Cennet böyle kokuyor oılmalıydı.3 gün 3 gece merhemi sürdü derdine.derdine çare kattı her dirhemindeve nihayetinde gözleri ilk kez görünce ve ilk gördüğü şey gözleri olunca, göz yaşlarını da gördü o anda.
Her nesnenin, her duygunun adını kendi koydu.Renkelri başka başka adlarla andı.İçinde4 hissettiği bir şey vardı ki onu henüz adlandıramamıştı. O duyguya isim verememek, onun huzurunu kaçırıyordu. Bilmiyordu diğerlerinin o duyguya 'özgürlük' dediğini...
Bir gece, gök yüzünde ki bütün yıldızlar eksiksiz dizilmişken yerlerine,ay mağrur mağrur ışıldarken ve tüm sema Hare'nin güzelliğini izlerken, gözlerini dikti semaya Hare.Gök yüzünden alınmış birer yıldız gibi parlayan gözleriyle bu geceyi de aradığı ismi düşünerek geçirecekti...

Hikaye bittiğinde babasının gözlerinde bir anlığına yıldızları gördü oğlu ve devam etti babası;
-İşte evlat! Hare'nin ismini bulamadığı, bizimse adına özgürlük dediğimiz şeyi elde ediceğim birazdan.Gözlerinle göreceksin bunu; ruhun, canın, ışığın, nurun... adı her neyse, onun beden denen hapisten kurtuluşudur aslında Hare'nin aradığı. 'ÖLÜM' ASLINDA Peşine düştüğü kelime. Özgür olmak istiyorsan ölümü bekleyeceksin ve bilki oğul, ölmeden önce ölünmez, öldükten sonra doğulur...

İSTANBUL

2009-09-10T23:06:00.003+03:00

Hiç olmadığı kadar sıcak bir geceydi. Erimeye mahkum bir şekilde havada süzülen her kar tanesi, çölden firar etmiş kum tanecikleri kadar yakıcı ve kavurucuydu. Islak bedenine karışan terine, başka ter damlaları sokulmuştu usulca.Tüm gece terleyen vücudunu ağır ağır yataktan çıkartırken olabildiğince sessiz davrandı.Çarşafın, yorganın canını yakmadan kendi canını acıtarak çıktı yataktan...

Parmak uçlarına basmaya gayret etti. Oysa yanında yatan kızın fal taşı gibi açık gözlerini gayet net görmüştü.Ama sessiz davranarak kızı uyandırmamaya gayret ediyormuşcasına bir hava yaratmasındaki tek amaç, yalnız ve sessiz kalmaya ihtiyacı olduğunu hissettirmekti.Başardı da!

Bütün Marmarayı gözlerinin önüne seren camın önünde durdu.Yoldan geçen tek tük taksileri düşünmedi bile.Denizi ve uçuşan kar tanelerini izledi bir süre. Ne kadar soğuk olabilirdi ki? Camı açtı. Yüzüne çarpan ilk şey soğuk oldu.Güleryüzle karşıladı soğuğu.Bir sigara ikram etti ve önce kendi yaktı bir tane... Kimseyi aldatmadığı günleri düşündü.Kimsenin ona yalan söylemediği ve o kimseyi yalan söylemek zorunda bırakmadığı masum günleri düşündü.Net bir zaman dilimine indirgeyemese de çocukluk! dedi.Sevmedi , değiştirmek istedi ama bir şey gelmedi aklına. Ne kadar geriye ya da ne kadar ileriye gitmek istediğini kestiremedi.Vazgeçebileceği zamanların vazgeçmek istemeyeceği zamanları kapsadığının farkına varmasıydı tek sebebi...

Üşüdü.İstanbulda, bilmediği bir semtte, bilmediği bir odada bildiğini sandığı şehre bakarken sigarasını söndürdü sol avuç içinde.Neye ve kime kızmıştı acaba?

Camı kapadı.Soğuk ve ıslak vücudunu hissetti önce.Banyoya gitti. Aynaya bakmamaya gayret ederek yüzünü yıkadı.Uykusu iyice açılınca odaya döndü.Üstünü giyindi ve yine olabildiğince sessiz davranarak evden ayrıldı...

Yerleri beyaz bir soğuk kaplamaya başlamışken, evlere baktı.Apartmanlara.Karşı yakaya göz gezdirdi...Ellerini cebine saklarken gözlerini yere dikti ve hangi tarafa gittiğini bilmeden soğüuğu takip etti.Üşüyüp hareketsiz kalana kadar yürüdü...Bir müddet sonra güneş kızıl ışıklarını istanbula servis ederken dizlerinin üsütüne çöktü.Ellerini bacaklarının arasına alıp anne karnındaki o hiç hatırlamadığı günlerin özlemiyle uyumak istedi.Uyudu....

Uyandı! yalnızdı yatağında. Gözleri ilk önce cama gitti.Soğuktan buğulanan camı açtı.Sabahın ilk ışıklarında ezan sesine karıştı nefesi...Kapadı gözlerini.Rüyasını düşündü.YAtaktaki kızın gözlerini hatırladı...Gittiği sandığı ve uğruna kaldırımlar arşınladığı kadını yatakta bırakmıştı.Uzaklarda aramaya çalışmıştı.Oysa sadece soluna dönüp yanına baksa o gözlere biraz daha dikkatli baksa farkına varacaktı her şeyin.

Üzülmedi... Gülümsedi.Giyindi ve çıktı evden...Bu sefer nereye gittiğini bilerek attı adımlarını....

CENNET!

2009-09-10T14:18:00.018+03:00

Bir isim verip sahiplenme güdüsüyle hareket etmek istemedik. KOY denmesi yeterliydi bizim için. Sadece_ gidebilme_ cesaretini içinde yaşatanların görebileceği bir güzelliği yaşadık akdenizin herhangibir coğrafyasında....

Yüzmek. İnsan uçamaz ama yüzebilir.Yürümek ve koşmak eylemlerinden tek farkı, bize ait olmayan bir yaşam alanında sonsuzluğu yaşamak gibi...

Gecesi diğer gecelerden farklı oluyor insan elinin değmediği yerlerin. Gökyüzü, güneşten emanet aldığı bölgede nöbettte.

Görmek, bakmak, hissetmek çok güzel ama sonsuz olmadığını bilmek üzücü...

Bir de arkadaş edindik...O koyda bizden daha eskiydi.Varlığı ve yokluğu gayet belliydi...Ona da bir isim takmadık. Arkadaş! sadece arkadaş!

Ateşe en çok yakışan şey sanırım bir kap yemektir. Ya da yemeğin ihtiyaç duyduğu yegane şey bir parça ateştir.

Doğa verir. Yeter ki sen istemesini ve almasını bil! Ve verdiği kadarla yetin.Açgözlülük medeniyet dediğiniz şeyin yakınlarında kalmış olmalı olmalı böyle güzelliklker gittiğinizde.

Var olan tek ayak izi bizimkisi değildi, birde su kaplumbağalarının izleri olurdu her sabah....Onları görmek güzeldi.

Yeşilin her tonu ve en insansı olanı da çadırın sahip olduğu yeşildi....

Gitmek. Ardına baka baka gitmek. İç çeke çeke ama büyük bir sevgi besleyerek gitmek.Özleyeceğini bile bile gitmek! Işığa doğru büyük bir sırla yürümek....

kırmızı

2009-07-12T19:19:00.007+03:00

Gök gürültüsünü duymaya başladım önce, toprağa deyen yüzümde hafif bir yanık kokusu...sonraları yağmuru farkettim...Üstüme düşen damlalarından değil, sadece toprağa vuran damlaların sesinden...

Çok uzaklarda, sadece ölenlerin gidebileceğini düşündüğüm kadar yükseklerde bir yerde, ışık gördüm.Ve adını hatırladım şimşeğin...

Avuç içlerimi toprağa dayayıp, kollarımdan güç alıp doğrulmak isteyince, kollarımın olmadığını öğrendim....Bilinç denen, uyanık olma durumum git gide artıyordu, istemeden de olsa bilincim yerine geliyordu, ya da bana öyle geliyordu...

Ayaklarım.Evet ayaklarım var diye düşündüm.Akıbetimin kollarda olduğu gibi olmasından korksamda, denedim onları kullanmayı...Zor oldu elsiz kolsuz ayağa kalkabilmek.

Üstümü başımı çırpmak istedim....Ama yapamadım...Ağladığımı, yağmur durunca anladım...

ağlamayı kesip yürümeye başlayınca kıpkırmızı toprakta, ara sıra çamura bata çıka yürümeye başladım ve nihayetinde dağları seçebildim önümde....biraz ilerde iki göz gördüm. Sadece iki göz.İki parlayan göz... Onlara doğru yürümek istedim ama yetişemeyeceğimi bildiğimden aklıma konuşabildiğim geldi....Bağırmak istedim önce. Ama ne diyeceğimi bilemedim. Hey göz, buraya gel mi diyecektim?

Sustum tabiki....Ben sustukça göz bana yaklaştı.Göz yaklaştıkça görünmez oldu. Ve tamamen ortadan kaybolunca gözü çok yakınımda bir yerde, kendi kaşlarımın altında hissettim....Belki de ilk defa kendi gözlerime bu kadar uzak ve bu kadar yakın olabilmiştim.....

Bir sesti kulaklarıma ilişen...Önce ıslık sandım, sonra rüzgarın sesi olabilir diye umursamadım.Gittikçe yaklaşan ses, rüzgarı delip geçiyordu. Ve bunu yaparken de ince bir ıslık çalıyordu...

Bilmediğim bir coğrafyada, ellerim olmadan, ıslak ve toprağa bulanmış bir halde öylece dikilmiş, önümsıra uzanan dağlara bakıyordum. Her yer, dağlar, toprak, gök yüzü kırmızıydı..Ama insanın içini acıtmayan bir kırmızı, gözü yormayan, ruhu kızdırmayan bir kırmızı!

Aniden gelişini gördüm sesin sahibinin.Bir oktu! bir rengi varsa eğer seslerin, bu sesin rengi de kırmızı olmalıydı! Gözlerime doğru hızla gelen oka kitlenmiştim....hızlı ve ürkütücü bir şekilde yaklaşıyordu.Bir şeyler yapmalıydım ama tek yapabildiğim gözlerimi kapatmak oldu....

Gözlerimi açtım! ve ilk görebildiğim karşımda duran penceremdi.Dışarda, temmuz ayının ortalarında, yağmur yağıyordu ve gökyüzü batan güneşin kızıllığıyla dans ederken, toprak ıslanmanın verdiği huzuru yaşıyordu!

Bir anda üstünde uyuduğum ellerim geldi aklıma.Uyuşmuşlardı! yeni yeni karıncalanmaya başladıklarında iki kolumu birden kesmeyi göze almıştım.Dayanılmazdı!

Kalktım yataktan! bir bardak soğuk suyumu, close my eyes şarkısı eşliğinde içerken, aklım o kıpkırmızı coğrafyadaydı!

ALABİLDİĞİNCE KIRMIZI!

SANA----(2)

2009-06-08T13:45:00.003+03:00

Bir zamanlar yaşadıklarının ne olduğunu yaşarken anlamadıysan, çok sonraları anlamlaştırmanın bir manası yoktur. Zorlama...
Geçip gitmiştir ve giden herşey gibi unutulması mecburidir.Sakın su an sahip oldugun herhangi birşeyle karşılaştırma eski mutsuzluklarını. Bu seni sadece, şimdiki mutsuzluklarının ağırlığıdan kurtarır. Elinde farklı bişey olmaz.Eskiye göre biraz daha yeni ama eskimekten münferi acılar...
Hiç bir yerde, hiç bir şekilde kurtarılmayı beklemezler.Senin elini uzatıp ya da dudaklarını kıpırtadıp onları sahiplenmeni istemezler! Katran karası bir yürekte, o yüreğin sahibine yalancı mutluluk olmayı sana tercih ederler.
Ahşaptan bozma müstakil bir kalp değil ki yangın yeri olsun.Etten, kandan, candan bir kalpte senin gibi birine nasıl yer olsun?
Şimdi, şimdiki mutluluklarını al avucuna.Eminim bir damla taşmaz dışarıya....Ben bizim sandığımız her ne varsa ucundan yakmaya başlamışken, var git kuytularına ve o kuytularda bir avuç mutluluğunla oyunlar oyna....

SANA!

2009-06-01T15:14:00.004+03:00

SENSİZ OLMUYOR MİRİM, SENSİZ OLMUYOR!
Pusulasız kadırgalarda, mechul sularda...Gitmek desen gitmek değil, kalmak desen kalmak değil bu bekleyişlerim. Ve herhangi bir kuyuda SEN için nöbetteyim.
Dağların bile yüklenemediği çok ağır bir yük benimkisi.Yüke paha biçemem.Yalnızlığı sen seçtirdin, sıf bu yüzden yalnızlığı sevmem. Her damla bir ömür, her damla bir gönül, hüzünleri incilerimin gözlerimden dökülür.Bırak kalsın gözlerimde ya da otur izle, parçalanışımı sessizce!

SENSİZ OLMUYOR GÖZÜM, SENSİZ OLMUYOR!
Çığlıksız uyanışlarım düşlerimden her sabah...Sana atıyor yüreğim, sana atıyor şah damarım ve sen ŞAKAYIK! Benim kürek kemiğim, senin yaradılış iksirin...Şimdi ölümünün ardından BİZ manasının, methiyeler yazıyorum inciyle, kanla ve elbet son bulacak bu büyük muamma. Ruh iklimlerinde şaşkınlık, varlığının yokluğuna, varlığımla hiç alışamadık... Sende kalmayan her hatıra ve benden gitmeyen her anımıza ne desem boş. Madde ile tartamam mananın ağırlığını!Oysa her nefesim unutmak içindi anlamlandırdığım tüm manayı..

KELİMELERİ SEVMİYORUM ARTIK, YAN YANA GELİŞLERİ TIPKI SEN!
Bu cümlelerde seni gören sadece BEN!
Adını yazmıyorum nicedir sayfalara, Sustukça parlıyor alevim oysa. Ama anmıyorsam adını, yazmıyorsam cezamı ve haykırmıyorsam güzelliğini, bir bildiğim var da ondan....

BULUTLAR VE GÖK KUŞAĞI

2009-05-23T16:41:00.004+03:00

Biliyorum, uzun zamandır pek yazmıyorum. Küçükken uzun süre yazmayınca günlüklerimden özür dilerdim büyük bir suçluluk duygusuyla, sanki hep yazmak zorundaymışım gibi. Yıllar sonra dönüp baktığımda küçük bi tebessümle okuyorum o yazıları ve tekrar özür diliyorum yazmaya devam etmedim diye. Güzel olmasının bi önemi yok aslında ya da edebi olmasının sen kendini yansıtabiliyor musun önemli olan o bence. Arkada bıraktığım o küçük çocuğa gülümsüyorum bazen ve özür diliyorum tekrar onun kadar masum kalamadım diye. Kendimi hatırladığım süre boyunca yüklendiğim sorumluluklara alışır hale gelmek bi süre sonra çok rahatsızlık verici bi hal alıyor. Böyle olmamalıydı diyorum, vicdanlarımız olanlara alışır hale geldikten sonra ne önemi var insan olmanın ya da bi vicdan sahibi olmanın.

Küçük bir ailenin tek kızı olmak, bizim aile için bulutların üstünde tek başına dünyaya bakmak gibidir. Seni bulutların üstünde çıkarırlar ama her zaman tek başına bırakırlar ve bir sure sonra yalnızlık yavas yavas bulutların üstüne yağmur taneleri olarak düşer. Ne olursa olsun kendini, aileni yağmurdan korumak zorundasındır ve yüklendiğin sorumluluklarla git gide ağırlaşır taşıyamaz hale gelirsin. Tek başına her şeyin üstesinden gelebilecek gibisindir, başın dik dolanırsın etrafta, üzüntülerini gülen maskeler ardında saklarsın sanki ağlamak yasaktır sana ve bir süre sonra maskelerin ardındakini ararsın umarsızca. İşte o an vicdanın gelir yakalar seni neden böyle olduk der. Diyebileceğin hiçbir şey yoktur, insanları suçlamak sadece bahanelerin ardına saklanmaktır. Çünkü ne olursa olsun zaman geçmiştir ve değiştirilebilecek senden başka kimse kalmamıştır. Sende bunlara alışır hale gelir gitgide gamsızlaşırsın. İşte o zaman başka insanları alırsın hayatına ruhunu iyileştirmek, vicdanından saklanmak için. Umudun girer hayatına, daha iyi olma umudun. Umutla tutunursun bulutlarına ama yalnızlığını da götürürsün beraberinde. İnsanları taşırsın yanında, onların umutlarını da tüketirsin. Kendini sevmeyi unutmuşken başkalarında ararsın sevgiyi, sevgiler yetersiz gelir ve bir umudunu daha bırakırsın yavasça. O’nu ararsın hayatında yüklendiklerini biraz olsun paylaşsın diye.

Hayatlar 3 kişiliktir sen, o ve yalnızlığın 3 ünü birden karıştırıp en sevdiğin rengi yakalayabilirsen güzeldir hayat. İşte o zaman yağmurlar diner, bulutlar çekilir, güneşin ilk ışıkları maskelerini yavas yavas eritirken gerçek tebessümler oluşur yüzünde. İşte o zaman kızgınlıklar diner suçlayacak kimse kalmaz , işte o zaman kocaman bi gökkuşağı çizebilirsin sevdiğin renklerden ve işte ancak o zaman ağlarsın yüklerini hafifletebildiğin için. Yağmurlu günler geçecek biliyorum sadece biraz zamana ve tutunabilecek daha fazla umuda ihtiyacım var hepsi bu…

NOT: Bazen kendinizi şanslı hissedersiniz...Bu yazının sahibini tanıdığım için, onunla aynı sahneyi paylaştığım için kendimi yeterince şanslı hissediyordum. Şimdi de bu kadar güzel yazabildiğini öğrenmenin ve yazılarını benimle paylaşmasının mutluluğundayım...Teşekürler NİHAN hanım;) Blog dünyasına hoş geldin........

BEN!

2009-05-19T22:54:00.003+03:00

Son çocuktum!
Kırkında doğum yapan anneme eziyet, babama erkek çocuk gururu oldum. 83 yılının Eylül ayında Ankaranın erken gelen bir gecesinde, herhangibir hastanede gözlerimi açtım hayata...
Komiser bir babanın son oğlu, ev hanımı bir annenin son çilesiydim.Doğumumu, bilmem kaç kuruşa alınana kızarmış tavukla kutlayan babamla,odadaki diğer hamilelerden utandığı için o tavuğu yiyemeyen bir annenin kollarında geçmiş dünyadaki ilk gecem.
Tarihin, herhangi bir kuşağının herhangi bir tarafında olamadım. 68 kuşağı geçmiş,Kıbrıs harekatı bitmiş,Un, yağ, şeker depolardan inmiş, Türk sineması eski performansını yitirmiş, Fenerbahçe son Türkiye kupasını müzesine yerleştirmiş...İşte bunları kaçırmıştım ama epeyce yakaladıklarım da oldu kaçırdıklarıma nazaran...İdam, ihtilal,çıkarma göremesemde, bir kaç küçük çapl savaşa ve imralıda yatan o büyük utanca şahit oldum....
Anaokuluna Urfa'da başladım.Yaptığım bir resme imza atmadı diye öğretmenime küstüm.Hem resmi hem anaokulunu bıraktım son 4 ay.Ve bir pazar alışverişinde öğretmenime rastlayınca, annemin elini sıkı sıkı tuttum, eteklerinin arkasında saklandım ve ilk UTANMAM'la tanıştım...Daha sonra çok utanmam oldu ama sadece bunu unutamadım!
İlkokul 1'e Urfa'da gittim.O dönem barajda çalışan babamla çok kereler işçi otobüsünde, 2 saat, koridorda uyuyarak baraja gidip geldim...Sorsanız GAP'ı ben inşa ettim...
Dev nşaat kamyonlarıyla, şantiyelerleen önemlisi işçilerletanıştım.Ve sonra kamyon şoförü olmaya karar verdim. TUZLU BEKİR ismini öğrendim.Bir arkadaşıydı babamın ama sanki benim arkdaşımdı. Çok neşeliydi ve çok terlerdi. Lakabının hakkını verirdi.Çividen futbol sahası yapardı bana.
Tahta bir saha, çividen futbolcular ve kuruşlardan toplar.... Parmaklarımızla futbol oynardık. FUTBOLU öğrendim...

Bir cuma günü barajda kamyonun altında kalan Tuzlu Bekir'in cenazesini ngördüm.ÖLÜMÜ öğrendim...
İlkokul 2 ve 3'ü Kayserinin bir ilçesinde okudum. 4 ve 5'i ise Kayseri'de.
İlk üç yıl matematik görmediğim için 4. sınıfta MATEMATİĞİ öğrendim.Ne olduğunu hala çözemedim...
Lojmana taşındık.LOJMAN'ın ne olduğunu öğrendim. O yıl 3 kardeşim de okumak için şehir dışına gidince YALNIZLIĞI öğrendim.Annemle babamdan KAVGA'yı öğrendim ve unutması çok zor olan KARANLIK KORKUSUNU öğrendim...

Bir Kayserispor-Fenerbahçe maçıyla KANARYA AŞKINI öğrendim...Babamın elimi tuttuğu tek yer olan stadları heryerden çok sevdim...Telefonla ara bir konuştuğum insanlara teyze, dayı diyere AKRABALIĞI öğrendim...15 tatilve bayramları herşeyden çok sevdim.Abimin sigaralarını sakladığı köşeleri keşfedince SIR TUTMANIN FAYDASINI öğrendim.

Ortaokulu Bingölün bir ilçesinde okurken PKK denen laneti yaşadım. Mahalle arkadaşı kavramıyla tanışamadım.AKşam 5 de evde olur, 8 de ışıklar söner, Tv ışığında kadınların muhabbetini dinlerdim....
İlk hikayelerimi yazdım...Sonra br gün geri gelip okurum diye lojmanın bahçesindeki ceviz ağacının altına gömdüm onarı. Tam 7 hikaye....Ve GİDİNCE BİR DAHA GERİ DÖNÜLMEDİĞİNİ öğrendim...
8. sınıfta GAP'a düzenlenen moral gezisinde, Gap'ınyapımında öeln işçiler adına dikilen anıtta TUZLU BEKİR adını görünce, İÇ BURUKLUĞU nedir onu öğrendim....
Ablanın, Öğretmenin olması ızdırabını 2 yıl çektim.Polis çocuğu olduğum için hep tek takıldım ve ilk dayağımı beyaz taklacı bir güverci için yedim. BELA nedir onu öğrendim...Ve bir süre hiç yanımdan eksik etmedim...
Belanın en büyüğüyle Üniversitede tanıştım.AŞK nedir onu öğrendim... Öyle bir kadını sevdim ki, sanki o yaşıma kadar hiçbir şey öğrenmemiştim...Üniverisiteyi beraber okuduk....Bİten onca okula, öğrenilen onca şeye rağmen ben ADAM OLMAYI ÖĞRENEMEDİM...
İsimler, soy isimler, tarihler, dualar, günahlar,sevaplar, bir sürü hayatlar öğrendim...Ama şimdi 26 yıllık ömrümde öyle bir şey öğrendim ki...İyi ki de öğrendim....

İĞDE AĞACI

2009-04-28T23:24:00.003+03:00

Bu seneki doğum günümde ayrıldık seninle.Güzel bir hediye olmadı tabiki bana.Böyle bilinen bir tarihte ayrılmanın tek faydası; ne zaman ayrıldığını hiç bir zaman unutamamak. Haaa bir de rakamlarla aran iyise gün be gün, an be an, dakika dakika ayrılığın süresini hesaplayabilmek.

Başka da bir faydası yok.Zaten bildiğim 3 tane tarih var topu topu.Biri kendi doğum günüm, diğeri senin doğum günün.Sonuncusu da tanıştığımız gün.Bir de tarihte yerini almış bir kaçsavaş, fetih ve darbe...

Doğum günümde ayrıldın ya benden.Tam 10 gün sonra, gece bin bir türlü şey düşünürken takıldı aklıma.Bu sefer seni yolundan vazgeçirmemek ve bir de ağaç dikmek!Huzurlu olmasa da uyudum.Zaruretten...Uyanmak ızdırap oldu.Aniden yokluğunun acısını hissetmek en derinden. Bende ne iştah bıraktı ne de neşe.Kalktı.Bildiğim tek fidancıya gittim.Uzun ve yorucu oldu. Daha sonra öğrendim ki 10 dakikalık mesafede, yani arka mahallemde de bir tane fidancı varmış.Ama parayı kazanmakuzaktakine kısmetmiş.İstediğim ağacı alamasamda, paramın yettiği ve iyiki de ona yetti İĞDE ağacını aldım.

Doğruca seni en çok özlediğim,seni en çok aradığım, seni en çok beklediğim yer olan dağ evine gittim... Sabahı ezanla karşıladım.Doğrusunu istersen hiç uyumadım.İçimdeki heyecan, hüzün, korku merak beni ayakta tuttu.Bir de artık ezberlediğim fotoğraflar....

Güneşin ilk ışıkları toprağa kavuşmaya başlamıştı.Ben de usulca çıktım evden.Toprağa değen çıplak ayaklarımla Ekim ayının ılık sıcaklığını ya da sert olmayan soğukluğunu hissettim içimde.Dünden kazdığımçukura doğru yol aldım. Diz çöktüm çukurun önünde ve oturdum yavaşça toprağın üstüne.İğde ağacının o küçücük fidesini ellerime aldım.Öptüm yavaşça.Ve gömdüm toprağa usulünce.

Ağaç asırlardır bu anı bekliyor gibi,toprak var olduğundan beri İğde'nin yollarını gözlüyor gibi ve tanrıbu ,ikisinin birleşmesini kutluyor gibi kuşlar, böcekler sanki cennete kavuşmuş gibi....
Ben...Toprağa İğdeyi değil de Seni gömüyor gibi....Can suyunu döktüm ellerimle toprağa ve canan suyunu döktü elleriyle yüreğimde yanan aşka.Yağmur başladı birden.Sessizleşti her yer.Ve küçük iğdeyi bıraktım arkamda.bir nişan, bir işaret,bir mihenk olsun, her baktığımda seni bana hatırlatsın diye...Ve ezan bitti birden.Her şey bir ezan sessizliğine bırakıldı ve her şey bir sabah ezanı süresinde yapıldı...
Odama döndüm.Islanmak rahatsız etmedi bedenimi.Akşamdan masanın üzerinde unutulan kağıtla kaleme gitti ellerim; ve söylendi yüreğim:
Ayrılık değil bu bizimkisi

Sade bir iğde ağacı....

Belki yok bit türküsüEminim olacak gölgesi...Büyüyecek ayrılık, dallanacak...

Buram buram iğde kokacak.

Her yağmur yağdığında bu koca köy

İlla ki sen kokacak!

Dedim ya ayrılık değil

Senin gitmen

Benim kalmam...

Sade bir bahane; Kavuşması için toprağın İğdesine.....

Katladım kağıdı, koydum bir daha hiç okumayacağım Özdemir Ashaf'ın kitabının arasına ve özellikle seçtiğim şiirin olduğu sayfaya....

Ve bu sabah; her sabah olduğu kadar anlamsızken ve ben yine rütin şeylerin peşinde koşarken yolum düştü köye. Şaşırdım kocaman iğde ağacını görünce karşımda.Ne kadar dabüyümüştü ağaç.Sevindim ağacın büyümesine.Demek içimdeki özlemin, ayrılığın büyüklüğü bu kadar olmuştu.Sensiz geçen her gün iğde ağacına can suyu olmuş anlaşılan.Ve şimdi,ayrılık bir ağaç köyümde.Büyümeye mecbur ve dalları salıncak olmaya...

SEN YOKSUN YİNE DE!

2009-04-25T00:41:00.001+03:00

Arada bir aklımı sıyırıp geçiyorsun.Beynimde yer etmiş milyonlarca düşünceden, fikirden, plandan, keşkeden,
iyi ki den, bir tanesi illa ki sen oluyorsun.Çok zamansız, çok yersiz de olsa aklıma geliveriyorsun...
Aniden.Evet, aniden içsel bir karmaşanın ortasından sıyrılıp, paçanı nefretimden, kırgınlığımdan kurtarıp,
aklımdaki en güzel halinle,seni en çok sevdiğim halinle, beliriyorsun gözlerimde...
En masun halinle, çıkıp geliyorsun bir yerlerden...Ellerim tutmuyor o an. Bacaklarım taşımıyor bedenimi.Tarifi mümkün,
ama bilmediğim kelimelere itiyaç duyduğumdan, benim için tarifsiz bir 'zaman dilimi' oluyor.Seni karşımda görünce ne yapacağımı bilmiyorum
ya da ne diyeceğimi...
Nereye bakıp, nereye tutunacağımı?
Üzülüyorum sonra, gülümsemem geçiyor yavaş yavaş...Ya ineceğim durağa gelmiş oluyorum, ya televizyonun sesini tekrar duymaya başlıyorum
ya uykuya dalıyorum, ya da içinden çıkamadığım hayata geri dönüyorum...İşte o zaman seni çok özlüyorum.
Her aklıma düşüşünde bir 'AN' oluyorsun bende.Kimsenin bilmediği. Bir çoğalma, bir sel oluyorsun içimde, nereye döküldüğünü bilmediğim.
Bir ben oluyorum sende, Senin var olduğun her düşüncede....

MELEK

2009-04-17T12:13:00.002+03:00

Başka bir şey gördüm bugün. Tanımadığım bir kadında.
Tanrının yarattığı, cennetin bir yanısması sanki.Her bakış,her O'nu görüş bir şeylerin kanıtı gerçekliğinde...
Gidip dokunsam, toz olacak, dağılıp uçucak belkide.
Varlığına şükredilmesini hatırlatıyor bana, uzakta da olsa, varlığına şükretmek. Belki de en güzeli uzaktan seyretmek!

Başka bir varlığa baktım bugün, daha önceleri hiç bakmadığım bir yaratılmışa baktım. Zamanı sonsuz kılan ve sonsuzluğu göz kırpmasıyla sınırlayan, tek bir gülümsemesiyle AN'ı donduran ve her haliyle bu dünyaya ait olmayan!

Gittiği yer her neresi olursa olsun, gittiği yerde olmak ve baktığı, gözlerini bağışladığı her noktada durmak, var olan en kısa AN uzunluğunda O'nu görmek; yaşanılan 26 yıla değer. Onsuz geçen 26 yıla üzülmekse, onunla geçecek saniyelerin özelliğine gölge düşürmek demek.
Kötülük yeteneği yoktur meleklerin. İçlerinde, uyanabilecek tek bir kötülük kırıntısı bile yoktur.Yaklaşmazlar günaha, bulaşmazlar! Masumdurlar, korunmuşlardır.Sadece iyilerdir.Serape güzellikler.Tek ve özeldirler.Güzelliğin kaynağı ve daimi koruyucularıdırlar. Sırf onlar lekelenmesin diye insan yaratılmıştır ve en masumlarımızın meleklere benzetilmesi işte bundandır.Teşbih melekte kaçınılmazdır.

Şu an baktığım bu güzelliğin,gözlerinin derinliğine, dudaklarının kıvrımına,saçlarının arasına,tenine, bedenine,endamına kurulup oturmuş melekler. O'nun silüetinde seyrediliyor var olan tüm güzellikler...

AŞK

2009-04-12T22:49:00.002+03:00

AŞK nedir?

Kime göredir?

Hal midir irade midir?

Aşk hayatın nesidir? Sebebi midir bahanesi midir?

Hayal midir gerçek midir? Sevilen midir sevdiren midir?

Dahası AŞK kaderin neresindedir? ya da kader AŞK'ın neresindedir?

İlmi olmayan bir bilgidir Aşk!

3 harflik bir hece!

Manası derin ve kelimeye çevrilemeyen mananın düğümünde,kalp açık akıl kapalı.Banada yaşanmışlığın sırrı değil, sadece hikayesi kaldı....

Şeytana bulaşmış düşlerimi hayra yoramam...Düş görmekten yorulsam dayorulmaktan korkmam. Öylesine bir hikaye işte.Adı aşktı.Sertti,ağırdı, katıydı,kaderdi,kazaydı,belaydı...Hep bir kavramla anıldı...Ama gözlerimi kapatıp bunca yıla, çok uzak bir zamandan baktığımda, cümleler kovalıyor cümlelerimi, sanki bir rüyadaymışım gibi...

Sesler çok uzak, sesin çok sessiz. İki dudağının arasında, dilinin altında ya da dişlerinin arasında bana söylemek için biriktirdiğin cümlelergizli. Gözlerini bahşettiğinde gözlerime, cümle cümle paylaştığında sırrını en sıcak sesinle, iliklerimde hissettiğimde kokunu sanki cennetteyim....Uğultular sebep olunca uyanmalara, ihtişamlı karanlığın içinde ruhumu bir deniz meltemine emanet ettiğimde ve seninle, sesinle, gözlerinle başbaşa kaldığımda değil cennette, bezmi ezeldeyim sanki...Cennet ne kelime!

Kalbin daha da ileri gidemeyeceği bir yer yok izlerinin olduğu bu hayatta. Zamanlar hayal,hayatlar gölge. Kırpkırmızı bir aşk , hepsinin üzerinde.Ama kimse üzerine alınmasınbu hikaye, Ben ile Allah arasında.Her şey ayan beyan ortada....

Geçip giden zamanlar, şimdiki zamandan farklı.Zamanın hesabı her AN da ayrı.Sadece, sana göre bir Dİ-Lİ geçmiş zamandı,bana göre gerçeğinde gerçeğinde sonsuz bir şimdilik AN'ı. İşte bu da aramızdaki ufacık farktı...

Sen kalbimin son sakini, ebedi hayalin son Saki'si!

Ben mevcut bir varlığın, herşeyi yutmuş, yuttuklarını cümle cümle kusmuş son sahibi!

İşte tam burası, noktadan sonrası.İkimizi biraraya sığdırdığım son yer,işte tam burasI

'SEN ve BEN'

YENİLİK İYİDİR! YENİLİK CANDIR!

2009-04-11T18:26:00.002+03:00

Çok uğraştım daha da yakın olabilmek için.Yakınıma sokmadıklarım çoğaldıkça anladım yakınına alınmadığımı.Hayat çok garip.Bir gün saçma sapan bir bahaneyle çalan telefon edebilme lüksünü kaldırdım ortadan...

Artık rüyanda bile göremezsin beni. İliklerinde, hatta en küçük yapıtaşında ama en önemlisi bir ömür kalbinde hissedeceksin ayrılığın ve unutulmanın ne demek olduğunu.
Hadi bakalım.İstediğin gibi olsun....Benden bu kadar! değil aramak seni, değil mesaj atmak sana, aynı coğrafi bölgede nefes alıp vermemiz bile mucize olacak...artık 3 şeyin peşindeyim...
MUTLULUK-HUZUR-AŞK...
görüşürüz bebeğim.Yeni yazı ve formatımla....gerçi senin haberin yok bu blogdan ama. Olsun....Blogu okuyan bir iki kişide gider sanırım bu yeni formatla....Ama önemli olan okunmak değil, yazdığınla mutlu olmak....Delirmeye başladım esteban!
Heyyy. Esteban.....
Eskaza eskişehirde esrarengiz esirlerle esen esintiyim ben!
görüşürüzzzzz:))))

YASAK

2009-04-09T02:13:00.004+03:00

Yasaklı kelimelerim var benim.

Kendi kendime kurduğum mahkemelerde alınmış kararlarım var.

Yasaklı şarkılarım, yasaklı şiirlerim ve yasaklı aşk mahallerim var.

Yasaklı hayallerim var benim.

Kendi kendimi yargıladığım mahkeme sonuçlarım var.

Yasaklı resimlerin ve yasaklı göz bebeklerin....

Ağlamak yasak bana, seni düşünmek ve adını gün içinde ansızın dilime düşürmek....Sadece bu kadar değil,

geçmişi düşünmek, belkiyle başlayan cümle kurmaya teşebbüs etmek, günün herhangi bir anında kalbimi sıkıştırmana müsade etmek...

Evet! Her yasağımın içinde sen varsın.Ben de farkettim bunu. Ama , yasaklarımı çiğnersem çok yaşayamazmışım.

Yaşayıp yaşamamayı istememin bir önemi yok sanırım.

İlla bu yasaklara uyacakmışım. Kalp atacakmış, kalp önemliymiş aga!

İyi de, ben bu yasakları çiğnemezsem zaten yaşamam ki ? Napayım?

Bir iki sene, daha fazla yaşayacağım diye senden mi vazgeçeyim?

Sanmıyorum.

Bütün yasaklarımı çiğnerim. Her an seni düşler, her an adını anar ve her an sana ağlarım.En fazla 2 ay daha yaşar, huzur içinde ölürüm...Yasaklar kimin umurunda?

BAŞKA ZAMAN

2009-03-31T03:14:00.003+03:00

Kaparım gözlerimi.

Bir silüet vardır hep,

karanlığın içinde, pek de seçilemeyen...Sana benzetirim hemen....

Susarım, susturum dillerimi.

Bir kaç kelime vardır kulaklarımda çınlayan...En son senden duyulan...

Açarım gözlerimi, bembeyaz olduğunu bildiğim bir tavana bakarım odamın tüm karanlığıyla.Önce sessizce, sadece söylendiği bilinen ama duyulmayan birkaç kelime çıkar ağzımdan, daha sonra herkesin duyabileceği tonda birkaç küfür...

Anlamsız gelir bütün olanlar,olmuşlar ve olacağından çok emin olunanlar...Birer birer anlam yüklerim geçmişimize, Ana yaklaştıkça derinleşir anlamı.Ve sonunda ' AŞK ' kelimesiyle özetlenir herşey...

Usulca çıkarım yataktan.Çıplak ayağımın soğuk betona teması bir bedenimin olduğunu hatırlatır bana.Hafif üşümenin güzelliği eşliğinde defalarca yürünmekten aşikar koridorlarda dolaşıp, ışığa ihtiyaç duymadan ulaşırım bir bardak suya...Gözlerim açık mı değil mi bilmem.Bilmek istemem.Bildiğimi kendime söylemem...İçerim suyumu...Bardağı hemen oraya, durduğum yerden aşağıya doğru bırakmak isterim.Binbir parçaya ayrılmasını, özgür olmasını, çoğalmasını ve her yerime batmasını isterim....Tüm dikkatimle bardağı tezgahın üstüne koyarken, ' başka zaman' dilimlerine ertelerim bardağı kırmayı....

Geldiğim gibi dönerim yatağıma...Artık aydınlıktır içerisi, zıtlıklarla var olan herşeyin zıttını yavaş yavaş silmeye başlayan ben, karanlığı var eden aydınlığı unutalı çok olmuştur....Örterim seni üzerime...Dünyanın en güzel yeridir üstüme örtüldüğün yer her neresi ise...Yavaş yavaş terlerim...Her ter damlam sen kokar, ve sen kokan her yer cennet olur...

Bir gözüm gökyüzü, bir gözüm yağmur....Bir elim aşk, bir elim hayat...Bir sözüm edilmemiş bir dua.

Gözlerim kapanır yavaş yavaş, hissettirmeden, büyük bir sevinçle...

Çünkü ben uyku denen bu gaflette seni beklemekteyim, en güzel kelimelerle....

YANGIN!

2009-03-30T01:20:00.003+03:00

DERLER Kİ!

Bir zamanlar ahşap bir şehir olan İstanbulda çıkan yangınlardan,daha büyük bir yangın yoktur!Koca bir kent alevlerin içinde, ateş kırmızısı olmuştur....

İNANMA!

Derim ki, etten kemikten ibaret bu adamın yüreği öyle bir yanar, ruhu öyle bir yakar ki, Sema da aydınlanır, Sima da!

Ve O yanan koca şehir İstanbul, hani ahşaptan olan...

Ancak yüreğimdeki yangının bir kıvılcımı olabilir hani Aşktan olan...

RÜYA

2009-03-28T02:23:00.002+02:00

Lütfen gelme rüyalarıma....Sabahları boğazıma düğümlenen birşeylerle kalkmayayım.

Bütün gece, el ele dolaşmayalım sokaklarda.Durup durup sana sarılmayayım ve yerli yersiz yanağına öpücükler kondurmayayım.Sen öpülmekten müzdarip ve utangaç bakma bana, bense sana ' korkma nasıl olsa rüyadayız' demeyeyim.

Lütfen, gelme artık rüyalarıma.Unuttuğum sesinle, bana aniden biten hikayeler anlatma kocaman ıhlamur ağaçlarının altında.

Lütfen, uzak dur rüyalarımdan.Sabahları, gözümü açmadan önce gördüğüm son şey sen olma.Sen olma ki, bütün gün seni düşlemeyeyim ve herkesi sana benzetmeyeyim.Gördüğüm herhangi bir kimse olma.

Lütfen, uğrama rüyalarıma.Göz açışlarım, uykudan kaçışlarım ve mecburi uyanışlarım ölüm olmasın bana, soğuk bir yorganın altında, karanlık bir odada gözlerimi tavana dikmeyeyim.Canıma batma benim! Yanaklarımı ıslatma.Ne olursun, uğrama rüyalarıma....

Bu gece, bundan önceki gece ve bundan sonra yaşanacak her gece...Rüya ol bana, ama sen rüyalarıma uğrama...

NE BU?

2009-03-26T00:09:00.004+02:00

GÜRÜLTÜSÜZ PATIRTISIZ...SESSİZ VE DE SEDASIZ!
HEPSİNDEN ÖNEMLİSİ, ÇOK ZAMANSIZ...

KABA VE KORKAK! DÜŞÜNCESİZ VE YERSİZ...
HEPSİNDEN ÖNEMLİSİ, HERŞEYDEN HABERSİZ...

GURURLU VE ONURLU! ÇOĞU ZAMAN SORUNLU...HEPSİNDEN ÖNEMLİSİ OKLAR BANA DOĞRU!

KASTİ VE ZORUNLU! İÇTEN VE TUTKULU!
HEPSİNDEN ÖNEMLİSİ ÇOK KORKULU...

KUBBEALTI HİKAYELERİ (21) ORKİD BİR KADIN PEDİDİR!

2009-03-21T21:08:00.006+02:00

Kişilik denen kavramın içini dolduran şeyler, bireyin geçmiş yaşantılarıdır.Normal şartlarda, ortalama bir IQ ya sahip olmamız, çok ta fena sayılmayacak bir yaşantı sunar bize.

Yaşantı denen kavramın içini dolduran şeyler, 24 saat dilimine ayırdığımız ve adına gün dediğimiz zamanın,yani günlerin birleşmesidir.

Gün denen kavramın içini dolduran şeyler ise,24 saate sığdırabildiğimiz davranış örüntüleridir.

Davranış örüntüleri denen bu kavramın içini dolduran anların büyük kısmını UYKU kaplar.Geriye kalan saatlerde yapılan davranışlar ise, büyük ihtimalle ölüme yaklaşıncaya kadarki kısıma kadar hep aynıdır.İşte bu aynılıklar içinde aynı olmayan şeyler, az da olsa farklı olan günler, beynimizin anısal bellek kısmında depolanır.

Bu farklılık denen kavramın içini dolduran şey ise aptallıktır.

Aptallık denen kavramın içini dolduran olay ise; bir KIZ LİSESİNDE geçer!

Erkek olmanın avantajını en iyi hissedebileceğiniz yer, erkeklerin az olduğu, hatta mümkünse hiç olmadığı yerlerdir.Bu yüzden erkekler 'SAP' terimini icat etmiştir ve gidilen mekanlar, kafeler, barlar...vs sapların az olduğu yerlerden seçilir. Kendisinin de yalnızken tamamiyle 'sap' olduğunu unutan erkek insanı,erkeğin olmadığı yerde huzuru bulduğunu düşünür. Tabi ki bir yere kadar. Zira sap denen, tek başına yaşantı süren bireylerin de muhabbetine ihtiyaç duyulur çoğu zaman...

TC.MEB ...... KIZ ANADOLU ÖĞRETMEN LİSESİ.... Okulun girişinde bulunan bu gösterişli levhanın altından geçerken, cennette bana ayrılmış haremime giriyormuşum gibi hissetmiştim. Sonuçta kız lisesiydi ve ben de kız değildim.

Okulun ilk günü, geleneksel sabah töreninde alışılmışın dışında, daha fazla bayılmalar oluyordu.Kızlar armut gibi patır patır dökülürken, müdür il genelinde yapılan, 'sabah töreninde en çok öğrenci bayıltma' yarışmasında rekora doğru gidiyordu...

Konuşmasının belli yerlerinde 'Anlaşıldı mı KIZLAAARRR ?' diye soruyor, ben de 'Anlaşıldı öğretmenimmmmm!' diye cırlayan kızlara katılıyordumErgenliğe yeni girmiş iğrenç ses tonumla....

Daha ilk günden, pek de sandığım gibi iyi geçmeyeceğini anlamıştım 8 kere 'Anlaşıldı Öğretmenimm' diye bağırınca. O kalabalık arasında bazen benimkine benzeyen sesler duyuyordum.Gölde çiftini arayan kurbağalar gibiydim.Seslerimizi kalınlaştırıp sayımızı bellirlemeye çalışıyorduk.Ben 7 farklı ses algılamıştım.

Koca okulu orana vurunca,adam başı 30 kız düşüyordu.İyi miktardı! Okul hayatım boyunca adam başına düşen kız oranlarında hep bir düşüş olacağını, üniversitede ise 17 erkeğe 1/2 oranında kız düşeceğini bilmiyordum o zamanlar!

İlk dersimizde en arka sıra için, bir kızla kavga etmem, bana, 'Bu okulda reis sensin olum' dedirtmiş,ikinci haftamda lise sonlardan bir kız tarafından çakıyla tehdit edilmem ise 'resilik ters iş aga' dedirtmişti bana...Okuln 1. ayında sınıfımıza katılan Serkanla beraber 2 erkek,24 kızdan oluşan bir hazırlık sınıfını tamamlıyorduk.

Kızların sayıca fazla olması, artık rahatsız etmeye başlamış, futboldan zevk alamaz hale gelmiş, merdiven altında pusuya yatmaktan bıkmış, eteği açılan kızları farketmez olmuş,erkekler tuvaletinde kızlı erkekli cafeye çevirmekten çok dayak yemeye başlamıştık...

Bu kadar uzun saçlının arasında, 2 tane kel, okul genelinde ise 20 tane, kel birey olmak, utangaçlığın kişiliğime yapışmasına neden olmuştu.

Bizim için sıradan bir gündü...Herşey olması gereken sıkıcılığında devam ediyordu.En arka sırada,son dersin rehavetiyle, hiç anlamadığım bir dilde, teyipyen konuşmalar eşliğinde uykunun kollarındaydım.Aniden Serkan'ın dürtmesiyle kendime geldim.

'kalk olum,zil çalacak.5 dakika kaldı' dedi. Uyuşuk uyuşuk kitaplarımı çantama koyarken aniden sınıfın kapısında nöbetçi öğrenci belirdi.Kolunda, kırmızı nöbetçi öğrenci yazılı bandıyla Nazi ss subaylarına benziyordu. Az önce benim gibi uyuya kaldığı için,müdürden yediği tokadın izi sağ yanağında, uyuyakaldığı kitabın izi sol yanağında, heyecanlı ve ağlamaklı ses tonuyla; 'müdür bey, tüm öğrencileri çok acil olarak, konferans salonuna çağırıyor hocam' diyebildi. Serkan'la göz göze geldik ve her neyin konferansı olcaksa bu, en önde izlemek istediğimizi biliyorduk.Koşarak 3 kat aşağı inmeye başladık.Koridor ana-baba günü, herkes yer kapma derdiyle konferans salonuna doğru koşuyordu. En ön 2 sıra doluydu.3.sıra da fena sayılmazdı.Salonun dolması 15dk sürerken, Ara da bir arkaya bakıyorduk ama hiçbir erkeği göremiyorduk.Başta kendimi kandırmak ve rahatlatmak için sonra da oturduğumuz yerden çıkmaya utandığımız için ' Aha oğlum, Enginler en arkda sırada oturmuşlar lan.VAy piçler vayy! ' dediğimi hatırlıyorum.Serkan'ın da pişmiş kelle sırıtışıyla 'Heee laaaa' diyişini....

Müdürün sahnede görünmesi, Salonu kaplayan sessizlik....sahneye giren 2 bayan doktor,4-5 hemşire ve kocaman büyük koliler...Perdeye yansıyan vajina resmini, o an kendi beynime benzetmiştim.Etraf kararmıştı, sanki sadece ben bembeyazdım. Sanki nefes alırsam burda olduğumu kızlar hatırlayacak,doktorlar bana gülecek, müdürde döve döve öldürecekti...

Yavaşça, hiçbir yerimi oynatmadan, sadece göz bebeklerimi sağa doğru çevirerek Serkan'a baktım.'Hee laaa..' diyişindeki o sırıtışı suratında unutmuştu.Gülen bir heykel gibi sahneye kitlenmişti.Uzaklardan gelen; 'adet kanaması..... genital bölge........siz kızlar..............göğüs büyümeleri..........ada......' gibi kelimeler beynime sıkılan bir kurşun oluyordu adeta....

Birkaç defa doktorla göz göze geldiğim anlarda koltuğa biraz daha yapışıyordum.Eriyip yok olmanın tam zamanıydı.

'veeee size dağıtılan bu pedleri.....'diye biten konferansta, hemşireler herkese orkid dağıtmaya başladılar ve bizimde elimize birer paket tutuşturdular.Herkesin çıkmasını bekledik. Boşalan salondan yavaş yavaş uzaklaşmaya başlamıştık...

'Laaaannn! Hırbolarr.'

'odama çıkın hemen, geliyorum ben birazdan' diyen müdürün emirlerini hemen yerine getirip odaya doğru yol aldık.

Sessiz ve kocaman odada, sakinleşmek için koyulmuş akvaryumu izlerken, müdür girdi içeri.Birilerine feci kızmıştı ve birazdan o kızgınlık bize patlayacaktı.

'Ne bok yiyordunuz lan orda? Karımızınız siz? '
'Hocaaa....'

'Sus lan..Ne lan o senin cebindeki...Sigara mı içiyorsun? Serkanın s,igara içmediğini biliyordum.Keşke içseydi de, cebinde orkid taşımasaydı....

'Anneme götürecektim hocam...'

'Puuuu...Sapık pezevenkler' Top musunuz ibne misiniz olum sizz?'

' Ama hoca..çaattt...Hocam val....çuttt....çattt..'

Çantalarımızı almak için sınıfa doğru yöneldik.Berbat bir gün olmuştu.İnanılmaz yorgunduk ve birden Serkan; Sen ne yaptın lan Orkidini dedi.Çöpe attım olum...Hangi çöpe attın ya? koş gidip alalım lan...Olum müdürün kapısının ordaki çöpe attım ama...

Olum sapık mısın sen? demeye çalıştım ama Serkan koşmaya başlamıştı bile....Lannnn satarız bakkala gerizekalı.Parasıyla da çiğ köfte yeriz!

Bedave çiğ köfte süper fikirdi o an için.Ben de koştum ve müdürün kapısına varıp, orkidi çöpten alarak hızlıca olay mahalinden uzaklaştık.Akşama kadar hiç bir bakkala o orkidi satamadık!

Lan, aç bari de şu paketi, ne var için de onu görelim dedim Serkana...Açtık.Acayip bişiler vardı içinde bizim için.Merakımızı gidermiştik.En azından günün sonunda orkidi yakından inceleme şansına erişmiştik!

YOLCULUK!

2009-03-13T04:23:00.004+02:00

Bir yol geçecek gözlerinden!

Bildiğin bütün yolları kesen...

Dört bir tarafı pişmanlık ve sen! Dilinde bir keşke, yol kenarlarına akıtacaksın yaşlarını...

Yeşermesini isteyerek umutlarının.

Ve ben! Bilmeden, yeşermeyi bekleyen bir umut olduğumu,

Gözlerinden geçen bir yol olacağım,tüm hayatımı izlerken.

Bir bilet karşılığı,cam kenarından alınmış otobüs koltuğunda...

Yollar akıp gidicek gözlerimden, seyirlik çok şey var olacak ve ben seyredebildiğim herşeyi,

Otobüsün hızıyla seyredebileceğim!

NASIL YANİ

2009-03-10T00:02:00.001+02:00

KUBBEALTI HİKAYELERİ (20) Bir Salaklığın Tarihçesi!

2009-03-05T22:45:00.004+02:00

Adını şu an koyamadığım bir dürtü.Hani, farklı olmak mı desem,çılgın olmak mı yoksa başka bir şey mi? bilemiyorum.Daha adını bile bilmediğim birşeyle hareket etmenin ne derece salaklık olduğunu da bilemiyordum tabi ki.

Hani okul yıllarında, en arka sıra için kavga eden tipler vardır ya işte onlardandım ben.Hani okula sadece yırtık bir defterle gelmeyi, büyük bir iş zanneden öğrenci kılıklı öğrenciler vardır ya, işte aynen onlardandım ben.Öğretmenlere laf sokmayı büyük başarı sayan, her öğle arası, gıravatı alnına yanlamasına bağlayıp, kendi gibi olan arka sıra çocuklarıyla deli gibi maç yapan ve kalan derslerde yorgunluktan uyuyan tipler vardır ya, hah, işte onlardandım ben...

Üniversite yıllarında, derslere gitmemeyi farklılık sayan, gidenleri kınayan gözlerle bakan ve kendi gibi olan arkadaşlarıyla, ders takip edenleri makaraya saran biriydim.Ve sınav günü gelen hesaplaşma saatlerine, o derslere giren insanların notlarının fotokopilerini bulabilmek için gizli gizli, ve hayatının en büyük azmini göstererek arayan biriydim ben.Ve her fotokopi sahibiyle dalga geçecek kadar da yüzsüz biri.En arka sırayı yine kimseye kaptırmayan ve gerektiğinde sınavlara gitmeyen biri.Hepsi ne içindi? İşte cevabını aradığım şey tam olarak bu sorunun cevabı.

Sınavdan bir gün önce gidilen arkadaş evinde,ders çalışmak yerine 'kim daha umursamaz' oyunu oynamak mıydı benim üniversiteye geliş amacım? yoksa, 'sokayım sınavına lan, diyip, kim sınavdan önce daha çok bira içicek' yarışına girmek miydi? Neydi beni böylesine şuursuzlaştıran şey?Aylarca okula uğramamak mı? yoksa sabahlara kadar oturup, akşamları gündüzleri birbirine karıştırmak mı?

Bilmiyorum, sanırım bir ömür de bilemiycem ama akıllanmalıyım artık.

Gayet normal ve hatta yer yer gayet başarılı bir 7.sınıf öğrencisiyken, bir grup velet kisvesiyle takılmaya başlamıştım....Kimi benden büyük, kimi benimle yaşıttı.Yukarda saydığım dangalaklıkların, daha çocukcalarını yapmayı büyük ve ilahi bir misyon olarak benimsemiştik.Lojman çocuklarının, bizden olmayanların, bisikletlerine suikast girişimleri, zincirlerini sökmek, siboplarını çalmak, lastiklerini yarmak ilk büyük görevimizdi.Daha sonra, mahallenin çeşitli yerlerinde, korunmasız çocukları sıkıştırıp ağzını burnunu kırmak ikinci görevimizdi.Uzun bir görev listemiz vardı ve

her gün birbirimize, ayrı ayrı yaptığımız cesaret dolu aptallıkları anlatırken, aslında birbirimize, ben senden daha deliyim olum diyorduk.Zira tüm cümleler, birbirimizin sözünü keserken kuruluyordu ve 'o da bişey mi lan, asıl sen beni dinle...' diye başlıyordu.

Kimisi gerçekti, kimisi yalan.Ama o ortamda susmak olmazdı.Yavaş yavaş sandığımız bir hızla, büyümeye başlıyorduk ve çocukluk denen şeyi kendi çapımızda heycanlandırıyorduk.Bir gece şunu yaparsın bunu yapamazsın la başlayan konuşmamız,

'yemekten sonra buluşup, arka mahalledeki, terk edilmiş tren istasyonunda bulunan, yıkılması için sadece bir yağmura ihtiyaç duyan eski garlojmanına girelim'...diye bitti.Yenen yemek, anne serzenişleri havada asılıydı.Aklım fikrim, tüm korkularım o eve odaklanmıştı.İt gibi tırsıyordum ama yapmak zorundaydım.Yemek sonrası buluşmaya gelen 5 kişiden 4 ü liseye giden abilerdi.Doğal olarak yaşıtlarım, izin alamamak bahanesini sonuna kadar kullanmışlardı.Ben ise sap ve salaklığın en büyük örneğiydim.Ordaydım.İçlerinden biri yapmasak mı? dedi.Gözlerim büyüdü.Onaylamak olmazdı, onaylamamak da içimden gelmezdi.Kimse bişey demeyince 10 dakika sonra lanet tren istasyonundaydık.Korku filmi çekilse, gayet doğal bir ortam.Kafamda zaten milyonlarca korku filmi senaryosu.Yaklaştıkça artan dedikodular.

Olum o ev periliymiş lan.İn cin yaşıyomuş o evde...O evde son sahiplerinin ölen çocuğunun ruhu yaşıyomuş...Lan allahsızlar susun lannn diyemiyorum tabi.Gülüyorum sadece...Ama korkutan altıma edicem az kaldı.Ve nihayet eve geliyoruz. 3 katlı.Yarı ahşap, yarı beton saçma sapan bir ev.Yanında kocaman bir ceviz ağacı...Nöbetçiden eser yok şimdilik.Sarı ev karanlıkta ürkütücü, o psikolojiyle, ürkütücüden daha da ürkütücü.İnli cinli ev lan koyduğumun evi...Önce ceviz ağacı, sonra ağacın büyük dalından evin damı...Ve nihayet evin tepesindeyiz. 3 katlı evin en üstündeyiz.Geldik çıktık. ne oldu a.q. Nereniz büyüdü lan gundiler.Boyunuz mu uzadı? madalya mı aldınız? Damın üstünden karanlık mahalleye bakıyorduk.Hepimiz bunu yapmaya hazır değildik ama yapmıştık.Ben en küçükleri olmanın ve en az onlar kadar cesaretli oluşumun verdiği gururla yanlarında dikiliyordum.Aşağı doğru uzanan karanlık deliğe doğru bakmaya başladık.Olmayan şeyleri görmeye, Olmayan sesleri duymaya başlamıştık ve birbirimizi o ses ve görüntülere doğru odaklıyorduk.Hepsi koca bir yalandı.Aşağıda olsa olsa bir kaç hayvan vardı o kadar.Birden gelen bekci düdüğünün sesi yanımdaki şerefsizleri yerlerinden zıplatmıştı. 3. kattaydık ve yeteri kadar yüksekti.En azından benim için öyle.Hepsi aşağı atlarken birer birer, ben çıktığın yerden nasıl ineceğini düşünmeyen beynime küfür ediyordum. 5 saniye içinde ortadan kaybolan adi,tırto arkadaşlarımın yalnızlığı, ben ve karanlık delikten gelen ses baş başa kalmıştık.Aşağısı niagara şelalesi gibi derin görünüyordu gözüme.Atlama cesaretim yoktu.Ağacı kullanmak zaten olası dışıydı. Zaten vardıysa bile her hangibir olasılık, o an düşünüp uygulamam imkansızdı.Gittikçe hızlanan ve yaklaşan düdük sesi beni benden alıyordu.Babama ne derim lan ben!

Korkan bir salak gibi ağlamaya başlamıştım.Bekçi yaklaştıkça babamın tokatlarını hissedebiliyordum suratımda.Derken olmayan bir adamı var ettim o delikte ve ananıskiimmmmmm diyerek attım kendimi aşağı.Çİmenliğe düştüğümde ayaklarım karıncalanmıştı ama yüzümde de acayip bir gülümseme vardı.O an dünyanın en mutlu adamıydım.

Olayın sıcaklığıyla hiç bir ağrı sızı duymadan,sadece gülerek ve bağırarak koşmaya başladım.Lojmana vardığımda satıcı köpekler, çekirdek almış, kola eşliğinde bir balkonun altına serdikleri kilimin üzerinde muhabbet ediyolardı.Az önce olan biten herşey sanki hiç olmamıştı.Bu yavşaklar, yaşlarının adamı olamayıp göt korkusuyla kaçıp gitmemişlerdi, ben de sanki kendi ev,mden geliyodum...Bu ne lan böle...

Oturdum yanlarına, kola verin dedim.Aldım kolamı....Diğer veletler geldi...Yaşıtlarım...İçimizden biri, lan olum az önce sarı eve çıktık biz lannn...diye başladı anlatmaya.Dinliyordum sadece...Kahramanlıklarını dinledim.Ayaklarım iiyice uyuşunca eve gidiyom lan ben dedim.Kalktım eve gittim.Ayaklarım çok ağrıyodu.Söyleyemedim kimseye.Odama gittim.Ağlamama engel olamıyordum.Karanlıktan korkmaya başlamıştım.Hem korku hem ağrı...Çekilecek gibi değildi.Anneme söylemeliydim.Yapamadım.Sonrası muamma zaten...

Şimdi, bütün salaklıklarımı düşünürken bilmediğim bir şehirdeyim.Bildiğim biri var, ama o da bu şehirde olduğumu bilmiyor.Karanlıktan korkmuyorum, ayaklarım da ağrımıyor ama yine anneme söyleyemiyorum, çalan telefonda, evdeyim anne, yatıcam birazdan diyorum...Sanırım yine çok büyük bir salaklık yapıyorum ben...

Çığlık

2009-03-04T01:23:00.003+02:00

Seni severim bilirsin...

severim ama sevmenin sınırlarını zorladığımında farkındayım şu an...

Seni severim bilirsin, hem de çok severim.Sevildiğini bilirsin de, o yüzden benden vazgeçersin.Ben de bunu bilirim.Sevildiğini hissettiğini, adına şarkılar söylendiğini, bir kaç şiirle ölümsüzleştiğini de bilirsin elbet.

Bilirsin ki, bir cevapsız çağrınla delirir yüreğim ve bilirsin ki Çok uzaklarda, geceleri resmine bakılır ve bakılan her resim, göz yaşıyla ıslatılır...Ahh sen çok iyi bilirsin, Ne kadar özel sevildiğini ama bilemezsin ki bu adam ne kadar yoruldu sensizlikten.Belki bunu da bilirsin de bişeylerin öcünü almanın peşindesin...

Sen şimdi, Aklından çıkmazken bir adamın her saniye, acaba aklına getirir misin o adamı, herhangibir saniye?

Sen bilmezsin, bilemiyeceksin de geri kalan ömrünce,

seni sevdiğim için, senden uzak duruyorum artık...Seni sevdiğim için adını yazmıyorum ne buraya, ne de boş bir defterin sayfalarına....

Hayat durmalı böyle anlarda!

2009-03-02T23:27:00.004+02:00

Evet.Hayat bazı anlarda durmalı.Biz olduğumuz yerden usulca kaçmalıyız.Misal ver ulen, lafı dolaştırma mı diyorsunuz?

Misal;

Apartmana girmişim.Karanlık lanet olasıca apartman ve insanı algılayan o otomatik şeylerden olmayan apartmanlardan birindeyim.Yani zaruri ve zoraki olarak elektrik düğmesi ya da ışık düğmesi ya da otomatik neyse artık adı, o zımbırtıya basmak zorundayım. Ve benim gereksiz bilgi yığınlarıyla dolu beynim, apartmanın ışıklarını yakan düğmenin yeriyle, giriş katındaki lanet kocakarının kapısındaki zilin yerini hep karıştırıyor.Aha bu da gereksiz bir bilgi değil mi tırto derseniz değil derim.Neden bana tırto diyosun gudik, dedikten sonra, hergün kullandığım için gereksiz bir bilgi değil çok işe yarıyor ve benim bu bu bilgiyi öğrenemem benim açımdan çok normal.

Nolduuuuu.Bozuldun mu?

Ulen ben kimle konuşuyorum? iyice kafayı yedim.Alexandır orda mısın bebeğim?

Neyse dağıldık.toparlayalım.Her defasında, lanet kocakarı teyzeciğimin ziline basınca bir kaç saniye kitleniyorum.Ne yapacağımı bilmiyorum.Allahım o düğmeye basıpta, ışığın yanmayışı, onun yerine, civiciviiicivuuu...diye çalan bir ses duyuşum beni benden alıyor.O an ordan kaybolmak, fantom olup uçup gitmek istiyorum.Utanıyorum her seferinde.Ama kendimi de alı koyamıyorum ışık yerine zili seçmekten.Sanırım ben kutu açtırma yarışmasına katılmamalıyım!

Bir kaç saniyelik şaşkınlık anından sonra, uçan adımlarla üst kata çıkıp, ki bunu karanlıkta yapıp, üst katta pısıp teyzenin kapıyı açmasını beklemek! ve sonra;

BEYY! şerefsizin evlatları zile basıp kaçmış yine.Allahın belasııııı...lafını duymak.Sonra kapanan kapının sesiyle ayağa kalkmak ve az önce karanlıkta pısan şerefsiz insan kisfesinden sıyrılıp usulca ve büyük bir kararlılıkla ikinci katta ışığı yakma şerefine erişmek...

İşte o üst katta teyzenin kapısını açıp, kapama süresinde ben karanlıkta neler neler düşünüyodum ve kaç kilo veriyodum her seferinde anlatsam blog kapanır.Ama bugün,

'lan okumuş adamsın, yaşıtların evlendi çoluk çocuğa karıştı kerkenez.Adam gibi dur, özür dile' diye hızlıca düşündüm, yanması gereken ışık yerine, çalan civivicivuvuu sesini duyduğumda.Kapının açılma süresi yaklaşıyordu ve ben birazdan oynayacağım tiyatroyu kafamda çoktan oynamıştım ve kendimi alkışlamıştım.Gerçi oskarı falan kaçırdık bu sene ama kısmetse seneye artık. Teyze inleye inleye kapıyı açtığı anda, ben de çok güleç bir ifadeyle, evinizin saf ve komik çocuğu imajı çizerek, ışık düğmesine uzandım ve bir yandan ışığı yakıp bir yandan, da özür dilerim teyzeciğimmmm.Yanlışlıkla bastım zilinize diyor, bir yandan da düğmeye basmam gerekiyor lann bul şu düğmenin yerini diyip, ışık düğmesini( uzay mekiğimi bu a.q) arıyordum.Yüzüm teyzeye dönük olduğundan kadın cağız; kafası kendine dönük, eli duvarda gezinen çapraz şekilde kolları ve bacakları ayrı yönlere yönelmiş bir tipi görünce, kala kaldı.Hatta zannımca korktu.Ama nihayet ışığı yakınca, tekrardan; çok pardon nineee, ışık... düğme... karıştı...senin kapı zil.... diyebildim.

Dikkat etsene sen biraz, kaldırdın beni yatağımdan.Allah allahh.Ortadakine basıcan ortadakineee

Diye bir cevabı duymayı hiç beklemediğimden o an, yukarda karanlıkta pısıyor olmayı istedim.

Allahım beterin beteri varmış! Evime doğru ilerlerken merdivelerin ortasındaydım.Cort dedi ışık söndü.Hay ebenin...Taşınıcam lan bu korku filmi gibi apartmandan...diye diye Yavaş yavaş ilerledim ve bir üst katta yeni bir deneyim yaşadım.Yine zile basmıştım ama bu sefer, başka birinin ziline.Koşarak üst kata çıktım.

Pıstım.

Kapı açıldı.

'Şererfsizlerrr' dedi birisi.Sonra Gitti.

İçeri girdim.

'Şerefsiz babandır lannnn' diye bağırabildim....

SEN

2009-03-02T20:01:00.003+02:00

Sen ve ben herkes gibi olmayarak, bizi yarattık!

Kaçınılmaz sona doğru ilerlerken yaşamaın bir yerinde,en güzel anları yakalamanın peşindeydik.En güzel, en unutulmaz ve en özel anların! O anlar yaşandı, yaşanılması planlandı ve başka zamanlarda başkalarıyla yaşanılmaya ertelendi.Şimdi sen lanet bir inadın peşinde, mutluluğu ikimize özletmeye devam etsen de, ben son kez yazıyorum, hiç bir zaman okuyamayacağın mektuplardan bir tane daha...

Baktığım her yerde seni görüyorum ve her yere seni görebilmek için bakıyorum, seni her göremeyeşimde biraz daha eriyorum...Ve sanki, sana dair hiçbir şey yolunda gitmiyor...

YÜRÜSEM YOL BOYU

2009-02-27T16:29:00.002+02:00

Şimdi çıksam dışarı...Akşamüstünün soğukluğuna bulansam...Nereye gittiğimin bir önemi olmasa...

Öylece yürüsem...Hafif üşümelerimden rahatsız olmadan, elerim ceplerimde, ayağımı bastığım yeri izleyerek yürüsem...

Kaldırım kenarlarında birikmiş su birikintilerini çiğneyerek,ayaklarımın ıslanmasını önemsemeyerek ve çok hafif tebessüm ederek yürüsem...

Az biraz sonra, kafamı kaldırsam ve baksam insanların yüzüne...Türlü türlü insan...Çeşit çeşit..Hepsi ayrı bir hikaye ve hepsi ayrı bir suret...Ayrı ayrı yaşanmışlıkları görsem gözlerinde, benin gibi olanları benim gibi olmayanları ve hiç kimse gibi olmayanları ama kendi de olamayanları kategorize etsem...Ve nihayinde kimseyi sana benzetmesem...Seni görmesem başkalarında ve sesini duymayı ummasam bu sokaklarda...

Sonra gözlerimi devirsem yere doğru, bir çocuk gibi ürkmesem kalabalıktan, düşen göz yaşımla utanmasam ve yeltenmesem silmeye...Yürüsem öylece...

Yalnızlığı en iyi sokaklar bilir, kalabalığı, kavgayı, aşkı...Ezip geçilen kaldırımlar bilir insanı,oturup sorsan bir bir sana anlatır hayatı...

Şimdi...Ufak ufak adımlarla yürüsem sokaklarda...Nerde olduğumu bilmeden ve bunu pek de önemsemeden...Ellerimi çıkarmasam ceplerimden,hiç geriye dönmeyi düşünmesem, ve bilmesem ne kadar uzaklaştığımı her hangibir yerden...

Bulduğum bir banka otursam...Soğuk işlese ruhuma...Çok derinlere...Dondursa orda birşeyleri...Soran olmasa nerde kaldı bu adam diye? Ve ben....Sadece yürüyerek unutabilsem herşeyi....İlk başta kendimi!

BİR ADIN KALMALI GERİYE!

2009-02-27T02:19:00.003+02:00

bir adın kalmalı geriye

bütün kırılmış şeylerin nihayetinde

aynaların ardında sır yalnızlığın peşinde kuvvet

evet nihayet

bir adın kalmalı geriye

bir de o kahreden gurbet

sen say ki

ben hiç ağlamadım

hiç ateşe tutmadım yüreğimi geceleri,

koynuma almadım ihaneti

ve say ki

bütün şiirler gözlerini

bütün şarkılar saçlarını söylemedi

hele nihavent

hele buselik hiç geçmedi fikrimden

ve hiç gitmedi bir topak kan gibi adın içimin nehirlerinden

evet yangın

evet salaş yalvarmanın korkusunda talan

evet kaybetmenin o zehirli buğusu

evet nisyan

evet kahrolmuş sayfaların arasında adın

sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı

bu sevda biraz nadan

biraz da hıçkırık

tadı pencere önü menekşelerinde her akşam

dağlar sonra oynadı yerinden

ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca

sen say ki

yerin dibine geçti

geçmeyesi sevdam

ve ben seni sevdiğim zaman

bu şehre yağmurlar yağdı

yani ben seni sevdiğim zaman

ayrılık kurşun kadar ağır

gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın

yine de bir adın kalmalı geriye

bütün kırılmış şeylerin nihayetinde

aynaların ardında sır yalnızlığın peşinde kuvvet

evet nihayet bir adın kalmalı geriye bir de o kahreden gurbet

beni affet Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç....

NEFES

2009-02-27T00:28:00.003+02:00

Yaşamak ne kadar kolay!

Cümle kurmak, paragraflar oluşturmak...

İnsanları tek kalemde harcamak...Hepsi ne kadar kolay!

Kalp kırmak, kalp çalmak, kalbini satmak ne kadar kolay...

Her şeyi bir şarkıya indirgemek ve özensizce seçilen bir kaç kelimeyle her şeyi özetlemek...

Anlamsız gelmiyor mu bazen bütün bu olup bitenler...Saçma, gereksiz..Olmaması gereken her şey olmak zorunda mı sanki? Ya da olması gerekenler neden olmamak için bu kadar dirayetliler...

Cevapsız sorulara cevap arama beyhudeliği, gecenin çok ta karanlık olmayan siyahlığında eski fotoğraflara bakma anında...Sisli herşey, buğulu...Net hiçbir şey yok...Şu an isteyebileceğim tek şey sesini duymak...Resimlerle idare etmeyi öğrendim ama sessizliğinle idare edemedim..Sesin...Sadece sesin...Şu an için ihtiyacım olan tek şey senin sesin...

Her gün seni düşünürüm,

Gece olunca, karanlıkları karşılaştırım..Gecenin karanlığı hep aydınlıktır,

içimde büyüyen sensizlikle örülmüş derin kuyunun karanlığına nispeten

Sessizlik denen yerde,Sadece incinen duygularımla,

Yaşıyorum! Bu dipsiz kuyu karanlığımla

ve de hep var olan yanlızlığımla...Sen şimdi, o tatlı uykunla, melekliğe bürünmüş ruhunla, sıcacık bir yorganın altında...Sessizce nefes alıyorsun, Bense o nefesleri çok uzaklardan duymaya çalışıyorum...

İyi geceler....

ÖĞRENME ZORLUĞU!

2009-02-26T01:20:00.005+02:00

Öğrenmenin türlü yolları vardır.Davranışçılara göre farklı öğrenme stilleri, bilişselcilere göre farklı öğrenme stilleri...Yapısalcılara göre farklı, beyin temelli öğrenmecilere göre daha da farklı...
Ama muhakkak her bireye uygun bir öğrenme stili vardır.Hani bazen hiçbir şey öğrenemediğinizi düşünürüz ya..Aslında tam olarak öyle olmadığını öğrendim yıllar sonra...Her insan öğrenme, öğrenebilme yetisiyle doğar.Her insandan kasıt, beynine hakim olabilen normal davranışlarını sergileyebilen ve nefes alıp vermeye devam eden insan.Kapasite meselesi kardeşim! dendiğini çoğumuz duymuşuzdur.Ve hatta çoğumuz bu tümceyi kullanmışızdır.Aslında ne anlam ifade ettiğini bilerek ya da bilmeyerek...Evet hakikaten kapasite meseledisdir öğrenmek.
Biraz hümanist olmakla beraber, bilimsel açıdan da fazlasıyla doğruluğu ispatlanmış bir gerçektir bu.Kısa süreli bellek ve uzun süreli belleğin ilişkisi.Kapasitesi sınırlı, bilgiyi saklama süresi kısa olan ve adını da burdan alan kısa süreli bellek, ilk karşılaştığı yeni bilgileri alıp saklamayı dener.Ama çok kısa bir süre.Maksimum 30 saniye...30 saniye içinde o bilgiyi kodladın kodladın arkadaş.Kodlamadın mı ' ulan neydi o bee' diye düşünüp durursun...Ama emin ol asla hatırlayamazsın! çünkü, yeni bilgini, kendine has öğrenme sitilinle kodlarsan ve bu bilgiyi uzun süreli hafızaya depolarsan o zaman işin biraz daha basit.
Neden?
Çünkü uzun süreli belleğin kapasitesi sınırsızdır ve buraya kodlanan hiçbir bilgi unutulmaz.Sorun o bilgiyi nasıl kodladığın ve nereye kodladığındır.
Bunları okuduktan sonra, ne geçicek elime diyosan eğer, hemen söliyim, hiçbirşey...Çünkü bu yazıyı herhangi bir şekilde kodlamayı seçmiyorsun şu an.Ama, ders çalışan öğrenci milletinin insanları ve de öğrenmenin yaşı yoktur diyip sürekli birşeyler okuyup öğrenmeye çalışan arkadaşlar...Ezber değil sizin probleminiz.Sorun bilginin kodlanması...Yeni bilginizi, hayatınızla alakalı bir şeylerle, ya da eski bilgilerinizle alakalı olacak şekilde kodlarsanız ve bunu değişken oranlı ve değişken zamanlı pekiştireçlerle, yani değişik zaman ve miktarlarda tekrar ederseniz bilgi ölene kadar beyninizde demektir.Tek yapmanız gereken, o bilgi size lazım oldu mu, o nu nasıl geri getirceğinizi bilmek! yani bilgiyi hatırlamak yerine, o bilgiyi nasıl kodladığınızı, hafızanıza nasıl kazıdığınızı hatırlamak olacaktır.
Unutma! eğer yeterli çağrışım ve tekrarı yaptıysan o bilgi beyninden başka bir yerde değil! Sadece kendine, 'ben bunu biliyorum'.Demelisin...
Deneme yanılma yöntemiyle öğrenemeyeceğimi öğrendim yılar sonra, ya da yaparak yaşayarak da değilmiş benim olayım.Hele modelden öğrenme yani sosyal öğrenme hiç değilmiş.Örtük öğrenme belki ama kesinlikle kavrayarak öğrenmeymiş benim ilacım...
Çok acil, öğrenme stilini öğren! ve daha fazla acı çekme...

Bu yazıyı da hemen ilet hadi kankana!

2009-02-25T23:31:00.002+02:00

Güzel bir yazı okudum az önce...
İnce nükteleri, akıl almaz cümleleriyle beni yerden yere vuran bir yazı!
Aman allahım! Neler söylemişsin sen öyle Sevgili dijital prens!
Bak gördün mü neler oldu? Millete dönek dedin dedin en sonunda da sen dönek oldun! Ben herhangibir insan evladına' ağalar beyler ben gidiyorum, haberiniz ola' diye yazılar yazmadım, vakti zamanında değer verdiğim birine gidiyorum dedim sadece, ve emin ol ben gitseydim,benden başka kimsenin haberi olmazdı, zira beni mimleyen blog arkadaşlarım yok...Senin gibi dijital bir dünya kuramadım kendime...Öylece gidicektim, biraz zaman geçince dönecektim! Ama sen nasıl öğrendiysen öğrendin bir yerden gideceğimi, bi de yorum çakmışsın yazıma..gitme ulen kal diye..Allah allah nerden biliyor ki gideceğimi diye çok düşündüm...Sen o vakit beni dönekliğe sürüklerken, dönekliğe yataklık yapmanın, sonra da döneklik üzerine yazı yazmanın çok daha ağır bir tabiri olduğunu bilmiyordun sanırım!
Çok şey söylyebilirim sana ama gereksiz...Senin çok sağlam gerekçelerin var..İzmirlisin, birilerinin güzel şehrinin güzel insanısın...Ben dönek ve kabayım! üstelik izmiri hiç görmedim....
Şimdi, camian ve kendin adına seçtiğin 'susma' yolunun arkasında dur...Yazımı sana söyleyen arkadaşına da benm adıma teşekkür et!
öpüldün çok beyefendi dijital kelebenk...

Başlık bulamadım yazıya

2009-02-25T14:06:00.005+02:00

Gözlerim açılmak, milyonkere görüğü odayı yine görmek istiyor...Beynim uyku modunda kalmak ve bu uyuşukluğu devam ettirmek istiyor...Bir süre gözlerim küsüyor beynime...Mecburi uyanışlar gerçekleşiyor her sabah olduğu gibi.

Bayram ediyor gözlerim beynime inat...Aşikar olduğu herşeye bir bir bakıyor uyku kırıntıları kalmış gözlerim.Dolaba, halıya, tavana, kitaplara, bilgisayara...Her gördüğü şeyi sanki yeniden hatırlıyor.Kısa kısa bakışmaları bitince kapanmak istiyor gözlerim.Aradığı her neyse onu görememiş olmanın üzüntüsüyle...Beynim bu sefer yataktan çıkmak istemeyen vücudumla zıtlaşıyor.Ve bu sefer beynim kazanıyor.Kaldırıyor bedenimi soğuk yataktan ve ilerliyoruz hep beraber; gözlerim, bedenim ve beynim...

İlk aklına gelen bir sigara yakmak oluyor beynimin.Beden istemiyor..Gözler bedenden yana, ama yakılan ilk sigara ve gözler şahit olmak istemiyor buna.Kapalı...

Oturacak yer bulmak ve oturmak... Hiç bir amaç sahibi olmamanın verdiği kocaman bir boşluk ve o amaçsızlığın sıkıntısı.

Yere düşen sigara külü pek ilgimi çekmiyor, tek düşüncem bu yorgunluğun nedeni? Ne yaptım da böylesine yoruldum? Yorulmak için enerji sarf etmek gerekmiyor demek ki.En azından bu sabah bunu öğrendim.Ve diğer öğrendiklerim gibi unutmaya mahkum ettim beynimin

herhangi bir yerinde...

Dışarda yağamayan yağmurun karanlığı çökmüş...Ankara çok güzel bir küfürü hakediyor bu sabah...Bir söz veriyorum kendime, bu son olacak! diye. Bu son.

Alınmış bir karar eşliğinde içilen sigaraya eşlik etmesi için dinlenilen bir şarkı....

Vazgeçtim...

Gözlerinden,

Vazgeçtim...Sözlerinden

Bir ah de yeter.

Sessizce, kimsesizce,Gönderdim dudaklarımıÖpme al yeter.

Hiç tanımaz tenim ellerini,Bilmez yüreğim bilmez yüreğini

Ah bu koku, bu ten, bu dokunuş

Ah bu delilik sarsar bedenimi Yok olma zamanı şimdi...

Dediği gibi yok olma zamanı şimdi...YOK OLMA...

Blogdan tiksindirme yolları....Sevgi kelebeği hemide dijitalinden!

2009-02-25T00:21:00.004+02:00

Çok sevgili geçgin beyinli Blog yazarı!
Yakışıklılığıyla blog camiasına nam salmış, vakti ömrünü mırclarda, msn lerde harcamış çok saygıdeğer dijital aborjin...
Kelebeklerin ömrünü dijital ortamlarda uzattığını sanarak mı mutlu oluyorsun oturduğun yerden? yoksa konusunun ne olduğunu bilmediğin bir şeyler için, içinde mastrbsyon kelimesi kullandığın yazılar yayınlayarak mı?
Nasıl bir muhabbetin döndüğünü bile bilmediğin bir konu hakkında ahkam kesmen ne kadar da hoş? Yoksa siz İzmirlilerin büyük hoşgörüsü mü bu? nedir? Ya da ben sana daha net sorayım? Aga, senin derdin nedir? Gitmeler kalmalar seni ne bağlar....
Dijital sevgi kelebeği osuruğu! Bok çukuruna düşmüş keçi gibi çırpınma, yaşının adamı olmayı deneyip, Kelebekleri bir kır ortamında, dijital makinelerle incele..Huzuru burda arama...Huzur denize karşı poz vermekde değil, o denize girmekte...Ve birinin gidip kalmasını asla kendi bünyene dert etme...Dokunur..Zira o yaşta hazmetmek pek zordur...

NE DENMESİ GEREKİR BİLİNMEZ BAZI ANLARDA...

2009-02-24T23:57:00.005+02:00

'Güzel bir gün başlangıcı' kıllandırır beni her zaman...
Süper bir öğleden sonra endişelendirmeye başlar...
Mükemmel dakikakalar, eşsiz anlar kuşkulandırır beni...
Boktan bir akşam üstü kendime getirir...
Ne diyeceğini bilemediğim bir salaklık anında, üstüme yapışıp kalır aptallık...Mal mal, bön bön bakılmalıdır olanlara...Ya da gülüp, bir sigara yakılmalıdır ne dediğini bilmediğin bir müzik dinlerken...Az önce mutluluk dolu bir arabada, yanlızlık dolaşır koltuk koltuk...
Böyle olması gerekir..
Benim neyime a.q saça sapan bir rüyanın peşinden gitmek..
Ben kendimi bilmiyor muyum? biliyorum.. Olmayacak olacağını bilmiyor muyum? biliyorum...
Lan senin neyine gerizekalı adam, senin neyine mutlu olmaya çalışmak...
Siktir git evinde otur, kitabını oku, yemeğini ye...Dersini çalış, müziğini dinle...Sen ne bok yemeye birilerinden hoşlanmaya kalkıyorsun birilerini sevmeye kalkışıyorsun?
Gün biter...Gece olur...Her şey olması gereken berbatlığındadır...Olmaması gereken mutluluklar olmamıştır...Yutkunacak kadar mutluluk içilmiştir kahvelerde...Onlarla avunup yatağa girmeden önceki, mutsuz ruh haline teşekkür edilmelidir...Sonsuz bir minnettarlık....Aman diyim yakınımdan kıyımdan geçmeyesin sakın mutluluk...

ÖZLEYENLERE V:1

2009-02-23T22:23:00.001+02:00

*büyütmek için resimlerin üzerine tıklayınız.

DÜNYA BİTKİ ÖRTÜSÜSÜ HARİTASINDAKİ ACI DURUM:(

2009-02-22T16:03:00.001+02:00

BEN!

2009-02-21T00:57:00.003+02:00

Dur! sen beni tanımazsın.. Sana biraz kendimi anlatayım!
Korkağımdır ben.Sevdiğim kadının gitmesinden korkarım...Gidilmekten değil, sevdiğimin gitmesinden.Acizlik midir bu? ya da güçsüzlük mü? Umram da mı? Hiç farketmez...
Korkarım ben!
Ve her seferinde; 'korktuğum başıma geldi' derim. Gördüğün gibi, korkağım ben!
sevdiğinin gitmesinden korkan, korkmaktan korkmayan bir korkak!

Düşüncesizimdir ben.
Tek düşüncesi, sevdiği kadını düşünmek olan bir düşüncesiz...Tek düşünebildiğim sevdiğimdir benim ve başka hiçbirşey düşünemem...Sevdiğimi düşünmekten başka...Ne söyleyeceğimi, ne yapmam gerektiğini bilmem, düşünmekten ürkmem ve hiç bir zaman da vazgeçmem...

Tembelim ben...
Sevdiğimin elini tutup bir bankta günlerce oturabilirim...Hiçbir şey yiyip, hiçbir şey içmeden...Herhangi bir vitrin ilgimi çekmez ya da hiç bir alışverişi merkezi cazip gelmez...Öylece uzanıp sevdiğimi düşünmek varken yatağımda...ya da bir cam önünde, sevdiğimin gidişini izlemek sessizce...Düşlemek...özlemek...beklemek...istemek...sevmek...gördüğün gibi tembelim ben...
Çocuğum ben!
Hayaller kurup, oyunlar oynarım...Yerli yersiz ağlar, zamansız susarım...

Ben...Bazen ne diyeceğimi bilmem, bazen dediklerime hakim olamam...Çokca severim, bolca üzerim. Utangaç ve sıkılgan, asi ve uysal...Zaman zaman bebek, zaman zaman adam! çoğunlukla serseri...Çok değişken ve dediğin gibi dengesiz...
Ben...Gözleriyle konuşan...sessizliğiyle anlatan...

Ve sen... Epeyce uzak bir güzelliği ayaklarımın altına seren...Şimdi dilimden düşen sadece ;
Sen! Ben! Sen! Ben! Sen!....

YAVUZ SULTAN SELİM...

2009-02-20T23:14:00.002+02:00

Bir gün iran hükümdarı şah ismail düşmanı olan yavuz sultan selim hana bazı hediyeler yollar ama bu hediyeler çok değerli hediyeler halılar altınlar gümüşler
yakutlar deve deve yemişler ve bir de sandık hediyeler yavuza getirilir açılır ama o da ne içeriyi bir koku kaplar ama çok kötü bir koku nedir bu diye herkes aramaya başlar birde bakarlar ki sandığın dibinde insan dışkısı konulmuş
Yavuz Sultan Selim hemen buna bir cevap vermek için ulemalarını hocalarını toplar.Buna iyi bir şekilde cevap verilmesi gerekmektedir.ve yine cevabı kendisi bulur aynı hediyelerden kendiside hazırlatır ve vezirine kendisine bir kutu gül lokumu getirmesini ister ve lokumun altınada bir not yazar elçiyle şah ismaile yollar.şah ismail hediyeleri kabul eder ama içinde bir tereddüt acaba o bana ne dışkısı yoladı diye düşünürken içeriyi birden lokum kokusu sarar çok güzel kokmaktadır.Vezir lokumu ikram eder şah önce başkaları tatsın enson ben tadarım diyerek kendine göre önlem alır herkes lokumları yedikten sonra sıra şah ismaile gelir şah lokumu yer ve altındaki not gözüne ilişir.notta şöyle yazmaktadır

'İSMAİL HERKES KENDİ YEDİĞİNDEN İKRAM EDER'
daha ne diyim ben size...daha ne diyimmm...

BARBAROS HAYRETTİN PAŞA!

2009-02-19T21:10:00.004+02:00

Barbaros Hayreddin Paşa'nın Preveze zaferi münasebetiyle yaptığı duayı ve gördüğü rüyayı bilmeyen kalmasın bence;
"O gece -İslamı düşmanlar üzerine kuvvetli kıl! İslama nusret ve yardım ihsan eyle!- diye sabaha kadar tazarru ve niyaz eyledim. Seher vaktinde, uyku ile uyanıklık arasında şunu gördüm: Yaptığımız limanın yalı kenarında sanki karaya birçok ufak serdin balığı çıkmış. Ancak o ufacık serdin balıklarının içinde, iki tane karnı yarık balık vardı. Bunları seyredip dururken, bir şahıs bir al ata binmiş, dolu dizgin yanıma geldi, atın başını çekip durdu. Bir peştemal dolusu ufacık balığı elime verip, 'Al bunu Hayreddin! Halife-i ruyi-ı zemin olan şevketli Sultan Süleyman'a ver' dedi. Sonra çıkarıp elime bir rika vererek kayboldu. Ben de rikayı açıp baktım. Gördüm ki, beyaz kağıt üzerine yeşil hat ile fethi müjdeleyen şu ayet yazılmıştı: 'Nasrun min Allahi ve fethun karib ve beşşir-il mü'minin'. Bunu okuyup yüzüme gözüme sürdüm: 'Sana hamd ve şükürler olsun ya Rabbi!' diyerek uyandım, rüyayı kendim tabir ettim:

-İnşallah o ufak balıklar, düşman donanmasının sandallarıdır. Erzak ve ganimetlerle islam askerlerinin tok doyum olacağına işarettir. Karnı yarık balıklar ise, düşmanların kadırgalarıdır. Gaib bilinmez ama, içinde olan düşmanlar firar etmiş olmalı. 'Padişahımıza ver' dediği peştemal dolusu ufacık balık, İnşallah yakında Bağdat'ın fetih haberleri geleceğine işarettir. Çünkü şimdi padişahımız Boğdan üzerine gitmiştir. İçinde nusret ayetleri yazılı olan rika ise İnşallah, Allah'ın yardımı, peygamberin mucizesi, enbiyaların himmeti ile düşmana mansur ve muzaffer olacağımıza işarettir- diyerek hamd ve senalar ettim. Baktım ki, nusret rüzgarı içerden dönmeye başladı. O zaman 'Bismillah, tevekkeltü alellah, niyeti gaza' diyerek, mübarek bir saattte solpa eyleyip, badbanları döküp, pupa rüzgarla fecir vaktinde 80 pare gemi olmak üzere düşman donanmasının üzerine hücum ettim. Nihayet düşman donanması mağlup olup, İslam askerleri mansur ve muzaffer oldu. Düşman gemilerinden, sekiz paresi kuru tekne olmak üzere, onbeş tanesi alındı, yedisi batırıldı. Düşman kalitelerinde yedisi cenk ederek, ikisi içindekilerini bırakıp kaçmasıyla dokuz kalite alındı. Netice olarak, düşmanların 120 pare donanmalarından 36 adet tekne alındı. Kalanı firar edip gittiler. Firkateler ve sandallar, deryanın gözünden düşmanları devşirdiler, kimisi de boğulup gittiler. 2171 tane esir alındı."

HOŞGELDİK!

2009-02-18T17:12:00.003+02:00

Gözlerimi kapatıyorum
Eşsiz kelimeler havada uçuşuyor...Seçim yapmak çok zor.Hangisi sana,hangisi bana ve hangisi bize yakışıyor
Hafif bir gülümseme dudaklarımda,
Ve sana dökülüyor kelimelerim birer birer..
Her kelimem bir yıldızın ucunda geceyi karşılıyor ve sabaha inat asılı duruyor.
Her biri can
her biri canan
ve her biri sonsuz olmayı bekliyor gözlerinin içine bakarak...

Gözlerin gözlerime giriyor, kapalı gözlerim neler neler görüyor...
Bir ferman çıkar, al ömrümü...daha ne verebilirim sana?
ömrüne kat ömrümü, gözlerine sür yüzümü, nefesime sal kokunu...

Dilimden dökülen her kelime sana...
Tek yapman gereken duymak ve sonsuza kadar korkmamak...

Huzuru, cümlelerinde
mutluluğu, resimlerinde
heyacanı, özlemlerinde
Ve adını koyamadıklarını seni bekleme anlarında hissetmek...Ve o anlarda yaşamaya şükretmek!

İstemek hiç bu kadar istenmemişti ben de,
ve sen, öksüz güzelliklerin sahibi!
hiç bu kadar istendin mi acaba?

BUGÜN SEVGİLİMLE NEREDEYDİM?... ÜÇ...

2009-02-13T20:15:00.003+02:00

Bugün, yarın ve pazar günü sevgilimle buluşmaya, İstanbul'a , mabedime gidiyorum. Dönene kadar hepiniz sağlıcakla kalın, hepinizin sevgililer günü kutlu olsun. Olmayanlara da bi an önce kısmet olsun inşallah.....

yüzonyüz

2009-02-11T02:51:00.003+02:00

Kelimelerim sakattır benim.Düşe kalka, çoğunlukla topallaya topallaya, varıcaklar yanına..
Benim kelimelerim kör, el yordamıyla var olduklarından, el yordamıyla ulaşıcaklar sana.
Benim kelimelerim cesur, sana varmayı göze alacak kadar...
Benim kelimelerim özgür, her dilde yaşayacak kadar...
Ve benim kelimelerim sahipsiz, benim bile olmayacak kadar...

BUGÜN SEVGİLİMLE NEREDEYDİM?.... İKİ...

2009-02-10T01:36:00.004+02:00

Ne olur bak bana biraz...Biraz daha bak bana...kolay gelmiyorsun rüyalarıma...
Sen yağan kardan müzdarip üşüyorsun, ben 1 adım uzağımda olmandan donuyorum...Hiç bir beklentim olmadan severken seni, ansızın geldin yanıma ve şimdi bu kadar yakın ve bu kadar uzak da durma....
Sevgilim derken gözlerine bakmaktan korkmuyorken ve sen adım adım bana yaklaşmaktan huzur duyuyorken kavuştu ellerimiz...
Küçücük ellerin ellerimde büyüyor şu an...Terliyor ellerim inan sadece heyecandan...Çok isterim kalbimi çıplak gözle görmeni ve aynaya baktığını hissetmeni...Konuşmuyor sevgilim, belki sesini unutmamdan belki kelimeleri bulamamaktan...
Düm düz bir yolda, dağların arasında...Beyazın hakimiyet sürdüğü topraklarda başka renge bürünmek olmaz...Beyaz bir araba...bembeyaz giysilerle...Uzun yolculukların şarkısı çalşıyor teyipte...ve her şarkıyı sana armağan ediyorum her ne kadar sen sağırı oynasanda.Cama düşen her kar tenesi erimeye mecbur ve ben alıp vermek için nefeslerimi, sana mecbur....Gidiyoruz...Ortalama bir hızla, ve fazlaca yüksek bir aşkla....Sessizliği bozan 'seni seviyorum'lar döklüyor ağzımdan ama sessizlikten daha sessiz...Sensizlikten daha derin...Duyuyor sevgilim 'seni seviyorum'larımı...Gözlerini getiriyor gözlerime ve gülümsüyor...Biliyorum ki o da beni seviyor...
Camı açıyor ansızın, üşümek ister gibi...Üşümeyi özledim senin yanında diyip...Üşüyoruz büyük bir istekle...Üşüdükçe elleri ellerime değiyor, kafası omzuma düşüyor...Bedenler alev alev...Ruhlar tutuşuyor cayır cayır...Üşümek haddimize mi, aşk ateşiyle yanarken...Isınıyorum elleriyle ve ısıtıyorum ellerimle...küçücük bir buse dudaklarından gelen boynuma...Cama vuran kardan farkım kalmıyor,eriyip yok olma konusunda...
Sadece bilmek zorunda olanların bildiği bir mola yerinde çay içiyoruz yine büyük bir sesizlikle...Kara doyuyor dağlar, dağları kısakanıyor yollar...
Biliyor musun sevgilim, düşen her kar tanesinin bir hikayesi var...Anlatmama hazır,dinlemeye çoktan meyilli gözleri, hikayemi...
Anlat! diyor sessizce...
Bulutlar....gök yüzünde dolaşıp duran beyhude aşıklar...
aşk ilgisini çekiyor ve ellerimi tutuyor,karanlıktan korkan bir çocuk gibi...Vakti zamanında bulutun biri, gök yüzünde dolaşan bütün bulutların efendisi...En görkemli, en sevimlisi...Dolaşıp duruyor gök yüzünde..Görmediği yer, gitmediği ülke, bilmediği şehir yok....Ama yüzü hep asık...Kimse bilmiyor nedenini...Rüzgarın içli şarkılarıyla ağlıyor ve insanlar yağmura doyuyor...Ve ne zaman aynı rüzgarın sesini duysa alıp başını çok uzaklara gidiyor...Uzun uzun izliyor aşkını...Evet aşkını...Aşkı ki kıpırdaması imkansız,öylece bakıyor gök yüzüne...Kapkara gözleri her daim buğulu...Göğe kadar uzanan saçları her daim rüzgarlı...Dağ diyor insanlar O'na...Ve bizim bulut bulut olmaktan vazgeçmek istiyor her seferinde...İzliyor sevgilisini...Zamanın geldiğini düşünüyor kendince ve dağın başına süzülüyor sessizce...Dağ şaşırıyor...Seni hiç görmedim buralarda...Oysa bulut hep yakınında...Yeni düştü yolum yoluna diyor ve gözleri gördüğü en güzel dağı ince ince süzüyor...
Hoş geldin diyor dağ tüm işve nazıyla...Günlerce konuşuyorlar...Laf dönüp dolaşıp aşka gelmesede, onlar aşkın etrafından bir türlü uzaklaşamıyorlar...
Bulutun geldiği yerde kan ağlıyor her canlı...Suya hasret insanoğlu ve muhabbetine hasret tüm gök yüzü...İnsanlar haykırıyor gök yüzüne...Neden ağlamıyorsunuz ey bulutlar! diye.
Bulutlar şaşkın ve üzgün.İçimizde ağlayabilen tek bulut var dı, o da çok uzaklara gitti...diyorlar sitem dolu ses tonlarıyla...
İnsanlar yalvarıyor tanrıya ne olur dönsün o bulut tekrar buralara...Ya da öğrensin diğer bulutlar ağlamayı onun gibi...
Aşık bulut, dönmüyor memleketine, bırakmıyor dağını, tüm güzelliğini aşkına gösteriyor...Ve aşkı bulut başında durduğu sürece gülümsüyor...Gel zaman git zaman, diğer bulutları kıramıyor aşık bulut ve bekle sevdiğim, şarkımızla ağlayıp dönücem...Sen sadece bekle...Diyor ve alıp başını gidiyor...Aklı dağda, gönlü dağda...Dönüyor ait olduğu gök yüzüne ve nasipleniyor her ademoğlu ondan...Bulutlara ağlamanın sırrını aşık olmakta arayın diyor, tekrar aşkına dönüyor...
Eskiden olduğu gibi uzaktan izlemek istiyor birazcık ve dağ izlendiğini bilmeden, yeni bir bulutla konuşuyor....ne çabuk döndün sen diyor...Oysa beklediği bulut çok yakınında olan biteni izliyor...Dağ farketmeden seviyor yeni bulutu...Aşık bulut dönüyor gerisin geri...Dolaşıyor dünya da ne kadar gökyüzü varsa...
Aklında aşkı, gözlerinde aşkının son bakışları...Gördüğü her dağı o sanıyor...ve dağ görmekten usanıyor...
bir gün tanrıya, beni sen yarattın ve onun aşkını da içime sen attın...Şimdi ya beni yok et, ya da içimdeki sevgimi...Yoksa dayanamaycağım bu acıya ve göz yaşlarımla boğacağım tüm toprağı...Tanrı düşünüp taşınıyor...ve ona, eğer herhangi bir dağ görürsen ve sevdiğine benzetirsen, ağla...Ama akan göz yaşların su olmasın...Aşkı anlatsın...Ve gördüğün her şeyi saklayıp, seni bu beladan kurtarsın...diyor....
Düşünüyor bulut...Aşk diyor...yavaş yavaş, küçük küçük oluşur...Ve her aşk yok olup aslında olması gereken özgürlüğe kavuşur...Bem beyaz bulut o an karar veriyor..Aşkla örülü bembeyaz bedenini, ufak ufak özgürlüğe salıyor...göz yaşları gibi sulu, kendi gibi beyaz.. Ne zaman bir dağ görse sevdiğine benzeyen, bölünüyor bin bir parçaya...Ve her parçası düşüyor aşağıya...Düşen her parça kendisi gibi bembeyaz yapıyor dağları...Ve bundan nasiplendiriyor insanları...
Dışarı çıkıyoruz...Avucunu açıyor sevgilim ve ilk düşen kar tanesini izliyor..Avucunda eriyip gidene kadar...Göz göze geliyoruz, Şu an binbir parçayım ve gözlerinde nem yüklü bir bulutum ben diyorum...
Biz bugün sevgilimle, yağan her aşk tanesiyle ıslanıyoruz ve biz bugün sevgilimle bem beyaz bir dağın eteklerinde el ele gök yüzünü izliyoruz....

BİZİM MAHALLELİ (1)

2009-02-09T19:54:00.003+02:00

emreeee!
emreeeeeee'
Biri adımı haykırıyodu..Tüm apartman uyanmadan, yataktan çıktım ve cama doğru ilerledim...
Ne var lannnn! sesimi kısarak ve uykudan kalktığımı belli etmek için, gerinip, saçımı ve karnımı kaşıyarak...
Elinde bir kaç köpekle bana bakıyordu...Yukarı doğru bakmaktan boynu ağrıyınca başını eğdi ve köpeklerle meşgul oldu..
Ne istiyon olum? diye yine bağırdım...Bu sefer sesimi kısmadım...
Aşşağa gel de de azcık oynayalım dedi..
Elindeki köpekleri işaret ederek....
İçeri girdim.Üstümü giyindim...Tam kapıdan çıkıyordum ki anneme yakalandım...Nereyeeee
diye bağırdı! Gözlerini örgüsünden ayırmadan...
Pavlov beni çağırıyor anne, azcık top oynayıp gelicem
Pavlov kim evladım?
'Ya anne İvan pavlov, yaa, fırıncı Himmetin oğlu yaa' dedikten sonra ayakkabımın diğer tekini de giyip kapıya yöneldim...
Anaa, lan oğlum o itle köpekle yatıp kalkıyor, onun anası babası kızmıyo mu hiç O'na... püüühh ısırırsa görürsün, çükün düşer valla karışmam hee
diye içime saldığı korku tohumlarını da alıp dışarı çıktım...Pavlov köpeklerini bağladığı ağacın yanında oturmuş yerde bişiler arıyodu..
Ne arıyon kanka?
İzmarit be oğlum...Sigara kalmadı, şöle güzel bi izmarit bulsak da sabah sabah pofurdatsak....Dediği anda yerden aldığı izmariti iyice inceledi ve pehhh, samsun 216 lan bu, içilmez diyip yere attı.Köpkeleri ağaçtan çözüp yürümeye başladık.Köpekleri dediğim, bir tanesi karabaş, bildiğin sarı pis bir köpek, diğeri de ne olduğu belli olmayan bir it.Topu topu 2 tane köpeği vardı...
Biraz ilerledikten sonra bir apartmanın kapısında durup zile bastık...
Kimse camaçıkmayınca, pavlovla beraber Froyddd Froydddd
diye bağırmaya başladık...Mahallenin imamının oğluydu Sigmun Freud...Herkes ona sapık derdi...sapık fro diye anılırdı mahallede...Bizde aramızda 31ci napıyon lannn diye takılırdık kerataya...
Bir süre sonra elinde porno dergilerle indi aşağı...
Onlar ney lan sapık! diyince,
İnsan beynini inceliyorum aga, kişilik kuramı, psikosexsüel kuram falan yapıcam bişiler...Onun argumanları bunlar...
İnanmadık tabi....Gizli bölgemiz olan Galileo'nun garajına gittik..
Galileo biraz kaypak adamdır, sıkıştımı dansöz gibi kıvırır ama esaslı çocuktur diyerek girdik garaja.Gali oturmuş uzayla ilgili bişiler yapıyor, yok anam böyle gezegenler var, şöyle gezegenler mevcut diye bağrışıyor ortalıkta...Lan sus biri duyarsa mahkemelerde sürünürsün aga, diyoruz biz dedikçe coşuyor herif.Meğerem sonra öğrendik ki bunun abisi gibi biri, sağlam yerde çalışıyor...papa mı ne olmuş..öyle bişiyden güç alıyor...
Bir bakıyorum, pavlov itleri aç bırakıyor, zile basıyor salya sümük ağlatıyor köpekleri, bir yandan da notlar alıyor, bir bakıyorum Freud yatırmış bir hatunu beynini inceliyor, sapık sapık şeyleri duvarlara yazıyor...Galileo desen zaten uçmuş..Uzay falan...
Lan etmeyin eylemeyin aga! İlerde çoluğun çocuğun başına bela kalırsınız, çok küfür yersiniz diyorumduymuyor bunlar beni..
lann aloooo size diyorum kalkın bir kantır oynayalım, pes atalım diyorum
yok arkadaş tık yok adamlarda...
Bilim ateşiyle yanıp tutuşuyolar...
Sizin var ya ta.................
diye başlamışken,
Telefon çalıyor....Arayan alexandır graham bell...
kalk kanka sabah oldu diyor, sınava gitmiyecek misin? telefona bir daha baıyorum şöle azıcık gözümden uzaklaştırıp, arayan alexndır graham bell değimiş lan,
Ali Galip Belen miş, bizim sınıftan...

KUBBEALTI HİKAYELERİ (19) AYILANA GAZOZ BAYILANA LİMON!

2009-02-09T00:58:00.010+02:00

Yolcu etmem gereken bir yolcu vardı.Bu nasıl cümle oldu böyle..
Evden çıkıp aştiye gitmem için yarım saatim vardı...Eve gelmeden önce, gördüğüm bir turşucu dükkanı kanıma girmiş, beni turşu suyu içmeye davet etmişti sanki...Büyük bir heyecanla, içerde Adile Naşit ve Münir Özkul'u kavga ederken bulmayı, ikisininde bana ayrı ayrı bedavadan turşu suyu içirmesini bekiyodum...Beklemesem de neşeli bir karşılama kafiydi..Girdim içeri...Gudubet bir amca...Selam verdim, almadı...Neyse içtim iki bardak turşu suyumu...Eve geldim ve yolda yine beni içeri davet eden bir çiğ köfte dükkanını kıramadım.Bu dükkanlar sadece beni mi çağırıyorlardı yanlarına bilmiyorum...Paketi yaptırıp eve geldim...Turşu suyunun üzerine çiğköfteyi yiyip, çok acele hareketlerle evden çıktım nihayet!
iki de bir çalan telefonumu ilk gördüğüm çöpe atmayı düşündüm...Yolcu sabırsızdı...Ama ben de elimden geldiğince hızlı olmaya çalışıyordum...Metro istasyonuna yaklaştığım anda, içtiğim turşu suyu, yediğim çiğköfteyi yadırgadı sanırım...Ya da midem bu ikiliyi hiç sevmedi...İçimde benim bilmediğim birşeyler oluyordu..Benim bildiğim tek şey, acilen tuvalete gitmemdi...Yoksa bir ömür Ankara sokaklarında dolaşamaz bir hal alacaktım...'aaa bu altına yapan çocuk değil mi? diye arkamdan konuşacaktı, her gün gördüğüm metro sakinleri...
Kocaman adamsınnnn..dayan lan! diye diye, iki büklüm kıvrana kıvrana metroya bindim. Süre işliyodu, ve yiyip içtiğim o acı dünyasının en ünlü neferleri beni sınamaya devam ediyodu...' 2 durak sonra ters istkamete doğru gittiğimi farkettim.İlk durakta indim.karşıya geçtim. Aşti: 6 dk. yazıyordu.6 dakika beklemek, 4 dakika yolculuk, 5 dakika da otobüsün yanına varış...15 dakika...Kılı kılına otobüse yetişirim.Amma velakin,cümmür cematin ben dayanamaycaktım artık...Bakındım etrafıma, sıyırdım donu paçayı saldım ortalığa..desem de olmadı öle bişi...Bakındım karanlık bir kuytu gördüm.
Ohaaa dedim napıyorum ben...Neler düşünüyorum! derken metro geldi...Boncuk boncuk terliyorum. Metroda beni görenler, ne içiyo bu çocuk, yazık şunun tipine bir bak! der gibi suratıma bakıyordu...Sıktım dişimi, hatta her yerimi sıktım...Metrodan inice koşmaya başladım...Yolcu binmişti otobüse, tam kalkmak üzerydi,bindim otobüse...Öpüştük.hayırlı yolculuklar diledim...Ne bu yani, ben öpmesem, güle güle demesem olmaz mı yani? Olmuyor demek ki...
Karnımın ağrısı biraz geçmiş gibiydi...Belki de yetişme stresinden belki de paçamdan ayakkabılarıma doğru hücum eden sıcaklıktan dolayı...yok öle bişi tabi!
yürüdüm. metroya bindim.Doğal olarak indim..Ulan dedim, kendime bir gazoz alayım da, tırık olmuş bünyeyi rahatlatayım!,
hay demez olaydım....
ilk gördüğüm büfeye girdim. Kimse yoktu.Karşıdaki dükkandan bi abi, 'kardeş birazdan gelir bekle azcık' diyince benim karnıma yine o tırık ağrısı saplandı...Elime aldığım 2,5 lt lik uludağ gazozu gösterip bu ne kadar abiiii diye çığırdım.Parasını söyledi.Götürüp verdim .Poşet lazım mı dedi...
yok abi yokk eyvallah diyip olay yerinden uzaklaştım...

Ulan bu melet ağrı beni tuvaletten çıkarmaz, en iyisi bi dE sigara alayım ben zaman geçmez yoksa tuvalette diye o aptal düşünceyi sahiplenip, süper market olamamış ama bakkallıktan kurtulmuş, tekel bayisi değil ama köşe başını kapmış bir yer...
Artık adına market diyelim biz.Marketi görünce, lan ayıp olmasın adama, yiğenim gazozu niye bizden almıyonn he? demesin diye, montumun önünü kapatıp, gazozu da içine attım.Sırf bakkalcı amca üzülmesin diyeydi herşey.
Ben karanlık bir sokakta, inanılmaz bir karın ağrısıyla, önce turşucuya küfür ettim sonra kendime..Gazozu koynuma alıp montumun fermuarını çekip karın ağrısından renkten renge giren suratımın farkında olmadan, hafif hafif terleyerek dükkana girdim.
Selamınaleyküm...
Aleykümselaaaam...
-Dayı ordan bi kısa malboro verir misin...
yiğenim kısa malboro kalmamış rafta, şoordaki raftan alsan deyip, karşımda duran raflardan en üsttekini gösterdi.Gayri ihtiyari, kendi işini kendi gören müşteri olmanın ve bakkalla samimi olmanın yolunu bulmuş bir şerefsiz olmanın verdiği gazla, içimde sakladığım gazozu unutmuştum.O arada dükkana giren iki kız bakkala bir şeyler soruyor, ben de yerdeki bisküvü kutularına basmadan rafa uzanmaya çalışıyordum.Elimi rafa doğru uzattığım anda, içimden bir şey akıp gitti!
Koskoca uludağ gazoz önce kutuların üstüne ordan da yere düşerken, sanırsın ki everesten çığ düştü, kopup bizim bakkalın içine yığıldı...Bu ne gürültü yarabbim...
Bakkalın suratında her türlü küfür mevcut...Kızlar ayy ayyy demiş, şimdi de bakkala katılıp bana bakıyolar...Ben bir an dış kapıya baktım..Ordan kaçıp gitmeyi düşündüm...Dış kapının önünde yığılmış uludağ gazozlar görünce bir kez daha karnıma ağrı saplandı...Artık dayanacak gücüm yoktu...Altıma s.çacaktım.Ya korkudan, ya da ağrıdan..
Derin bir nefes aldım...Sessizce eğilip, gazozu yerden kaldırdım. üstüme sidim gazozu.Hani bu benim gazozum yanlış birşey yok havasındayım ben.Dayı alamadım malboroyo, sen bana finston ver ordan bi paket dedim...
Benim param var, hırsızlık yapmama gerek yok der gibi, en pahalı çikolatayı gözüme kestirip aldım...Sanırım bu kadar alışveriş yeterdi...Ne kadar dayı borcum dedim...Gazoz bizden olsun yiğen, toplam da bıdı bıdı bıdııı...
gerisinin önemi yok
gazoz bizden olsun dedi...Kızlar gülüştü...karnıma ağrılar saplanmaya devam etti...Gözüm kararıyordu...Dayanacak gücüm yoktu artık...Paranın üstünü aldım...Koşa koşa eve döndüm...hemen tuvalete girdim...Yıllar sonra fiston içmenin heyecanıyla yaktım sigaramı...
İçerden ev arkadaşımın sesi geldi....
oooo gazoz yapmışsın...Nerden çaldın lann...
piiii bu kadar mı at hırsızı kılıklıyım lan bennn....

YOL!

2009-02-08T21:25:00.001+02:00

Zamanın ilerlememeye yemin ettiğibir geceyi yaşıyorum.Nefes alıp vermek tek uğraşım.Ara sıra eski yılları daha da eskitmeyi deniyorum, içinde senin olduğun her hatıra, kalbimden karnıma doğru akan bir acıyı uyandırıyor.Adın, resmin, hikayelerin...
seni yaşamayı artık kullanmıyorum...Bir gece yarısı, bir gece yarası gibiyken, içimde adın acıya yüzünü dönmüşken, ellerin en derin yarama tuz dökerken,Önce adını tükürdüm balkondan aşağı.Sonra resimlerini yaktım kolpa zippomla.
Uzun zaman sonra, yazni az önce durdu kanamam.Pansumansız,ilaçsız...bunca yıl dayanabildim.Ya yokluğun beni öldürecekti, ya da ben yokluğunu öldürecektim,ikincisini başardım ve katiloldum.Bir katille bir maktulün arasındaki fark, katil öldürmeye hazırdır, maktül ise öldürülmeye...
Yaşımın yarı yaşındayke, aklımın ırzına geçilmişti milyonkere....En son gidişini hatırlıyorum.Sırtını dönüşünü.Ben o zamandan beri arkamı dönememiştim sana, belki birgün dönüpte arkana bakarsın, beni görmek istersin diye.Hep yüzümün yönünde yürüdüm,sırtının hemen önünde....Ayak izlerinle konuştum,kokunla dans edip rüzgarında uyudum.Olurda bir gün dönersin geriye diye ben hiç dönmedim.Anıları yedim, hayalleri içtim, yokluğunla seviştim ama asla uyumadım.Hep düştüm,hep kalktım...Sanma ki takılıp düştüğüm taşları senin attığından bihaberdir. Senden gelen ölümde olsa hoşgeldin derdim...
Her düşüşümde aramızadki mesafe uzadı,her kalkışta senden birşeyleri düşürdüm yereeğilip almayı düşünemedim bile...Bir gün kalktım yerden, dilimde sadece adın ve geri kalan herşey yerde.
İleri baktım...Çoook ileri...Ne saçın,ne kokun ne sırtın...Göremedim seni.Arkamı döndüm uzun bir aradan sonra.Bir baktım ki arkam hep sen....Tamamen sen.Dönüp toplamaya korktum senden kalanları.Sırtını özledim bir an, koşup yetişmek istedim...Onu da yapamadım.Sıkıştım arkanla arkam arasında.Ne arkama gidebiliyordum ne arkandan gelebiliyordum.Adını haykırdım...Çığlıklarım ulaşmadı sana...O an aklımın kuytularından çıkageldi bir cümle
'artık sevmiyorum seni, üzme beni'
Söyleyen sendin,dinleyen ben...Geç oldu ama en azından artık anlayabilmiştim olanları...
Bakındım etrafıma, sağa, sola...Bir sürü yol açılıyor bilmediğim şehirlere doğru.Seçtim birini...
Tek umudum, bu yolunda sana çıkmaması...

Varsın böyle geçsin ömrüm...

2009-02-08T17:51:00.003+02:00

Eğer günün bu saatinde aklıma geldiysen sen, küçücük bir cümleni okuyorsam saatlerce ve alakası yokken benimle...Şu kör olası gözlerimden uyku akıyorsa ve ben yatağın yolunu unuttuysam gözlerime inat, gündüze hasret sokaklara bakıyorsam küçücük penceremden...Sanırım, aç da olsam susuzda...hiç farketmez, gidip bir sigara yakmalıyım, ve en acılısından bir şarkı açmalıyım...Göz yaşımı saklamadan ağlamalıyım...Çünkü ben Sensizliğin acısını doya doya yaşamalıyım.

KUBBEALTI HİKAYELERİ: (18) Hastane Çöplüğünde...

2009-02-07T19:12:00.005+02:00

Mahallenin serserisi, itle köpekle yatıp kalkıyor. Bütün üstü başı pit, pire.Elinde yarım ekmek, kıçında durmayan pis pantolonu ve burnundan eksik olmayan sümüğüyle, boyunlarına çamaşır ipi bağladığı köpeklerini gezdiriyor mahalle mahalle...Tıpkı bir kaymakam havasıyla...
Arap, Paşa,Karabaş, Taysın gibi isimlerle bütünleştiriyor köpeklerini. Uyuz ve çelimsiz hayvanları buluyor ve ne yapıp ne ediyorsa o hayvanlara, birer aslan yavrusuna çeviriyor.Kuyruk ve kulaklarını kesmesi, O'nun adeta bir damgasıydı hayvanlara. Mühür, imza...her neyse artık...Ve çamaşır ipleri eksik olmazdı köpeklerin boynundan...
Yaşıtları tarafından dışlanması çok normaldi. Zaten nerde bir çocuk görse,Köpeklerinden birini serbest bırakır, tut oğlummm tuuuttt! kısssss kıss kısssss! diye çığırmaya, takımını kenardan yöneten fatih terim gibi,gözü dönmeye dengesiz hareketler yapmaya başlardı.
Adı Serkan'dı. Mahallenin boş arsasında köpekleriyle coşup oynardı. O, arsayı terkedip gittimi, biz saklandığımız deliklerden bir bir çıkardık ve top oynamak için arsaya doğru koşmaya başlardık.Çok nadir de olsa bizi izler,maç bitince topa el koyar,sonra bizi sahadan kovardı..Köpekleriyle bizden aldığı topla maç yapmaya maçlardı.Bize de evlerimize dağılmak düşerdi...
O gün, bu nadir anlardan birini yaşamıştık, Serkan maçımızı izlemiş ve maç bitince topumuza el koymuştu. Eve doğru giderken, kafamda olması gereken şapkamı, maç yaptığım yerde unuttuğumu farketiim ve olası bir anne azarından yırtmak için geri döndüm. Koşuyordum...Koşarken aklımda sadece şapka vardı ama sahaya yaklaştıkça Serkan ve köpekleri belirmeye başladı.Onlar belirdikçe benim kafamda bir sürü şey canlandı...Geri dönmeliydim ama yapamıyordum, Serkan bana bakıyordu ve geri dönüp eve doğru kaçmaya yeltenmemle kıss kısss kıssss diye köpeklerini kışkırtmasına maruz kalma ihtimalim çok fazlaydı...Önce yavaşladım.Koşmayı bıraktım.Yürümeye hatta ayaklarımı sürtmeye başalmıştım...Ama mesafe sandığımdan daha kısaydı ve nihayet Serkana yaklaştım.
-Çocukk topunu mu istiyorsun?
ilk defa Serkan ve bir cümleyi yan yana görüyordum...Ağzından küfürsüz köpeksiz bir cümle çıkmıştı...
-Yok top benim değil, şapkam kalmış onu alıcaaa.....
--köpekler yedi senin şapkanı
-(kafada aniden beliren anne tokatı)dırırırnnn!
-hee! neyse bişey olmaz

Sonra sustuk bir süre, bu bana baktı ben O'na..konuşmuyoduk.Ben Serkan'a ne diyeceğimi bilmiyordum ki, her an köpeklerini üstüme salsa, kolu bacağı bırakırım orda kaçar giderim diye düşünüyorum ...
Birden; 'siz de ne biçim top oynuyosunuz lan, benim karabaş bile daha güzel gol atıyor...eheii ehiii'
Diye şakacı yönünü ortaya çıkarmıştı Serkan ama şakacı yönünden fırlayan o tükürüklü gülüşü beni iyice korkutmaya başlamıştı...
-Gel lan sana şapka borcumu ödiyecem, günahın bende kalmasın...dedi.Demekki bunun da kendi çapında bir vicdan sistemi gelişmişti.
Hayır demek olmazdı...
Bom boş arsada, 2 salak çocuk yürümeye başladık...Serkan köpekleri yanına almamıştı...Sessizce köpeklere baktım,sonra O'nun suratına,
Bişey olmaz, gezsin azıcık onlar, gelip bulurlar beni...
ulan sanki köpekleri merak ettim de allah allahh...Ben hazır köpekler yokken kaçsam mı kaçmasamı diye düşünmüştüm, sonra okul çıkışı beni yakalar diye vazgeçtim herşeyden...Ne olacaksa olsun artık, teslimiyetçi bir düşünceyle vurdum kendimi Serkan'ın yollarına...
Çocukluk! İnsanoğlunun en saf olduğu ama bir o kadar da çakal olduğu dönem...Bir yandan yazık lan çocuğa hiç arkadaşı yok diye düşünüyorum, bir yandan da ,bunla arkadaş olsam, kavga dövüş oldumu benim tarafımı tutar diye de aklımdan geçiriyorum....
Açmısın dedi? aniden sessizliği bozarak...
açım dedim, olumsuz cevap vermek olmazdı...
bekle diyerek koşmaya başladı...Ben herhangi bir apartmanın bahçe duvarına oturdum serkanı izlemeye başladım...Koşa koşa bakkala gitti, dışarda duran çitos paketlerinden 3-4 tane çalıp koşa koşa yanıma geldi...Sorgulamadım hiç bir şeyi, açtık çitosları yemeye başladık,
'susadım' dedi
'ben de' dedim...
sıranın bende olduğu aşikardı,
koşa koşa gittim bakkala, bakkal da bizim bakkal yani, tanıyorum, veresiye defterimiz var... dışardaki dolaptan, kola çaldım, cam şişede, bir de hazır bu adrenalini yaşıyorum dedim, az daha çitos çaldım....döndüm duvarın yanına, çitosları serkan aldı,
benim karabaş çok seviyo bunları dedi...
kolayı içtik,
bardak yoktu, evde anesinin su içtiği bardaktan su içmeyen ben! Serkanla aynı şişeden kola içiyordum, kana kana, kafaya dikiyorduk şişeyi...gıram iğrenme yok...
İlk hırsızlığım zevkliydi ve başarılıydı...Serkanla konuşacak ne kadar çok şey varmış meğersem...Acısına ortak olmak ister gibi, he laan benim babam da acayip döverdi beni, he laan benim annemde öldü de babam yeni ane aldı bana...he laan, he laaan diye diye serkan ne derse hangi acısını anlatsa,sırf hayatta yalnız değilsin dostum, üzülme bak ben de senin gibiyim imajını çizmek için uğraştım durdum...
İlk hırsızlıktan sonra, hadi azcık subay evlerine gidelim dedi!
hayatıma yeni bir kavram soktu! Subay evleri...
subay lojmanlarını uzaktan izledik önce, bu subay kızları çok güzel oluyorlar dedi...Sizin polis kızları çirkin ben hiç gelip bakmıyom sizin kızlara dedi...
he laaan
dedim yine...
Subay ve polis lojmanı karşılaştırmasından sonra yürümeye devam ettik, yolda izmarit buldu. yaktı. Cebinden kibrit çıkartıp. Yaşıtım olan birinin cebinden kibrit çıkarması! heyy allahmmm.Ne büyük adamdı bu Serkan...Gözümde git gide büyüyordu. Al fırtlan sen de dedi...
Yok be serkan, hastayım ben sigara içmem yasak dedim...
tabi sorgulayamadı kafasında, ilkokul 5 e giden birine hangi doktorun sigara içmeyi yasaklayabileceğini...
yazık lan sana da... dedi...
he laann
dedim.
sustuk...yürüdük....koştuk....
Ve en sonunda hastane çöplüğüne geldik....Evden çok uzaktaydım artık.Bilmediğim bir mahallede, güneş tam tepemizde, susuzluktan ölmek üzereydik...Serkan yavaş yavaş çöplüğe doğru seyirtti.Sağa sola bakınıyordu...Gizli bir şeyler yaptığımız aşikardı.Beni çağırdı.Gittim.Hastane çöplüğünde ne kadar büyük hastalık kapacağımızı bilmeden 2 salak çocuk ve 2 cesur çocuk gibi daldık çöp kutularına...Şimdi düşünüyorum da kocaman 2 tane konteynır dolusu çöp.İçinde ben.Ne aradığımı bile bilmiyorum...Şırınga topladık bol bol...Şişe kırdık...çöpü dağıttık.
Ansızın Uzaklarda beliren bekçinin sesiyle irkildik.Serkan koşmaya başladı...İt gibi koşuyordu şerefsiz.Ben de; adamdan kaçıyor herhal, ben nasılsa bu adama bir şey yapmadım diyerekten oturdum, şırıngalarla oynamaya devam ettim.Bekçi baktım küfür ediyor bana doğru,
ulan saf mısın sen koşsana diye bir ses duydum içimden...
Koştum.Arkama bile bakmadım...ÜStüm başım perişan, korkmuş ve evinden uzak bir salaktım ben.Koşa koşa eve geldim...Annem kapıyı açınca önce 2 dakika tanıyamadı beni..Baktı baktı...Len eşoğlueşekkk diye kulaklardan asıldı...çekti beni banyoya, yıkadı mı dövdümü bilmiyorum...Sonra üstümü değiştirdi....Çıt yok bende...Balkonda oturan pederin yanına gittik..Bitlenmiş senin ki al şunu bir berbere götür... dedi annem
'ne biti yaaaaa'
diye zırladım...

Peder güldü....Sonra el ele tutuşup berere gittik...Sıfıra vurdurdu saçlarımı babam.Ağladım sessizce, suçluydum ses çıkartamıyordum...Kolanya sürdüler kafama...Bir saat pederin maç muhabbetinin bitmesini bekledim.Sıkıntıdan ölmek üzereydim.Camdan dışarı bakıyordum, Serkan geçti yoldan.Elinde de köpekleri...Kafamı çevirdim hemen....Bir müddet sonra çıktık berberden...Gel şu bakkaldan ekmek alalım dedi peder... Ben girmedim içeri,dışarda bekledim... Çıktı babam,yaklaştı ve enseme sağlam bi tokat çaktı..
'Lan elalemin çocuklarını getirip çitos kola mı ısmarlıyosun kerataaa'
diye bağırdı....
yok yeeee , bakkal seni kazıklıyo ki senin haberin yok...
desem de yemedi peder bence
yedi mi? yok yokkk kesin yemedi....

YABANİ!

2009-02-06T23:01:00.003+02:00

Yok arkadaş! Hayatta kimseye güvenmeyeceksin diyorum kendi kendime...Ama güvenmeden de olmaz ki...en iyisi güvneceksin, gerisini bekleyip göreceksin...Çok şükür hayatımda güvendiğim insan sayısı oldukça fazla...Ama yine de insan kendinden başkasına güvenmeyecek...
Yabani! evet beni tarif eden kelimelerden biri de budur.Yabaniyimdir.Oysa içimden öyle canayakın biriyimdir ki...Biraz bilnçaltını kurcalamak lazım.Acaba neden bu kadar kasıyorum kendimi diye...Annem falan şöyle doya doya mıncıklaya mıncıklaya sevememiş beni...Ne yabani adamsın sen yaa...der durur ne zaman sarılmaya kalksa....Babam da hakeza öyle...Sevdirmem arkadaş.Azıcık ağır olacak erkek çocuğu dediğin...
Böyle düşüne düşüne yılları tüketmişim ben.Hiç haberim yok...Pederle güreş tutayım dedim geçen, adam koltuktan kalkmadı...Yaa sen misin çocukluğunda es geçen bunları emre bey!
Sonraları bir çift tanıdım ben....Çift dediğim karı koca.Bildiğin anne baba...İlk tanıştığım gün benim kafamda şimşekler çaktı...Aha dedim.İşte bu adama baba diyeyim ben, onu hafta sonları maça götüreyim, mangal yapıp parmaklarını birer birer yok edeyim...Arkadaşlarıyla tanışayım, kahvede okeyin götüne vuralım...batakta eş olup kahveyi soyup soğana çevirelim...Oturup Türk edebiyatı üzerine denemeler oluşturulım...Rakı sofralarında siyasete bürünelim...Daha binbirtürlü istek...Yeminle hiç bu kadar içten bir isteğim olmamıştı bu konuda...'Tamam lan süper olcak her şey' diye kendimi motive etmeye baladım...Yeni annem de iyiydi..Sessizdi...Kız kıza oturup muhabbet ederiz, çay içer kısır tüketiriz...erkekleri kötüleriz...Girerim koluna dolaştırırım sahilde..Ne yapılabilirse yaparım arada sarılırım ama içten.... diyerek bu konuda da düşüncelerimi kendime kanıkasatmaya başlamıştım...Erkek çocukları yoktu...Bi tane var gibiydi ama elimde olsa ıslak hortumla döverdim. cüssesinin adamı değil zaten...Lan senin annen baban yok mu saygısız..sen o insancıkları ne diye azarlıyon da it gibi kapıyon...Demeyi çok istedim.Derdim de zamanı gelince ama zamanı gelemedi işte...
Güven duygusu geliştirmeye başladım içten içe...Gerçi bu duygu kendi kendine gelişiyordu ve çok da hoşuma gidiyordu...Ama dediğim gibi yabaniydim. Ve bir çinlinin dediği gibi; Yabani her zaman yabanidir....o yukarda hissettiğim ve düşündüğüm hiçbir şeyi dışavuramadım...İçimde kaldılar..Hep böyle bi utangaç, sessiz, içten içe coşkuyla seven bi tip olarak kaldım....Ama zamanla değişir diye hesap ediyordum...Sonuçta henüz o kadar laubali olacak kadar da samimi değildik...Hele biraz zaman..diye diye bir kaç ayı tükettik...
Hayat bu...bazen öyle bir tokat atıyor ki..Vay ki vayyyy....Nevri dönüyor insanın.Ne yaptığını bilmiyor.Tutunacak bir dal arıyor..Aha tam da öyle bir tokadı yemiştim...Bu insanlar bana yardım edebilir diye düşünüyodum, azıcık aşkı sevgiyi biliyorlarsa tabi...Ama arkadaş ilk tekmeyi de onlardan yedim.Ulen sen misin sendeleyen, al sana bi uçandepükkkk diye beni alaşğı ettiler...
Kızdım onlara içimden...Yapıcı olun azıcık dedim...tabi yine içimden...
Sonra oturup düşündüm...Sonuna kadar haklılar...İnsana seven değil söven lazımmış derler ya...Sevmeyeceksin, saygı da kusur etmeyeceksin, benimsemeyeceksin.... Çok fazla değer verip korumayacaksın...Yoksa aha böyle olur..
Yine ne varsa insana kendinden fayda var.Maça da yalnız giderim, okuduğum kitapları da kendi kendime anlatırım ne biliyim yahu, yaparım bişeyler...sonuçta yabani değil miyim....

VERESİYE DEFTERİ --4-- Seven Pounds

2009-02-06T05:19:00.003+02:00

Sevdiğim için ne yapabilirim diye düşünüp dururum her zaman... birşeyler yapmaktan kastım, yapılamacak bir şeyi yapmak...
Filmi anlatmak olmaz, o yüzden sadece şunu söyleyebilirim ki, ben olsam aynısını yapardım sevdiğim kadın için...Neyse filmi izleyin siz...Alış veriş listenize yeni bir not...Yazın hemen...Ve unutmayın ki sorun çıkarsa ben burdayım....

HAYAT

2009-02-06T00:17:00.006+02:00

Dışarda ki yağmura inat, çıkıp yürüdüm...yediklerimi ve yaşadıklarımı hazmetmem gerekiyor..Soğuk ve ıslak bir gece...Issız ve korku dolu sokaklarda yürümek sanırım bana çok iyi geliyor...Yürümeye başladığımı ve yürüyüşün bittiğini hatırlıyorum sadece...Arada düşündüklerim yüzünden nereleri yürüdüğümü hatırlamıyorum...Zaten bir önemi de yok...
Hayat muhakemesi yapıyorum hızlı adımlarla ve gitmesinde haklı nedenler buluyorum.Sırf o haklı olsun da üzülmesin diye.Ben alışkınım üzülürüm sorun değil ama O ilerde pişman olmasın, üzülüp de içi acımasın diye...Hep O'nu haklı çıkartıyorum...
Gülümsüyorum sonra...Ne yapıyorum lan ben...diyorum kendime...Ama alıkoyamıyorum kendimi O'nu sevmekten. Dönüyorum evime...Alıyorum kahvemi...Bir kaç şarkı açıyorum, ders çalşıyorum, sanki çalışmazsam O üzülecekmiş gibi...Telefona uzanıyor elim, arayıp günün özetini geçmek istiyorum.Ama hatırlıyorum sonra...Susuyorum...Bir ağrı saplanıyor mideme...Açıp Atlas dergimi okuyorum...Uzaklaşıyorum nefes alabiliyorum sanki...Ama sonra herşey eskiye dönüyor...Aklıma düşüyor aniden, yüreğimi sarıp sarmalıyor bir nefes alıp verme anında...
Susuyorum.Şanslıysam birazcık ağlıyorum...Saate bakıyorum...Kaç olduğunun önemi yok aslında...Kapatıyorum ışıkları...Çekiyorum yorganu üstüme...gelmesin istiyorum rüyalarıma...Ama üzülüyorum sonra, açıyorum yorganı, bilsem geleceğini açarım kapıyı pencereyi, öyle uyurum...Ve ne kadar zaman sonra, uyku düşüyor gözlerime...
Kalkıyorum...ders çalşıyorum...yürüyorum...uyuyoyorum...
kalkıyorum.....
Bu yaşamaksa, evet ben sonuna kadar yaşıyorum!

NERDESİN....

2009-02-05T22:42:00.002+02:00

Nerdesin sevgilim...Bir cam önünde geçmişinde misin, yoksa şu anın içinde, geleceğin tedirginliğinde misin?
Nerdesin...Ankarada herhangibr soğuk kaldırım da mısın? yoksa, Şehrimin bulutlarından aşağa mı bakmaktasın?
Nerdesin...Neden kalbim hızlandı şu an? Neden kelimeleri doğru seçemiyorum...Yoksa kapının önünde zile basıp basmama kararında mısın? Nerdesin....
Beni mi düşündün aylar sonra, yoksa aklına mı geldim...Ahhh be sevgilim, yoksa gelen sen değil miydin?

ÖTZİ bebeğim, Çay ister misin?

2009-02-05T16:41:00.006+02:00

İki Alman turist 19 eylül 1991 sabahı yolunu kaybeder...İsimleri, Helmut ve Erika Simon dur bu kayıp Almanların....Kayboldukları yer Avusturya-İtalya sınırındaki ÖTZLAR ALPLERİ'dir...Dağcı olan bu çift, buzullların içinde bir cesede rastlarlar...Ama normal insan evladı gibi korkup kaçmak yerine, kucaklayıp aşağı indirirler cesedi...Biz de olsa ' hacı başa bela etmeyelim' der görmezden gelirdik ama elalem öyle yapmıyor...Üstelik Cesedin bulunduğu yer araştırılınca, hükümetler arasında, o bölgenin İtalyaın sınırında olduğuna kanaat getirip,avusturyada muhafaza edilen Ceset, İtalyaya teslim ediliyor...
Ceset üzerinden yapılan araştırmalar sonucunda, Bakırçağ'dan kalma bir insan olduğu ortaya çıkıyor... Ötzi'nin ölümü esnasında 30-45 yaş arasında olduğu, yaklaşık 1.60 boyunda olduğu anlaşılmıştır. Üzerindeki polen ve toz toprak kalıntılarından ve diş minelerinin izotopik yapısından, çocukluğunu Bolzano'nun biraz kuzeyinde geçirdiği, ergenlik çağında ise 50 km daha kuzeyde yaşadığı sonucuna varılmıştır.
Ötzi'nin vücudunun çeşitli yerlerinde toplam 57 dövme bulunmaktadır. Daha da ilginci, bu dövmelerin, günümüzde akupunktur tedavisi açısından önem arzeden noktalar üzerinde veya çok yakınında bulunmasıdır...Şu an adamı gözümde canlandırmaya başladım yavaş yavaş...

Peki bu adam acaba nasıl giyiniyordu....

Ötzi'nin giysilerinin (kuru otlardan örülmüş bir pelerin, deri yelek ve ayakkabılar) de büyük bir ustalığın ürünü olduğu görülmüştür. Ayakkabıları geniş ve su geçirmez niteliktedir, ve karda yürümek için özel olarak tasarlanmıştırlar; tabanlarında ayı derisi, üst kısımlarında geyik derisi kullanılmış ve bu iki arası ağaç kabuğu parçaları ile birbirlerine bağlanmıştır. Ayakkabıların etrafı ve içi kuru otlarla kaplanarak, sıcak çorap işlevi görmüştür.

Eski çağ insanı sanırım savaş sırasında ölmüştür...Savaştan kasıt canını 3-5 adamdan kurtarma mücadelesi...

Ötzi'nin ölümü anında yanında iki tür çok gözenekli mantar taşıdığı görülmüştür. Bunlardan huş ağacı mantarının antibakteryel faydaları olduğu bilinmektedir ve tıbbi nedenlerden bulundurulmuş olmalıdır. Diğer mantar türü ise çıra mantarı olarak bilinen ve karmaşık bir ateş yapma teçhizatının bir parçası olduğu görülen mantardır. Bu teçhizatta on kadar kolay tutuşma özellikli bitkiden numuneler ve kıvılcımları oluşturmakta kullanıldığı anlaşılan çakmaktaşı ve pirit parçaları bulunmaktaydı.

Ötzi'nin sindirim sisteminin analizinde, ilki dağkeçisi eti, ikincisi kızıl geyik eti olmak üzere, iki ayrı yemeğin kalıntıları bulunmuştur, ve etlerin tahıl beraberinde yendiği anlaşılmıştır. İlk yemeğin kalıntılarında yer alan polenler araştırmacıları bu yemeğin orta rakımda bir kozalaklı ağaç ormanında yendiği sonucuna ulaştırmıştır.

DNA analizi Ötzi'nin silahları ve eşyaları üzerinde başkaca dört ayrı kişi kaynaklı kan izleri ortaya koymuştur. Kan izlerinin ilki bıçağında, ikincisi aynı okun üstünde, sonuncusu ise mantosunda bulunmuştur....

şimdilerde adı bir kaç lanetle anılsa da Ötzi denen arkadaşın hayatını nasıl merak ettiğimi, neden ödüğünü, savaşın nedenlerini, aşk hayatını, neler yaptığını neler düşündüğünü o kadar çok merak ediyorum ki...Allaaaaaammm yereeebbiimm...Kafayı yiycem ben galibaa:)

Bu da ÖTZİ'nin bulunduğu yer...Kenidisi adına yapılmış...

GLOBAL WARMİNG- KÜRESEL ISINMA!

2009-02-05T15:54:00.007+02:00

BUZULLARIN ERİMESİ : buzulların kaynağı genellikle kar örtüsüdür...Daimi kar sınırları kutup bölgelerinden,deniz seviyesi düzeyine kadar iner, Ekvatora yaklaştıkça yükselir.(6100m) kadar çıkar.Buzul çağının en eskisi,günümüzden 4milyar 570 yıl öncesinde görülmüştür.Dünyayı kaplayan buzulların %99'u Antartika ve grönland da bulunurken geri kalan kısmı dağınık haldedir...
Atmosferin delinmesi,ekolojik sistemin bozulmasına ve uzulların erimesine yol açtığı çok büyük bir aşikardır...İşte eriyen bu buzullar okyanuslarda su seviyesini 5metre yükselteceklerdir ve bu erimenin Türkiye'ye etkisi ise şöle olacaktır;

Çöl sıcaklığını, Anadoluya 2030 ve 2100 yılları arasında,güneyden gelecek yüksek basınç merkezleri taşıyacak
Deniz suları yükselecek ve kıyılar su altında kalacak
Yüksek Basınç merkezleri Anadoluyu etkisi altına alarak, yağışları engelleyecek
Barajlarda su seviyesi düşecek
Tropikal iklime benzer bir iklim,düzensiz;ani ve şiddetli yağışlara neden olacak bu yağışlarda, selleri ve heyelanları arttıracak...
Kışın yağmur yağacak, GAP taki su miktarı azalacak...van gölü kuruyacak....
Dış ülkelere verilen su mikatarı azaltılacak ve bu büyük ihtimalle savaş sorunu olacak

NOT: Son 30 yılda buzulların %20 si erimiş,kalan buzlar 1970 e göre 40cm incelmiş durumda ve büyük ihtimalle 2070 de tamamen yok olması bekleniyor...Küresel ısınmanın devamı halinde, mevsimler şaşıracak,iklimler bozulacak, buzullar eriyecek ve denizler yükselecektir...

GİT!

2009-02-05T03:36:00.004+02:00

Şu halime bir bak!
Geç otur şöyle karşıma ve beni uzun uzun süz.Gözlerinin değmediği yer kalmasın bedenimde.Elinden geliyorsa ruhuma işle.Bak bana! Bak ve ne gördüğünü söyle...
Susma!
Sevemiyorum kimseyi,sevdirmiyorum kendimi...Göz altlarım mosmor evet.Uyumuyorum senelerdir...Boğazımdan geçen ilk lokma günün son lokması oluyor ve ardı ardına içilen sigaralar yüzünden bu zayıflığım...Bir bak bana! bak şu halime..Övün kendinle...Mutlu ol, yastıklara kafanı huzurlu koy...Hafızana kazı beni, terkedip gittiğin adamın ne hale geldiğini gör...
Pislik içinde kalan şu odadan dışarı çıkmıyorsam ve konuşmuyorsam kimseyle, öldürmenin ne demek olduğunu bilmiyorum deme sakın kimselere...İyice baktın değil mi...Şimdi defol git! yolun açık olsun...Mutlu oldun değil mi? eeee o zaman hadi...git bakalım...Kenidini bu kadar çok sevdirebilirsen ne mutlu sana...Sevdiremezsen de sakın uğruma buralara...

Olduğu kadar....

2009-02-05T01:54:00.003+02:00

Tırnağımı biraz derinden kestim bugün.Acını unuttursun diye yeni acılar keşfediyorum. Ama bir saniye bile unutulmuyor kahrolası...Dilimin ucunda hep bir bela, hep bir lanet kendime tükürdüğüm...
Seni,yarından umutlu kılan, mutluluğu ayaklarına dolayan bu hayatı, sırf sana verdikleri için sevebilirim ama sevmeyi beceremem ben. Bilirsin!

Susmayı Bilmez miyim ben hiç...

2009-02-03T22:48:00.002+02:00

Her yağmuru senin göz yaşın diye sevdim ben,
Ve her göz yaşımı seni sevdiğim için akıttım ben...
Biz hep aynıydık sahi...Ayrılıklardan gözünü alamadın ki farkedesin
ve şimdi farkettiğini sandığın şeyi nasıl bilesin?
Özlemek! ahh, özlemeyi anlatmayı ne çok ister bu yürek...Seni yıllar yıllar sonra bulduğumda,herhangi bir kaldırımda, ya da bom boş bir parkta,üşümüş ellerin soğuk,al al yanakların ve bem beyaz saçların hep aynı mı kalırmış tavrın...Süzülürüm yanına, bakarım gözlerine, susarım...Anlarsın gözlerimden özlemenin anlamını ve öğrenirsin aşkı...
Seni eksilteceğini sanırsın ama her anlatışımda varlığını katlarsın varlığımda...Büyür kocaman bir aşk olursun, adını her andığımda ve belki bu yüzdendir seni anlatmam, anlattıkça çoğaltmam...
AHH! şimdi yanımda olsan, Her an uyumaya meyilli...Yumuşamış tenin, uykunun sıcaklığı yakmış ellerini...Bir bir anlatırdım sana ne varsa bildiğim aşk hakkında...Binlerce masal yahut sadece bir tane hikaye...Ama sonunu getiremezsin her ikisinde de...
Zor sorular soruyosun...Benim cevaplarım senin dilinde, senin soruların benim yüreğimde...beni özlüyorsan bu aşkından değil, yalnızlığından...Seni özlüyorsam sahi!Sarılırım sana, hiç ummadık anlarda Ve sen, ben gitmedim bir yere, oralardayım..Gelmemek haddime mi sen gel dedikten sonra...

BİR TEŞEKKÜR!

2009-02-03T22:28:00.005+02:00

Kim o deme sakın
Benim ben'
Öyle bir ben ki gelen kapına,
Baştan aşağı sen... (Ö.A)

Evet bu bir teşekkür...Ama bildiğimiz ve bildiğiniz gibi bir teşekkür değil...Bu,hiç tanışmadan kendini sevdirebilen özel olduğunu hissettirebilen birine atfedilen bir teşekkür...
LOLLA; sana söyleyecek çok güzel kelimelerim var ama hepsi daha önce başkaları tarafından kullanılmış olduğu için, onları yazmak içimden gelmiyor...
Nasıl ki Atilla İlhan; kullanılmamış bir gök istiyorsa sevdiği için, ben de kullanılmamış bir kaç cümle istiyorum sana dair...Ama zor...İmkansız...
O zaman şu dizeleri kabulet lütfen;

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç,
Sana diyeceklerim söylemekle bitmez.
Yıllardır yaşamımdan çaldığım zamanlar
Adına düğümlendi.
Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç
Başka şehirleri özleyelim orada seninle.
Bu evler,bu sokaklar,bu meydanlar
İkimize yetmez.

NOT: Bloğunda bana yer ayırma inceliğini gösteren ve beni onurlandıran LOLLA'ya...

Mecburi istikamette durmak olmaz sevgilim!

2009-02-03T20:57:00.005+02:00

Üzgünüm! Seni bu kadar çok severken, bu kadar çok ayrı kaldığıız için üzgünüm...Ama bencil değilim.Seni seviyorum diye herhangibir beklenti içerisinde değilim...Ama seni sevmiyor da değilim..
Üzgünüm! Böylesi bir aşkı sana yaşatamadığım için ve tatmanı çok istediğim duyguyu sana tatdıramadığım için...
Hakkını veriyorum acının...Hayatımını her dakikası idam! Beklemek zulüm, uzaktan bakakalmak sana ve özlemek deli gibi...Özlemelere bu denli alışmışken, kavuşmaları özlüyorum olmayacağını bilerek...
Şu anın, şu an olması gerçekliğinde büyütüyorum seni gözümde...Sonra gönlümde...Erişilmez bir yerlerdesin.An geliyor,yıkılıyor tabularım, seni ordan inirip yerine geçmey eyelteniyor birileri, tam başaracakken, bir nefes uzaklığndayken, engel oluyorum onlara,sonra kendime...Kalıyorsun yine yerinde...Haberin yok, ben seni seviyorum be..diyorum her gece muhakkak yatmadan önce...
Belki, seneler seneler sonra; bilmediğim bir şehirde ve tanımadığım kimselere;
bir keresinde o kadar çok sevmiştim ki, ve o kadar çok terkedilmiştim ki sevdiğim tarafından... diy ebaşlayan hikayeler anlatıyor olacağım... Bir çırpıda, masalarda meze olsun diye biriktiriyorum belki de aşkımı.Sana dair ve acına dair hikayeler toplamak için ağlıyorum belki de her gece...Ne zman yağmur yağsa, çıkıp koşardım sokaklarda demek için bekliyorum yağmurun yağmasını...Belki de sırf; ' o da bişey mi bee, ben O'nun için, parklarda yatmıştım' diyebilmek için kapında bekledim gecelerce...
Bilinmez...Ama aşk bu, hakkını veriyorum ben! elimden ne geliyorsa yapıyorum seni unutmamak için, ama zaman hakikat, ve insan beşeri, şaşkınlıkta var unutkanlıkta...
Şimdi seni, dudaklarımda misafir ediyorum, son bir kaç saatin var kalbimde...Hissediyosun sevildiğini..Bunu biliyorum ve bildiğim için seviyorum...
Dudaklarım seni anmaya başlayacak birazdan ve anlatacağım herşeyi; O benim ilk ve son aşkım olcak tı diyeceğim, O'nun için sabahlara kadar uyumadım, sigarayı üçer beşer içtim diyeceğim...Seni son kez anlatacağım birilerine ve yaşatacağım kalbimde...
Ve son bir kez,'O' diyecek dudaklarım ve son bir kez 'seviyordum'...Seni ve aşkı bir arada son kez kullanacağım...Sonra seni anlattığım O girecek hayatıma...Sen kendi hayatında, unutulduğunu ve aşktan nasiplenemediğini bilmeyerek, ben ise, yeni hayatımda O'na aşkı hissettirerek yaşlanacağız...Sen her aklına geldiğimde iç çekerken, ben iç çekişlerimle aklımdan sileceğim seni..Ben seni unuturken yavaş yavaş ve bir o kadar da isteklice, sen beni yaşayacaksın yavaş yavaş... Her anı hatırlamak içinin tutuşup, kalbinin sıkışmasını körükleyecek...Gözlerin yaşlarına yol verecek bir ıslaklık vaktinde, yanakların şahit olacak ağlamalarına...Ben hissedeceğim seni..Üzüleceğim buna...Geride kalan sessiz anlara ve aynada karşımda duran acımasız yıllara...

Geçip gidenlere bir bakın....

2009-02-02T18:55:00.002+02:00

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası
gibiydi,hep evdeydi.
Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu
ki.

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya
yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile
dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek
arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su
içerdik.
Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı
bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine girip gelen ( ki sadece çişi gelen giderdi evine )
elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın
üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir
bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan
çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı
alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin
camında,
temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş
hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan
çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl
vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden
hep
korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini
bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
İyi de neden böyle olduk ?
Biz mi istemiştik?
.
.Her toplum haketiği gibi yönetilir derler ya,hakettiği gibide yaşar
diyelim mi ?

___RUH EŞİ_

2009-02-01T19:40:00.004+02:00

Senesi mechul bir yılın, eylül ayında...27. gününde bir çocuk doğar Ankara'nın herhangi bir hastanesinde...
Normal bir çocuk olmak elinde olsa, seve seve seçerdi normalliği ama seçememişti işte..Ağlamayı yüklememişlerdi çocuğa.Gülmeyi ise henüz öğrenmesi imkansızdı.Olacakları kestirebilmek kimsenin harcı değilken annesi, sabırla büyütmeye başladı çocuğu. Aradan geçen her gün hiç bir şey katıyordu küçük çocuğa...Bir gece, takvim yaprakları sıcak temmuz ayının 13. gününü gösterirken çocuk ağlamaya başladı ve ilk göz yaşlarını döktü beşiğine...Birinin ağlaması başkalarının mutluluğu olabiliyordu bu dünyada ve öyle olmuştu çocuğun dünyasında...Evde herkes seviniyordu bebek ağlıyor diye ve bebek göz yaşı döküyordu kimsenin bilmediği bir nedenden ötürü...
Anne düşünceli ve bir o kadar da hüzünlü. Soranlara, 'ruh eşini buldu' Bizim çocuk asıl şimdi doğdu...diyordu büyük bir bilgelikle...Çocuk...Çocuk olduğunun farkına varmaya başlıyordu ve yetişmesi gereken bir randevu varmışcasına büyüyordu...Takvimler eylünün 27 si oldumu bir hüzün, temmuzun 13 ü oldumu bir coşku..Bunu sadece çocuk ve anne biliyordu ve bu böyle sürüp gidiyordu..Derken bir mart ayının 24.gününde çocuk konuşmaya başladı sakince.İlk kelimeleri döküldü ağzından. O 'aşk' diyordu inatla, büyükleri ise baba, o 'aşk' dedikçe yandı, büyükleri 'baba' sandıkça şımardı...
Değişim hızlıydı çocukta...Büyüdü...büyüdü ve büyüdü... Dönüp baktığında geçmişine baya yol katetmişti kendince...Yapmadan önce bir davranışı, soruyordu sanki birilerine ve sevip nefret etmeden herhangi bir şeyden, danışıyordu gökte duran birine.Ve bir gün lise biterken karar verdi istanbula gitmeye...Bekleyenim var diyordu kendi kendine ve çok seviyordu bekleyenini, bilmediği halde...Aşk ı çok iyi biliyordu kendince ve hiç aşık olmamıştı herhangi birine...Uzak durdu herşeyden ve kasıt aşkına leke sürmemekti, bekleyeni üzmemekti... Ama kimdi bekleyen? ve nerdeydi? Her gece yastıkla bütünleştiğinde bu sorular dönüp durdu beyninde...
Bakmaya başladı etrafına, bakmadan göremezdi...Görmeden sevebilirdi ama...Baktı ki görmekle olmuyor bu iş, dinmiyor gönlündeki ateş...Yanıyor her gün, arıyor deli gibi...Umutları tükeniyordu çocuğun ve saçmalama be oğlum, ne ruh eşi...Ne aşkı...yüzünü bile görmediğin birini nasıl bulmayı umuyorsun ki?serzenişleri baş gösterdi...
Ve bir gün farklı kalktı yataktan, bu sabah o sabah olacak dedi...Giyindi, aşağı indi ve bütün gün avare gibi gezdi. Güneş ay ile yer değiştirdiğinde, karanlık hükmünü sürdüğünde çocuk büyük bir hüzün içinde döndü yurduna..Gidecekti doğruca yatağına ve düşünecekti ben napıyorum diye...İsteksizce, televizyon odasına gitti sırf kırmamak için sevdiklerini...İçeri girdi..
An hiç olmadığı kadar yavaşladı...Gördüğü an O'nu, hatırladı tüm rüyalarını...Anlamsızdi rüyaları ve elini tutup, saçlarını okşadığı kadını göremiyordu o zamanlar oysa şimdi taşlar yerine oturmuştu çocukta...Rüyalarımda ki kadın!
Hiç bir sesi duymuyordu artık ve görmüyordu bir melekten başkasını...Kalbinin varlığını sonuna kadar hissetti ilk defa ve hakim olamadı düşüncelerine...Hücuma geçmişti herşey..Aynı anda sevinç, heyecan, öfke ve aşk...Tabiki aşk daha baskındı ve bastırmıştı çocuğa..Aşık olmuştu denilemez zaten aşıktı çünkü ama aşkını bulmuştu 20 yıl sonra...
İzledi...Uzaktan. Sessiz ve Mükemmel! aklına kazıdı o anı, gözlerini aşkının ve bakışlarını...Aptal cesareti...Gitti yanına tam yanındaki sandalyeye oturdu emin olmak istiyordu..Rüyaları daha netleşti ve kızı bir ömür unutmamak için doya doya izledi...
Artık yaşamıyordu...Zordu...Ve hiçbir şey bilmiyordu...
Rüyasında; gök yüzündeydi ve gökyüzünü hiç bu kadar sessiz görmemişti.karşısında yıllardır rüyalarında gördüğü kıza bakıyordu ve bu akşam aşağıda gördüğü kızdı bu..uzun uzun bakıştılar ve birbirlerine dokundular...Seni seviyorum dedi çocuk.İçinden. Ben de seni seviyorum dedi kız.İçinden
Ayrıldılar ve uyandı çocuk sanki yıllardır uyuyordu.Yorgundu, kalktı yataktan çıktı dışarı ve özlemeye başladı o bakışları...Yaşadı bir süre yaşamadığını bilerek.Takvimlerden yapraklar yırtılmaya başladı ve bir gün çocuk sevdiği kıza seslenip seni bekliyorum dedi dışarda 3 saat bekledi soğukta...gelmedi kız ve çocuk nefret etti hayattan, sonra tekrar doğdu yanlış yere seslendiğini öğrenince..Doğru yere seslendi bu sefer ve seni bekiyorum dedi..ertesi gün, mart ayı 24. gününü yaşarken çocuk sesini duyacaktı aşkının ve gerçek olacaktı rüyaları...Yüz yüze kaldılar, göz göze geldiler, sıcak ve heycanlı...Utangaç...Yıllardır görüyordu O'nu ve tanıyordu. Açtı içini, döktü kalbini, kelimeleri özenle seçemedi ve vurgulayamadı sesini.Çoğunlukla sustu,anlaşıldığını bilerek ve büyük bir özlemle severek..
Çocuk, 20 yıl sevmişti kızı ve beklemişti sabırla.Şimdi eli elindeydi ve gözü gözünde.Herşeyi anlattı...Tüm hayatını.Varlığını ve varlığını...
Annesini aradı uzun zaman sonra...Aşık oldum dedi annesine ve sen zaten aşıktın dedi annesi...
Dün mü tanıştınız dedi annesi 24'ü olduğunu bilerek ve not al oğlum bir yere, temmuzun 13 ünde doğdunuz siz yıllar önce. Ve kız temmuz 13 de kutladı doğumunu çocuksa 24 ününde kutladı geri kalan doğum günlerini...

HAFTANIN DÜETİ3

2009-01-30T21:02:00.003+02:00

yaklas biraz haftanın düetini iftiharla sunar;

KAHVE & SİGARA

Uzun ve sıkıcı kış geceleri boyunca sizi terketmeyen yegane dost,süper ikili, tangoyla cash gibi bişiy bunlar...

AFİYET OLSUN...

KUBBE ALTI HİKAYELERİ: (17) Dur! Polis...

2009-01-29T23:31:00.006+02:00

Olacakları kimse bilemez..Ben de bilmiyordum.
Kuzenim haftasonu için Anakara'ya geliyordu ve tatlı bir heyecan sarmıştı beni..Zira kendisini memnun etmek çok zordur.Takım elbisenin bu bünyeye çok uzak bir kavram olduğunu beni tanıyan herkes bilir..Ama o gece takım elbise olmasa da kumaş pantolan, gömlek,hırka gibi kıyafetleri üstüme geçirmiştim
Aynaya bakınca' vay beee! adama benzedim' demekten alıkoyamadım kendimi.Belki kuzeni aştiden, yani otogardan alacak olsam, eşofman, hadi en iyi ihtimal, kot tişört giyerdim.Belki de havaalanı asortikliği beni böyle giyinmeye itmişti...
Civan gibi delikanlı olmuştum bre! Atladım arabaya gittim havaalanına..Orda benim gibi bir sürü şekil abi gördüm..Herşeyi kuralına göre oynamalıydım.Sigara paketimi ve cep telefonumu elime alıp, kırk metrekareye yayılan parfüm kokumla ağır ağır yürümeye başladım..Nasıl oldu bilmiyorum ama 1 saat erken gelmiştim.Aklım otoparka bıraktığım arabadadaydı...Cafe Crown da oturup bir yandan kahve mi yudumlayıp bir yandan da 'ne acayip yer lan bu havaalanı' tarzı monologlara boğuldum...
Çok şekildim..Kendimi reklam etmem gerekiyodu...Attım kendimi ortalara...Dolaştım durdum.Kesmedi gittim fastfood bölümünde bişeyler yedim...Ortalıkta bir it gibi sürtüyordum ama halimden memnundum.Bir ara, bu havaalanında beklediğim birini, onu kapıda kucaklayışımı, el ele otoparka gidişimi hatırladım...Ama efkarın sırası değildi.
Derken kuzen geldi...Bu ne hal aga diyerek ilk tepkisini verdi..Her zamanki halim be..İnandırıcı olmadı sanırım.Sustuk.
1 saatlik bir yolculuktan sonra eve geldik.Üstümü değiştirmedim.Bir müddet,devlet memuru havasında takılmayı düşünüyordum.
Evde bir curcuna..Muhabbet..Derken Dışarı çıkmak gerekti.Serhat'ın annesinin gönderdiği börekleri almak üzere yola çıktık tekrar.Bu sefer Serhat vardı yanımda.Uzun bir arayıştan sonra Böreklerin bulunduğu evi bulduk,aldık ve çıktık...
Dönüşte arabayı itinayla park ettim.Sokağımız karanlıktı ve bir sinemanın çıkış kapısı bu sokağa açılıyordu. Ne olduysa orda oldu.Gelen bağrışma sesi, ağlama ve küfürler karanlık ve boş sokağı inletiyordu...İşin ilginç tarafı sokaktan tek tük geçenler olan bitene sadece bakmakla yetiniyordu.Bizde öyle yaptık.Kavga eden sevgilileri bir müddet izledik ve çok normalmiş gibi apartmana yöneldik.Bizimkiler dışarı çıkmıştı..Sessizdi ev.Ve bu sessizliği Dışarda tokat yiyen kızın küfürleri bozuyordu. Ben odamın camından,Serhat salonun camından olan biteni çok net izliyorduk.Bir an kendimden tiksindim..Zavallı kızı bu halde görmek üstelik bir tv shov izlermiş gibi rahat olmak...Salona koştum.'aga, bu adamın a.korum ben lann' diyip ayakkabılarımı bir hırsla giyip üçer beşer merdivenleri atlayarak olay yerine ulaştım.Hemen dibimde Serhet...
'İyi akşamlar. Ben Ankara emniyetinden sivil polis Emre...' Elimdekipolis evi giriş kartını göstererek...Ve babamdan kaptığım tavırlarla

Evet aynen böyle söyledim.Az önce Avaz avaz bağıran kız susmuş, Gerizekalı çocuk korkudan kafasını önüne eğmişti..Şimdi birşeyler daha söylemem gerekiyodu...
Bundan şikayetçi misin sen? diye çocuğu göstererek sordum kıza.Bir yandan da Ulen kız da güzelmiş haa diyodum kendi kendime...cevap veremediler..Kız ne diyeceğini bilemedi.Oysa ben, arkama saklanıp 'döv bunu polis abi' demesini falan umuyordum...
'Yok'
Diyebildi kız.
Bu muydu lan? o kadar bağrış çağrış olcak, ben bir hırsla insanlık adına aşağı koşacam kahraman olucam derken kız sadece 'YOK' mu diyecekti..
Bu sefer apışıp kalma sırası bendeydi...
Bakın apartmandakiler rahatsız oluyor...Ekipleri çağırmak zorunda bırakmayın beni...
Özür dilemeler falan başladı.Lavuk baya tırsmıştı.Kıza sen git dedim. O da teşekkür etti...Üst mahalleye doğru yol alırken
'Hoop.sen kal, başka yönden gidiyosun sen,rahat bırak kızı' diyerek yol verdim elemana..Çaresiz kıçını dönüp gitti...
Eee ben şimdi iyi mi ettim kötü mü bilmiyorum ama kalbim heycandan yerinden çıkacak gibi olmuştu,serhatla birbirimize bakıp gülmeye başladık...
'Aga Takım elbise olmasa inandırıcı olmadı ha dedi ve yine gülüştük
'gel lan birer soda alalım' Ana caddeye çıktık. Anaa ne görelim lavukla kız bu seferde bir üst mahallede kapışıyor...Bizi görünce çocuk yavaşça uzaklaştı kızdan..Kız da ters istikamete doğru...
Şeydan dedi git söyle çocuğa ağzını burnunu kır lan bu kızın..Ama hakim oldum kendime.Aldık sodamızı, içtik, bi de güzel geğirdik sokağın ortasında..Yemişim insanlığı lan.Aha bu da hazmetmeye yarasın diyip, bir fırt daha aldım sodamdam...Eve gidip kot tişört giyip eski,vurdumduymaz Emre olmaya devam ettim...

VERESİYE DEFTERİ --3-- Temizlik iyidir, candır, yoldaştır....

2009-01-29T02:11:00.005+02:00

Veresiye defteri dolmaya başlıyor diye düşündüm
o yüzden daha ucuz ve maddi olmayan birşeyi yazmanın sırası geldi
hazırlayın defterleri...Hazır mı?
Tamam...
Öncelikle, 3 gün boyunca hiç durmadan odamızı dağıtıyoruz...Dolapta ne var ne yok dışarı döküyoruz, Kitaplar,cdler oyunlar, fotoğraflar allak bullak oluyor...yatakta yatmaya yer kalmayacak kıvama gelince bir sabah erken kalkıp, odayı toplamaya başlıyoruz..
Eşyaların yerleri değişiyor,cdleri kitapları ne varsa artık...hepsinin yeri değişiyor. Bu arada bir kaç eşya çöpe, bir kaçı arkadaşlara verilmek üzere oadadan çıkartılıyor...
İşlemler bitince, köşe bucağı temizleyip süpürüyoruz...Sonra en sevdiğimiz parfümden iki pıs yapıyoruz odaya..Ohhh..missss

Şimdi yukardaki kahveyi hakettik..Alıyoruz kahvemizi..Açıyoruz müziğimizi..
Yenilenmiş bir bünye...Temiz bir ortam...Ve akşama güzel bir uykuyu sağlaycak tatlı yorgunluk..
KOLAY GELSİN BLOG HALKI...

Beklentisizlik paradigması sardı dört bir yanımı...

2009-01-28T22:58:00.004+02:00

Zihinsel bir ölüm bu, düşünmekten yorgun düşen bedenim hiç bir davranışı,hiçbir tepkiyi ve hiç bir ihtiyacı karşılayacak durumda değil.
YORGUNUM!...
Herhangi bir zaman aralığında, bir boşluk anında,düşüncelerin istilası başlıyor. Teker teker düşünüyorum düşünmemem gerekenleri.
Yaptıklarım arkamda yapacak hiçbir şey bulamıyorum yapılması gerekenler yığılıyor yavaş yavaş ve yapılmaması gerekenler itinayla yapılıyor.
Rahat bırakmam lazım kendimi ve kendim yerime koyduğum herşeyi. Varlığımın rahatsızlık sebebi olduğu fikrine kapılıyorum varlığımı sürüklediğim her yerde.'Bu çocuk burda olmasa daha iyi olacak' diyor insanlar ve 'nefes alıp vermek zaruri olmasa,daha iyi olacak'diyor bu çocuk insanlara...
Her şey geçermiş...diyen zihniyet, zamanı ilaç sanıyorlar... Oysa uyumayı unutan ben! biliyorum zamanın bizzat yara olduğunu.Kanaması olmayan bir yara.İlerledikçe zaman, derinlere işliyor yaram.Acıyı dövme yaptırdım kalbime,SEN'in suretin şeklinde...
Şimdi dışarda kıyamet kopsa, yer yerinden oynasa hiç bir tepki beklemeyin benden.Sizin kıyamet dediğiniz curcuna, işte tam şurda, benim sol tarafımda...

VERESİYE DEFTERİ --2-- FIRAT

2009-01-28T00:46:00.003+02:00

veresiye defterlinizde şimdi de bu kitap için yer açın...
Evet evet korkamayın ve yazın en alta.. ekleyin
Fırat kitabı alınacak...
Eğer içinde sizin bir çocukluk anınız yoksa valla geri götürüp paranızın iadesini isteyebilirsiniz...
Ben kefilim.
Sıkılan bünyelere ilaç gibi geliyor..Azcık dertten kederden uzaklaştırıyor...

VERESİYE DEFTERİ --1-- THE CURİOUS CASE OF BENJAMİN BUTTON

2009-01-28T00:26:00.005+02:00

veresiye defterlerini hazırlayın... Alış veriş listesine son bir dip not yazın;
THE CURİOUS CASE OF BENJAMİN BUTTON filmi alınacak...
Aşk'ı birazcık biliyosanız, zamanın tersten işlemesine tanık olmak istiyorsanız, ikibuçuk saatlik bir masala tanık olmalısınız..
Aslında sevgilim olsa bu filmi kötülerdim ve izlemesini istemezdim. Neden? Brad Pitt denilen yaratık yüzüden. O adam insansa, ben insan değilim...
Her saniye içindesiniz filmin...Sıkılan bir kaç arkadaşa denk geldim.Ama o da onların ayıbı...
Diyeceğim odur ki alın bu filmi izleyin izlemeyip beğenmezseniz paranızın iadesini isteyebilirsiniz...

'veresiye defteri' bloğa hayırlı uğurlu olsun...açılışa Başbakanı ve Angola ülkesi 2009 Blendax güzellik kraliçesini çağırdım ama Angola da Blendax yokmuş meğersem.Öle olunca Başbakan da gelmedi...Ananıda al gelme...

KUBBEALTI HİKAYELERİ: (16) Akbil...

2009-01-26T23:00:00.004+02:00

'Ucuz' kelimesi insanın aklını başından alır ama 'Bedava' kelimesi can evinden vurur.
var mı tanıdığınız birileri, bedavayı sevmeyen? sanırım yoktur.
Bedava yolculuğun keyfine yeni yeni alışıyordum.Bir sürü öğrenciyi bünyesinde toplayan'yurt' kavramının içini doldurduğum günlerdi...

YER : İstanbul-Üsküdar
TARİH: 2003 yılının unutulmuş günlerinden birisi..

Sıkılmış bünyeye gelecek en iyi şey, çıkıp sokaklarda it gibi sürtmek..Ama bu 'sokak'tan kasıt tabiki kalabalık, kızların bol olduğu ve kimsenin kimseyi umursamadığı yer olmalıydı..Ve ne üzücüdür ki böyle yerler hep uzaktadırlar.Haftasonuna tekabül eden o gün yatağımda uzanmış,ne yesem diye düşünüyordum.Oysa ne kadar düşünürsem düşüneyim yiyeceğim şey belliydi.Patso. Ama dün hesabıma yatan yüklüce miktardaki paranın varlığı beni dürtüyordu..Kebap yeee.Beyti yeee...İskender yeee..Ye ulan ne kadar pahalı şey varsa yeeeee..
İçimde de kötü bir his vardı.Anlamsız geliyordu ama o sıkıntı içimde yer etmişti bir kere...Derken Serdar girdi odaya ve 'kalk lan, Taksime gidelim' dedi.Aha sıkıntım geçicekti ve belki de öğle yemeğini Serdar'ın üstüne yıkabilirdim. Ve duymak istediğim bir cevabı alabilmek için; Aga karnım aç, daha yemek yeme...'
lan kalk yaa, ben sana ısmarlarım'
Dur bekle giyineyim...
Giyinip aşağı inmem 5 dakika sürmedi. Aşağıda sigarasını içerken buldum Serdar'ı. Yanında kız arkadaşı, ki şimdi karısı...Yanlarına gittim. Taksime neden gittiğimizi hatırlamasam da Serdar'ın Sevgilisine kaç yüz bin türlü yalan attığını anımsayabiliyorum.
-Bir dakika...Lan ben gelemem ki..
Diyebildim bir umutla. Serdarın tavrından tiksinmiş ve yolda başımıza gelecekleri daha önce yaşamıştım..Her saniye telefonla konuşmalar, rapor vermeler ve hızlı hızlı dolaşıp kuru kuru bir hamburger yemek..Bu kadardı olacaklar..
Neden? diye öfkeli bir soruyla karşıladı beni...
Akbilim yok abi..

Yolculuğu bedavaya getirmek yurtta kalanlar için kolaydır. Yüzlerce öğrenci yüzlerce dolu akbil demektir..Herhangi birinden tedarik edilip devlete yol konusunda kazık atılabilirdi...
Yüzüne yapışan gülümsemeden korkmuştum..Lan koca yurtta akbil mi yok?...
yarım saatlik bir arayıştan sonra, harbiden akbil yok lan...dedirtti kader bize. Yoktu işte. Kİmse de yoktu... Olanların ki boştu. Dolu olanlar da zaten çoktan şu an akbillerini cululuppp! diye öttürüyorlardı...
Sarışın, uzun saçlı sevgilisinin akbilini cebime koyarken,ampül gibi parlak bir fotoğrafın varlığı beni ürkütmedi hiç. Zaten kimse de bana, Lan esmer ve kel çocuk, bırak o sarışın ve uzun saçlı kızın akbilini, yakayı ele verirsin haaa dememişti...
Otobüs durağına geldik. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum..Ben sadece cebimdeki parayı harcamak istemiyordum ve biran önce birşeyler yemek istiyordum.Serdar ne düşünüyodu bilmiyorum tabiki...
Önce 2 numaralı otobüsle capitolün önüne geldik...Tıkabasa dolu otobüsün orta kapısından bindiğimiz için, akbili cebimden bile çıkarmadım...
Otobüsten inip 110 numaralı otobüsü beklemeye başladık...Çok şansıydık. Hemen gelmişti ve yine çok şanslıydım ki tıka basa doluydu...Bu sefer arka kapıdan bindik..Akbilleri gönderelim... diye bağırma sesleri geliyordu önden, Serdar akbilini gönderdi. Ben de yine tık yok...Lan böyle olacağını bilsem hiç akbil aramadan çıkardık yurttan...gülüştük ve sonra ayrı camlardan, ayrı dünyalara bakmaya başladık...
Karnım açtı ve cebimde sarışın bir kızın akbili vardı...İnanılmaz bir trafik çilesinden sonra taksime geldik. ne yaptık ne ettik hatırlamıyorum..Film kopuyor orda...Ve sonra film tekrar başlıyor...110'un kalktığı durakta dikilmiştik.Biz 2 tane kocaman kerizdik.En ön sıradaydık ve arkamızda ki kalabalıkla dalga geçiyorduk...Nerede oturacağımızın planlarını yapmaya başlamıştık ki kaptan otobüsün kapılarını açtı...Önce ben... otobüse binen ilk insan olmanın verdiği şapşal bir yüz ifadesi ve nereye oturacağımı kesmeye çalışan enginar gibi bir suratla akbilin deliğini tutturamadım...Bir anda panik atak oldum. Terledim, ellerim titredi..Zira kaptan elime bakıyordu, bense elimdeki akbilin resmini baş parmağımla kapatmaya çalışıyordum...

Cululuuupp..diyebildi nihayet gavurun icadı. Ama işkillenmişti bir kere kaptan. Sanki İETT'yi tek başına kalkındıracaktı pezeveng...Bakiyim senin akbiline diye bir cümle geldi arkamdan. Ben hızlı hızlı ilerlemeye başlamıştım ki,
şişşş, akbilini gösterirmisin? diye sinire kesmiş bir halde beni yanına çağırdı.
Dışarda olup biteni anlamayan kalabalık,kapını önünde kuyruktaydı...Serdar da akbilini basmıştı ki ben zoraki de olsa akbili gösterdim...Bu ne lan kerkenez, adam mı kandırıyosun sen!
Abi, vallahi kardeşim o benim, yanlış akbili almışım evden çıkarken...
teyyy..sen kime dert anlatıyorsun civan..Adam çoktan otobüsün kapılarını kapatıp;
'bekle lan burda' diyerek çıktı gitti..
Evet kocaman yeşil bir otobüsün içindeydim. Bütün koltukları benimdi..Seç beğen otur...Nereye oturuyosun ama...bir oraya bir buraya döndüm içerde...Dışardakiler bana bişiler anlatmaya çalişıyorlar, serdar gülmekten kaldırıma oturmuş ben ise, akbili kaptırmanın başıma ne işler açacağını düşünüyordum...Derken flulaşan görüntüler yerli yerine oturdu.Herşey netti. Yaşlı bir amcanın olum aç kapıyı çık.. diyişiyle beynimde yanan ampülleri hissettim. Bir kaç denemeden sonra kapı açıldı ve ben çıktım.
Resmen otobüse kitlenmiştim lan...
Dışarı çıkınca otobüsten uzaklaştım birazcık. İnsanlar otobüse binmeye başladılar..Herkes bana bakıyodu sanki..Hatta tüm taksim susmuş beni dinliyodu..Cep telefonumu çıkarım, gelen mesajlar kutusuna baktım. Giden mesajlara baktım. Kesmedi, cevapsız aramalara baktım.Telefonu cebime koydum.Ne yaptığımı bilmiyodum...Lan benim babam emniyet amiri, ne yapabilirsiniz bana göt herifler...diyerek cep telefonumu tekrar elime aldım.Birilerini arıyor gibi yaparak olay mahalinden uzaklaştım..
Oturduğum kaldırımın karşısında serdarı farkettim.Ben o şapşallıkla telefonu kapamışım. haberim yok...Yıllar sonra bir dostu bulmanın sevinciyle sarıldım.Dur lan öldüreceksin...dedi.
Taksim'den dolmuşla Beşiktaş'a geçtik. Maliyeti,5 milyon...
Beşiktaşta yemek yedik. Maliyeti 17 milyon...
Beşiktaş'tan Üsküdar'a vapurla geçtik...maliyetinin g.tüne koyayım... neyse ne yaa
üsküdardan da zengin işi yapıp dolmuşla yurda geçtik...
Totalde beleş bir yemek için çıkılan yolculuk, 2 kişilik kol gibi bir faturanın kıçıma kaçmasıyla sonuçlanmıştı...
Yatağıma uzandım..Olum parayı idareli kullanmam lazım diye telkinlerde bulunuyordum kendime..İçeri; veli(sekerse tehlike) girdi... Kanka, akbilini koyuyorum dolaba..dedi.
ne akbili lan? dolumuymuş benim akbilim? diyebildim
hee..doluydu aga, daha 7 günü var bitmesine...
Tüüü. hay ebenin nikahı emi akbil...Battım lannn...

RÜYA...

2009-01-25T02:24:00.003+02:00

Bir filmi izliyoruz...
dvd çalşıtığı sürece izlemeye devam edeceğiz.Beline sarılmışım. başım karnında.. sıcacık bedenin kollarımda. Yerde uzanmışız. iki kişilik bir beden olmananın resmiyiz. Biraz yorgunluk, fazlaca huzur ama yoğunlukta aşk.. Sarılmışım sana. Sanki gideceğini biliyorum ve gitmemen için sana yalvarıyorum.Belki sözcükleri seçemiyorum belki sözcükleri duyamıyorsun ama biliyorum sürekli gitmeyi düşünüyorsun...
Birazcık göz yaşı dökmenin kime ne zararı var... ağlıyorum sessizce ve farkediyosun isteksizce...Film de amma duygusalmış demem gerekiyor, gideceğini bildiğimi söylemek anlamsız ve de yersiz..
Gitme diyorum içimden.. Bağırıyorum.SENİ ÇOK SEVİYORUM diye, ama nafile... Sana bir şey söylemek haddime değil ve sana 'gitme lütfen, kal' demek bencilliğin daniskası..
Oysa gitmesen... Koynunda uyummama izin versen. Film umrumda değil ki benim.. ben film olmuşken... Sarılsam sıkıca.. sım sıkı. Kokunu ciğerlerimde misafir ederken nefes alıp verişini kazısam aklıma. Sarılsam sadece... Ellerin ellerimde kaybolsa. Ve ara ara öpsem ellerini usulca.Film bitse ve biz bitmesek. Benim seni sevdiğim kadar sevsen beni ve usulca kucaklasam seni. taşısam yatağa. Bitmiş bir filmin müziği eşliğinde geçsek odamıza... sonsuz ve tertemiz bir aşkla baksam sana... kapalı gözlerinden yüreğine süzülsem. kendimi görsem orda... sonra senin seçtiğin yatakta, bir yorganın altında sarılsak birbirimize..Ve sokulsak sessizce..Nefesinle ısınsam. Sen usulca ve korkuyla bana sarılırken ben bütün uyankılığımla seni kazısam hafızama,sabahı düşünmeden ve sabahı istemeden..
Islak ve sıcak bir sabaha günaydın desem... Sen hala uykuya teslimken..En sevdiğimiz şarkıyı kulaklarına usulca yollasam ve en ince sesimle sana 'günaydın aşkımmmm' desem. Elimden geldiğince hazırlanmış bir kahvaltı eşliğinde sadece birbirimizi düdşünerek ve ne yediğimize önem vermeyerek bitirsek kahvaltımızı..
Bütün günü yatakta geçirsek seninle... Sana sarılarak yatıp sana sarılarak uyansam.. Sıkılmadan tüm gün sana masallar anlatsam.
Akşama doğru cama yağmur vursa... Batan güneşi uğurlarken yağmur, Penceremizi ıslatmayı es geçmezken, el ele izlesek yağmuru...
Ve sonra sen gitmesen ansızın.Film bitmese ve ben tüm bunları yaşamayı, sadece hayal etmesem...

Nice yalnız 24 ler ...

2009-01-24T21:31:00.004+02:00

Baktığım pencereden ne görüyorsam ve ne görmemeyi umuyorsam sadece onları görebiliyorum..
Pencereden bakmayı bırakıp, karanlık bir köşede, öyle sessiz sessiz hani derler ya, masumca,uzanıp gözlerimi kapasam işte o zaman görebiliyorum ne görmeyi umuyorsam.. Özellikle görmeyi umduğum birşey, bir yer ya da biri...Her neyse artık kafama taktığım ve gönlüme bağladığım. Görebiliyorum karanlık odada kapalı gözlerimle...Görebilmek için açık gözlere ihtiyacımın olmadığını, her gece rüya görmeye başlayınca öğrendim.
Annesinden tokat yemiş bir çocuk küskünlüğünde; üzgün ve kızgın, odamın yolunu tutuyorum ne zaman aklıma düşsen. Ve uyuma unutma çalışmaları başlıyor.Ya da bir kavga, benimle yatak arasında...
Emanet bir yaşam mı bu ne? Tam anlayamadım...Yarının ne olacağını bilmiyorum.. Sabah kalkınca bir heyecanla ya da umutsuz bir umutla telefona bakmak... ve akşam bıraktığın gibi bir ekranla karşılaşmak... Değişen tek şey zaman... saat ve aylar, uzunca bir süre sonra da yıllar..Telefonu buz dolabına sakladım. En güzeli bu oldu..
Çırpınıyorum kendi çapımda. Yaşamak ya da çabalamak değil benimkisi..Çırpınmak. Çok sevdiğim bir mesleğe sahip olabilmek için..Oysa biliyorum ki ben çok sevdiğim hiç birşeye yakın olamadım.
Dedim ya emanet sanki herşey... soluduğum nefes,geçmişim ve geleceğim...Yaşadığım ev emanet, bir süre sonra burda da olmayacağım..Kendime ait hissedemediğim her şey yakınımda. Oysa bizati kendm olduğum SEN, çok uzaklarda..
Ruhum daralıyor, kalbim büyük geliyor bedenime ve sürekli sıkışıyor. Adını her duyduğumda ya seni her anımsadığımda farkediyorum bir canım olduğunu...Gülen ve güldüren birini hatırlıyorum aynada kendimi görünce, oysa şimdi gülmek,gerçekten sadece türkçe bir kelime..Yazılarda ve başkalarının suratlarında..Kendi kendimeyim... Ben tek siz hepiniz... yenmek yenilmek değil mesele..Ortada dönen tek şey vuslat hasreti..
Geçici her şey.Seni unutmalarım kadar geçici. Anlık.. En uzun unutuşlarım göz kapama anı kadar kısa ve bir okadar da uzun. Yorucu..
Bugün... Her hangibir mevsimin her hangibir ayı.Ve herhangi aysa yaşanan, 24 gününü tüketmişiz...24..
Evet bugün 24'ü. Bildiğim bir 24 var ki Mart ayının ve yıllar öncesinin...Ben o gün gördüm Kanlıcayı, İlk defa o gün dinledim Duman'ı.. Ve ilk defa o gün hissettim kokunu..
Şimdi, sıkılgan bir adamım, yalnız kalabilmek tek uğraşım. Kalabalıktan çıkıp, karanlık odalara kaçışım..Ben soğuk bir adamım...Ve çirkin. Ben sensiz bir adamım... Bugün takvimler 24'ü gösteriyor..Olabildiğince soğuk her yer. Yetmiyorsun bana.. Sesini unutuyorum. Unutmamak için neler yaptığımı bir bilsen. Olmuyor işte. Sesin kulaklarımda çınlamıyor ve belki bu yüzden rüyalarımda konuşmuyorsun benimle. Sadece bakışıyoruz sessizce...
Bugün 24 be .... Bugün 24. Elimden bir şey gelmiyor.Kelimeleri bile seçemiyorum. çünkü acele ediyorum. Çabucak yazıyı bitirip yatağa kaçmak derdindeyim... Sen her nerdeysen ve ben her nerde değilsem orası olsun senin mutluluğun ve bana kalsın bütün 24 ler....

HAFTANIN DÜETİ2

2009-01-24T02:20:00.010+02:00

YASTIK & YORGAN

YAKLASBİRAZ;
Bu haftanın düeti seçilen yastık ve yorganı gururla sunar... Yatağınızdan eksik olmasınlar dileğiyle...

Geçip gittiğin bu yerin adı; Ankara...

2009-01-23T23:39:00.005+02:00

Aşık olduğum kadın bugün şehrimden geçti. O geçtiğinin bilincinde, ben de öyle. Ama o benim bu bilince sahip olduğumun bilincinde değil...
Geçtiği her yer farklı. Baktığı her köşeye ayrılık kokusu sinmiş.Her taraf buram buram yalnızlık kokuyor..Gözleri lanetlemiş şehrimi... Belki suçlusu benim belki de gözleri.
Bugün buradan geçmişsin belli. Güneş tam tepedeyken, gölgeleri ortalığa savurmuşken baktığım her gölge sen..Göremediğin her şey seni çağırıyor bu şehre. Dön de son bir kez göz sür üzerimize diye... Ama nafile...
Bugün sesin yankılanmış şehrimde... bana masal anlatan ses, şimdi masal dağının en tepesinde...
Herkes yağmur yağıyor diye hayıflanıyor.Bense sokaktayım çünkü biliyorum ki bugün gökten düşen her damla senin göz yaşın aslında. Ağlamanla ıslanmaya ihtiyacım varken geçmen bu şehirden... ne güzel...
Küçücük ellerin soğuk. gözlerin otobüs camının soğukluğuyla nemli... İçinin ürpermesi AŞTİ nin kalabalıklığında farkedilmiyor sanıyorsun oysa ben odamda, gözlerim AŞTİ ye kitlenmişken hissedebiliyorum..Ve o kalabalıktan sıyrılıp, gizli gizli seni seyrediyorum.
Ankara'da, gecenin bilmem kaçında, sessiz bir ara sokakta ayaklarımın daha fazla dayanamayışıyla çöküyorum kaldırıma. Islak... Göz yaşların hala Ankara'da...
Otobüsün gideli 1 saat oldu... Sen farkında değilsin ama son bir tebessümün mutluluğum oldu...
Arkana bakmadan gidişini izlemekse sanırım benim alışkanlığım oldu...

BUGÜN SEVGİLİMLE NEREDEYDİM?.... BİR...

2009-01-22T23:44:00.007+02:00

Gökyüzü sessizliğe terkedilmiş. Kuşların, güzelliğine engel olmamak için hiç uğramadığı bir gökyüzü. Bembeyaz bulutlar... Küme küme. Pamuk şekeri gibi yoğun ve bebek kadar narin. Üflesen dağılacak gibiler. Nefes almayı unutmam bu yüzden belki de.
Beyaz bulutlara vuran güneşin, turuncu olmak isteyip te kırmızı olmak zorunda kalmış gibi bir renge bürünen ışıkları havada süzülüyor... güneş henüz sararmayı düşünmüyor gibi. Aklıma bir hikaye takılıyor bulutlardan süzülüp yüreğime ilişiyor... Alıyorum ordan...Ödünç değil ama, kendi hikayem gibi alıyorum.
Sırtımı dayadığım köşeden bakıyorum gök yüzüne. Kafam enseme doğru yatık vücudum ise bir masalın baş köşesinde.Uzanmış ayaklarım boylu boyunca. 2 kişik yelkenlinin en arkasında... Yavaş yavaş sanki gitmiyorcasına bir gidiş içerisinde. Zaman ilerlememeye yemin ediyor ve bir tek ben duyabiliyorum o yemini. Kızıl güneş ışıklarıyla ısınmaya başlayan deniz meltemi, yılların kadim dostu denizin üzerinde. baştan başa dolaşıyor.. halini hatrını sorup her bir köşesine her bir damlasına sıcaklık götürüyor...
Gök yüzüne dönük yüzümü aşağı çekerken gök yere iniyor bir saniyeliğine. Gözlerimin hizasına kadar... Denizi farkedebiliyorum artık. Sesiyle uyuduğum denizi. Alabildiğince deniz. Masmavi demek yalan olur ve masmavi olmasını istemekse yavan... yeşille karışmış, beyaza bulanmış, maviyi o yaratmış sanki... köpük köpük dalgalı saçları var. Elimi saçlarına sürsem kızar mı acaba?

Ellerim... ellerim ellerinde. dizimde uyumuş sevgilim. incecik bedeni incecik bir tülün altında... Üşümesin diye. saçları göğsüme hırka olmuş, nefesi yelkenimize rüzgar.. Belki de gök yüzünün güzelliği, denizin sonsuzluğu insana bürünmüş. Bu gece bu iki kişilk yelkenlide dizimde uyumuş... Uyanmasını hiç istemiyorum. O'nu böyle izlemek aslında unutmak demek. Ama şahit olması lazım güneşle denizin dostluğuna. Sabah mamurluğunun çatallaştırdığı sesimle yavaş ve sevgiyle 'sevgilimm' demenin tadına varıyorum... Yavaş yavaş açılan gözleriyle ilk önce beni görmek istemesini izliyorum. göz göze gelmek.. Nerde olduğumu unutmama fazlasıyla yetiyor. Bu gözleri ilk gördüğüm yerde de olabilirim cennetin her hangibir yerinde de... sevgilimle göz göze.. akşamın sabaha dönüşmesine ramak kala, nefesim kesiliyor dudaklarında... GÜNAYDIN...

Sessizce yaşıyoruz yaşanması gerekenleri... Aklıma bir hikaye takılmıştı ya; dudaklarıma dökülüyor... ses oluyor, can buluyor. Ve deniz meltemi hikayemi alıp tüm denize fısıldıyor. Bir an evet bir an deniz aşka gelip saçlarını savuruyor. köpük köpük..
Kızıl ve sıcak ışıklarını gösterip işaret parmağımla... Güneş, aşkı yaşayan en büyük aşıktır diyorum. gözleri büyüyor yavaş yavaş. Ya güneşten ya aşk sesini duyuşundan.
Ne Kays ( mecnun)'a benzer ne de Leyla'ya. Ne Ferhattır o, ne de Şirin... Bildiğin bütün adları unut. Güneşi kazı kalbine.

Susuyorum bir süre. Devam etmemi istediğini belirtiyor ellerindeki elimi öperek...

Güneş büyük bir aşıktır.. Aşıkının adı da AY.. vurulmuştur bir kere ona. Güneş Ay'a aşık olmuştur her hangibir tutulma anında... Ama kavuşmaları imkansız... ne Ay Güneşine, ne güneş ayına bir türlü ulaşamaz. Birbirlerini kovalayıp dururlar sema da... Oysa. Ahhh bir beklemeyi öğrenseler. Birbirlerini beklemeyi. Ama aşığın gözü kör olur, göremez... Zihni bulanır düşünemez... Asırlardır aşkını uzaktan yaşar güneş. Ay'a hiç bir sitem etmez. bilirim der ateşim o kadar büyüktür ki seni yok eder. Senin yok olman beni yok eder. Sen yaşa... Sen dolan semada.. Seni uzaktan izlemek geçtiğin yerleri tavaf etmek boynumun borcu olsun der. Ve düşer aşkının peşine... En iyi arkadaşı gecedir güneşin. Gece misafir eder çünkü aşkını. Kıskanmaz geceyi çünkü bilir ki gece güneş görsün diye Ay'ı misafir eder. Ve her gece güneş Aşkını uzaktan izler... Dayanamayıp Ona doğru gitmek ister. sesizce sokulup daha yakından izlemek...

Ama ondan önce sıcaklığı gelir. Aşkının sıcaklığı... Korkutur geceyi, ürkütür Ay'ı... Sabaha sığınırlar... Ve sabah güneşin pervasız arkadaşı... Sabaha yaklaştıkça Ayından uzaklaştığını bilir güneş.. İçi kan ağlar... Aşk ateşi kana bulanır.. Kızıl bir renge çalar ışıkları... ve gökdeki aşkının peşine izci eder onları...Bu yüzdendir ilk ışıkları sabahın kızıl renekte olması... Aşk yüzünden...
İşte güneş böyle yanar aşkıyla ve emin ol sevdiğim, kocaman bir güneş var yanında...

Göz yaşları önce yanaklarına sonra bacaklarıma düştü. Islandık... Aynı tülün altında güneşin ağlamasına daldık...
Biz bugün sevgilimle, sonsuz bir denizin ortasında... Sessiz bir yelkenlinin içinde güneşe hayran kaldık...

MERAK İYİ MİDİR?

2009-01-21T17:39:00.005+02:00

Başlığı bir daha okuyunca farkettim; sanki 'merak' bir bireymiş de ben de onun halini hatırını birilerinden soruyor muşum gibi bir anlam çıkmış ortaya.
Ama ben o anlamda yazmadım.Merak etmek iyi bir şeymi değil mi onu anlamaya kendi kendime çözümlemeler yapmaya çalışıyorum. Misal, sesli düşünüyorum; yahu merak etme fiili ya da davranışı bana ne kazandırır? Bakın sesli düşündüm yetmedi bir de yazılı düşündüm.
Ama neticede merak ediyorum ben. Herşeyi. Büssürü şeyi merak ediyorum. 'ben nasıl dünyaya geldim anne' bu mesela insan oğlu nefes alıp verdiği ve üremeye devam ettiği sürece hep karşılaşacağımız bir merak cümlesi olacak. Birilerinin hayatlarında ya da kendi hayatımızda duyacağız.
Dediğim gibi merak ediyorum ve bu merakımdan ötürü bazen kafayı yiyecek gibi oluyorum.
Yıllar, filmlerde olduğu gibi aniden geçivermiş olsa. Takvim yaprağını yırtmaya yeltendiğimde gözlerim yerinden çıkacakmış gibi olsa. Nedeni de dün 21 ocak 2009 bugün 21 ocak 2020 olsa. Yani yatağa girip çıkma süremde tam 11 yıl geçmiş ben ise o geçen 11 yılı sadece 1 gün gibi yaşamış olsam. Ne biçim süper olur yaaa.
Kendimden geçerim sevinçten. Dedim ya ben merak ediyorum. Haa. Diyebilirsiniz ki kardeşim o 11 yıllık arada ne yaşadığını merak etmiyor musun sen? Ben de derim ki; etmiyorum arkadaş. 11 yıllık süre içinde ne yaşayacağımı biliyorum. Az daha büyüyecem. Farklı beş on tane insan tanıycam. Aşık olucam. İşe girecem. Birileri ölmüş olacak. Birileri doğmuş. Doğanlara nasihat vericem, ölenlerin arkasından belki dua okuycam belki alkol masalarında yaad edicem şahsını.
Sonra yavaş yavaş yaşlanıcam. falan filan. bir sürü aynış şey...
Bu güne kadar ne yaşadıysam bir iki aşama daha yükseğini yaşayacam... Tabi bu en iyi ihtimal. Arada ölüm gelip beni bulabilir. bunu hastalığı sakatlığı ne biliyim farklı yaşantıları da var. Ama o genelde filmlerde oluyor. Bir şey deyişmez benim hayatımda. Aga ben adım gibi biliyorum. Israr etmeyin bana ya. lütfenama reja ediyorum. Ben bu 11 yılı tek gecede es geçmeyi seçiyorum. Merak ediyorum.

1) Karım ve onunla ilgili bir kaç konuyu? adı, tipi, kişiliği..vs
2) Öğretmen olmayı başarabilecek miyim?
3) Sevdiğim bir kaç insanın nerde nasıl ve ne zaman öleceği?
4) 11 yıl sonra o takvim yaprağını nerde yırtıyor olacağım
5) Ülkemize gelen giden her hangibir avrupa kupası olacak mı?
6) Dizilerde gösterilen boğaz manzarası ve önünde sallanan bir sandal görüntüsü hala gösteriliyor olacak mı?
7) Ajda pekkan ve Uğur Dündar yaşlanmış olacaklar mı?

Merak işte. Biliyorum! Okurken sen de neleri merak ettiğini düşünüyosun... Sakin ol merak kötü birşey değil. Git yat. Sabah 11 yıl sonra kalktığını düşün. Bakalım ilk önce nelerin değiştiğini merak ediceksin?

HAFTANIN DÜETİ _1_

2009-01-20T21:00:00.000+02:00

KURUFASÜLYE & PİLAV

Yaklaşbiraz iftiharla sunar...

NOT: her hafta mükemmel bir düetle muhattab edicem sizi. gardınızı alın...

KUBBEALTI HİKAYELERİ: (15) süt tenceresi..

2009-01-19T18:23:00.000+02:00

- Tom! bebeğim sütünü içmeyi unutma sakın...
- Hey Robin! uyumadan önce sütünü iç tamam mı?
- Ben çıkıyorum Alex. dolapta süt var...

Kim bu Tom,Robin ,Alex? kim bunlar? nerde yaşarlar? ne yerler ne giyerler? hepsini boşverin. merakınızı gideriyorum telaşa gerek yok.
bunlar yıllarca ailece izlediğimiz amerikan filmlerindeki ergenliğe ulaşmamış yaşlarda olan evin küçük çocukları... bunlar değil mi yıllarca televizyonda izlediğimiz... evet bunlar.
yıllarım bunların çeşitli zaman dilimlerinde; sabah kalkınca, uyumadan önce, okula gitmeden önce dolabı açıp; 'Hadi beni iç' dercesine güzel, alımlı, şekilli, afilli mafilli, şişelerinde ya da kartonlarında duran sütleri alıp,artislik bir hareketle kapağını açıp kafalarına dikmesini izlemekle geçti gitti.

Ayrıca bu ailelerin büyük bireyleri gece ansızın kalkar, yataktan çıkar usul usul mutfağa iner, dolabı açıp o mukaddes süt şişesini kafaya diker,ağzını da koluna silip yatmaya giderdi.... Lan. ne yaptığını sanıyorsun sen. hee utanmaz arlanmaz. nasıl bir adamsın sen lan tomun abisi, robinsonun babası... gece gece rüyanda mı gördün lan sütü hıyartoo. tüü bak helee bi de ağzını koluna sildi.
Benim için filmler o süt şişesinin etrafında dönerdi. hiç alışveriş görmezdim ama dolaptaki süt şişesi hep dolu olurdu. Bütün aile bir şişeye kafasını dikerdi. ilginçti benim için..
Tom'u alex'i bir tafara bırakıcam birazdan ama hani bunların kapısına arada bir süt bırakılırdı. ee hani para almak yok mu lan? Ermişin biri süt bırakıp gidiyo muydu? ne oluyordu? hadi hepsini geçtim arkadaş... sabah kahvaltı faslı neydi öyle? her kalkan birey kocaman bir kaseye, o zamanlar ne olduğunu bilmediğim ama şimdi boş boş yediğim, mısır gevreklerinin envayi çeşitlerini boca edip üzerine de sütü katıp yer sonra da hepsibirden dağılır giderdi..

Tom'u batsın Alex'i cırcır olsun emi.. Biz de öyle mi? Asla. Alah korusun ayrıca. Sabah kahvaltısında, beyaz peynir, zeytin, yumurta, elle bölünmüş ekmek.. bunların bulunmadığı bir masa kahvaltı sofrası olabilir mi? bence olmamalı...

Bu filmleri izledikten sonra anneme canımın süt çektiğin bildirmeyi öğrenmiştim önceleri. Ne zaman süt istesem annemde; kaynatılmış, sıcacık, su bardağında süt getirip önüme koyardı.. içinde dönüp duran kaymak tabakası ise görüntünün tamamlayıcısı olurdu.. Allahım nerde hani süt kutusu? arkadaş kutudan vaz geçtim soğuk süt bile yok sanki evde..Arada sütün içine katılan bal, karanfil, zencefil artık her neyse ki bunlara karabiberi de ekleyebiliriz. Süt mü içiyodum yoksa anne kokteyli mi? Bilmiyordum. ama yavaş yavaş sütten tiksindiğimi çok iyi biliyordum. daha sonraları gece uyumadan önce annemim tepsiyle önümüze getirdiği sıcaklığından dolayı tutamadığımız su bardaklarının süt dolu olması üzüntümü arttırıyodu. Babamla karşılıklı süt içme faslı başlıyordu.. o içiyordu evet ama ben daha çok kaymak ayıklamakla meşgul oluyordum...
Evet süt benden git gide uzaklaşıyordu. bunu engelleyemiyordum. hele hele arada annemin beni; ocağın başına süt nöbetçisi olarak dikmeleri başlayınca...illallah etmeye başlamıştım..taşmaması için kaynayan tencerenin başına bekler, her hangibir hareketliliği anneme rapor ederdim..Anneeeeööö... süt taştı..
puu allah cezanı versin emii .seni oraya boşuna mı diktim çocuk...

Gece rüyamda görmezdim ama çocukluk işte gider süt içmek amaçlı dolabı açardım.. ee heni nerde süt kutuları? yok kardeşim yok. Ama kocaman bir tencere, içinde bir kepçe dolabın baş köşesinde olurdu...

Yılarca dolabı her açtığımda tencere içnde süt görmekten bıkmıştım. kader sütle beni bir türlü barıştırmıyordu. Durumu anneme açtım. Bak annem güzel annem. sevmiyom. kaymaktan tiksiniyorum. sıcak olunca içemiyorum. kutu süt alalım.. şişe süt alalım..

-Aman oğlum. onlar sağlıksız. bu hakiki inek sütü? onlarda toz var evladım...
cevabını artık kanıksamıştım...

Evet sütle kanlı bıçaklı düşmanız. geçen gün, biraz geç oldu ama aramı düzeltmeye çalıştım sütle. Annemlerdeydim. 'Anne be süt kaynatta içelim' dedim..

teyyy. sen misin diyen...

Aman oğlumm. Açık süt çok tehlikeli. Git dolaptan kutu süt al iç...
gittim dolabı bir açtım. kutu süt! Açmaz olaydım. görmez olaydım.
Kala kaldım.
hoş geldin bilader dedim. ama içmek içimden gelmedi...çok eski bir arkadaşı yıllar sonra görmek gibiydi. kayıtsız bakışlar...

ADIM ADIM LİKYA YOLU... DÖRDÜNCÜ ADIM

2009-01-18T23:32:00.001+02:00

KUBBEALTI HİKAYELERİ: (14) TESPİH..

2009-01-18T17:58:00.001+02:00

Ortalama her aprtman dairesiyle aynı ebatlarda olabilecek bir odadayım... bugün sigarayı bırakalı bilmem kaçıncı gün oldu, ay belki yıla yaklaşıyor...
ama iki üç gündür tek tük yakmaya başladım. bu gidiş hayırlı bir gidiş değil tabiki. tutarsızlık baş göstermeye başladı. tutarsızlık dedikodu gibidir.
çabuk yayılır, engelleyemezsin tek farkı dedikoduyu başkaları uydurur, tutarsızlığı ise kendimiz...

'Ne yapıp ne edip kendime hakim olma çalışmalarına girişmeliyim' diyerek kalktım bu sabah... hiç bir işimin olmamasından dolayı, tüm gün evdeydim.
yarım ekmeğin arasına peynir ve acılı ketcap( denemeyin) ekleyip verdim makineye. tost makinesine yani. yapım ve yiyim aşaması13dk. 27 sn sürdü.(şimdi uydurdum)
neyse ablalarım abilerim, kahvemi alıp pc nin başına oturup azcık müzik dinleyerek efkarlanmak istedim...bu kahve içmek olayı, ingiliz özentisi, 2. sınıf vatandaş tarzı değil haa. evde içilebilecek sıcak sıvı olarak sadece 3ü1arada olduğundandır...

Kahve sigara arzusunu tettikliyor... feci hemde...

bilgisayar birazcık eski sanırım. öyleki açılana kadar kahve bitiyor. hay ebenin... demekten başka çare yok. müzik kahve eşliğinde çıkılacak olan elem ve keder dolu yolculuk bir an gözümde büyüyor. kahvesiz olmaz... internete girişim çalışmalarım ' please wait while you are redirected' yazısını görmemle yarım kalıyor... faturalar yatmamış. sanki kaçıyoruz arkadaş, ne hemen kesiyorsun internetimi. hee. ayıp değil mi? yüz yüze bakıyoruz şurda yaa... cümlesinden daha küfürlüsünü ve daha içtenini kurduktan sonra daha da tetikleniyorum. içten içe sigara diye deliriyorum...
bir şarkı açmaya uğraşıyorum. yavaş pc bu, zor zanaat bu bilgisayarda birşeyler yapmak. hatta açıp kapamak bile zor iş.. karışık bir liste yaptıktan sonra ilk şarkının çalmasını ekliyorum merakla veeee...;

senle beraber olsam da sevgilim, ayrılsakta ölsek te bu yolda
hep yalnızlık yavrum
yalnızlık ömür boyu... yalnızlık ömür boyuuu....
birden sen gelsen aklıma seni unutsam bazı bazı
meraklansam gizlice delice kıskansam seniiii
hep yalnızlık var sonunda
yalnızlık ömür boyuuu......

diye yalızlığı anlatıyor mfö... yıllarca bir adammış gibi algılanan bu grup beni artık sigaradan daha çok intihara doğru yollandırıyor...
şarkıyı değiştirip daha değişik bişiler açıyorum. massive attacak iyi gider diyorum. en azından söylediklerini tam anlamıyla anlamıyorum...
içimi kasıp kavuran sigarayı unutmak için düşünmüyorum hiç birşeyi... gidip salondan bir tespih kapıp geliyorum...

evet. ortalama her apartman dairesiyle aynı ebatlarda olabilecek odaya geri dönüyorum. ayaklarımı ısıtıcıya uzatıp tespihi çekmeye başlıyorum. becerebiliyor muyum? hayır.. ama elimde dolaştırıp, tespihin çıkardığı o şakırtıyı dinliyorum.yüzüme vuran ısıtıcının sıcağı beni uysal ve tembel bir kediye dönüştürüyor... gözler kısılmaya başlarken tespihin sesi iyice uzaklardan gelmeye başlıyor... uzaklara gidiyorum. çok uzaklara....

-Hangi renk olsun canım?
inanılmaz bir sıkıntı, girilen 285824. dükkan olmasının verdiği bıkkınlıkla; ahaa. işte buuu. süper. mavi olsun mavi. kendim bile inanıyorum,bu içten gelen cümleye
nihayet, bir sürü incik boncuk malzemesi, rengarenk ipler, aletler, poşetler...
çok yoruldun dimııııı?
hayır canım benim. istersen biraz daha gezelim!..

Evet bu bir furyaydı, son 1 yıl için gelişmeler ne durumda biliyorum ama, biz o dükkandan çıkarken, yorgun ve anlamsız bakışlı erkeklerin elinden tutup sürükleyerek incikci boncukcu dolaştıran, gözleri dönmüş sevgililerin sokaklarda cirit attığı, her köşe başında bir zamanların milenyum ineternet kafelerinin türemesi hızında türemiş incik boncukçuların türediği o yıllardı....
Elimizde poşetlerle yurda döndüğümüzde, kendimi odaya zor atmıştım. birazcık uyku herşeyin ilacıydı... nitekim güzel bir uykunun tam ortasında çalan telefonla irkildim. zaten tetikte yatıyordum. zira aranan sevgilinin telefonu açılmalıydı... hemen kalkıp aşağı katta buluştuk. 5 katlı bir yurdun en üst katı kızların, bir alt katı erkeklerin, 3. katı etüt odaları, 2. katı girişdi. Birinci katıda yemekhane olan bu karma yurdun 4. katında buluştuk. Sevgilim bana tespih yapmış! kendi elleriyle! O güzel, O yağmurdan bile küçük elleriyle. zaman harcamış, gözleriyle tek tek aşkını sürmüş baktığı her tespih taşına... ilk kez biri bana hediye veriyor.Onun elinden tespihi alırken, zamanın hiçbir önemi yok yavaş ve huzurlu akıyor hayat. Tarifi zor. sarılırken gizlice ağladım. 2 damla göz yaşı. düşmesini bekledim yanaklarımdan... utanıyordum. görmesi olmazdı... bırakmadım br türlü O'nu. nihayet gözlerim normale döndü. ayrıldık. gülüyordum. ağzımı kocaman açmıştım... nasıl oldu bilmiyorum neden oldu hiç bilmiyorum... tespih bir anda dağıldı... tıkır tıkır hepsi zıplıya zıplaya merdivenlerden aşağı doğru inmeye, uçmaya , yuvarlanmaya başladı... Büyük bir şok. ağzım yine açık ama bu sefer gülmüyorum. 4. kattayız ve aşağıya uzanan onlarca merdiven, boşluk ve insanlar var.

hayatımda ilk defa hediye aldım o da tane tane yerle bir oldu.Ama olmamalıydı. O tespih benimdi. aşkla işlenmiş, özel bir tespihti. her çekişimde O'nun adını fısıldıycaktı bana... aşağıya doğru bağırdım.O anın verdiği üzüntüyle hiçbirşey umrumda değildi... 1 saatlik bir çalışma sonrası, 4 katı defalarca inip çıktım. defalarca... her merdivene tek tek eğilip baktım. su birikintilerine Elimi soktum. delirmiştim sanki... ve 1 satlik bir çalışmadan sonra, 1. katın önündeki yemekhane girişindeki kapının önünde son mavi tespih taşını da buldum. 1-2-3-....13-14-15....29-30 ve 31. Yukarı çıktım. tek tek saya saya geri verdim boncukları ve sarılıp öpüşüp ayrıldık...

ertesi gün sabah okula gitmek için buluştuk ve beni ikinci kez mutlu etti. tespihi eski halinde elime tutuşturdu... daha sağlam yaptım. 4 düğüm attım dedi... sanki azıcık bana güvenmiyor gibiydi... bütün gün elimden düşürmedim tespihi.

15 tatil gelene kadar hergün elimdeydi. Yine ayrıldığımız bir dönemdi.. kendimi dağ evine kapamıştım... tespihi son kez çekip, herhangibir şey olmaması için sağlam bir yere astım. çok kıymetliydi benim için... yaşlanınca o tespihi çekicem, belki ölürken elimde belki cebimde ya da herhangi bir yerimde olacaktı
.
Derken döndüm istanbula. durakta otobüs bekliyordum... hiç bir otobüs durmuyodu ve her geçen otobüste O bana el sallıyodu. ne lan buuuu
diye düşünürken güneş bir yandan yüzümü yakmaya başlamıştı. dayanamadım artık. Başımı çevirdim güneşten kaçırdım. O ara kafayı dolaba vurdum işte. Isıtıcı yakmış kavurmuş yüzümü. acıyan kafamı ovuşturdum. elimdeki aptal tespiğe baktım. çok çirkindi. nerde benim tespihim nerde bu tespih... attım elimden... gittim salona... yaktım bir sigara.
İçicem ama son bu lan. bir daha içersem tespihim dağılsın emi....

NOT: Aradan seneler geçti. yavaş yavaş yaşlanıyorum.. Ve dediğim gibi yanımda yok...Ama çok yakınımda, içimde bir yerlerde... Geçen hafta sonu gittiğim dağ evinde buldum tespihi...elime alamadım, korktum bir şey olacak diye. sadece baktım. Bir çok şey hatırladım...şu tespih taneleri gibi bir arada kalamadık... hüzün çöktü içime...
Sonra da ne olur ne olmaz diye ölümsüzleştirdim....

ISLANMAK GÜZELDİR

2009-01-18T01:09:00.000+02:00

Yağmur yağıyor...
Üşüdüğümü hissediyorum! Üşümenin etkisiyle ıslandığımın farkına varabiliyorum. Islandığımı farkettikçe,üşümem artıyor... Kısır bir döngü...
Yaşıyorum...

Islanmam fizyolojik bir ihtiyaçmışcasına haz uyandırıyor bende. Sanki, herhangi bir beklentim karşılanıyor yağmur tarafından. Her damla küçük bir mutluluk bırakıyor üstüme,kuruyunca üstümden buharlaşıp gidecek mutluluklar bunlar. Emanet... Gökyüzü'nün bana emanet ettiği mutluluklar. tanıyorum bu mutlulukları. Çok eskilere ait, tanıdık yaşanmışlıkların tadları var üstünde ve artık üstümde.

Yağmur yağıyor...
İçimi bi ateş yakıyor. Terliyorum! terden sırılsıklam oluyorum, vücudumdan çıkan her ter damlası, vücuduma giren yağmur damlalarıyla karışıyor.Hangisi ter, hangisi yağmur, sadece ben farkedebiliyorum. Hissedebiliyorum ayrı ayrı her damlayı.
Bir yandan buharlaşıyorum, bir yandan ıslanıyorum...

Yağmur yağıyor...
Üşümem, ateşimi bastırıyor.Ateşim vücuduma yaslanıyor, vücudum yağmurdan güç alıyor ve GÖK, yavaş yavaş desteğini kesiyor... Kuruyorum!

Yağmur yağıyor...
Ben kurudukça yağmur yağıyor, yağmur yağdıkça, ben kuruyorum.
Ben, sürekli ters prensiple işleyen kısır bir döngüde yaşıyorum.
Ve ben yaşadıkça ıslanıyorum...

ÖzLeDiM...

2009-01-17T22:23:00.000+02:00

şimdi
sana bir sözcük uzaktayım ben..
bir şehir yakarız beraber gökyüzü ellerimize elvedayı düşerken
şimdi bir ölüm kutsallığı ensemizde
umutlar dökülse de dudaklarına
çekip gitmese gözlerin yüreğime bağlı prangalardan..

şimdi
bir beyaz kağıt kadar karalanmaya mahsus
bir çocuk kadar absürt hayaller peşinde kağnıyız biz
söylemeye alıştığımız yalanlardan rahmetli
ve allaha yemin edercesine hisli..
şarkılardan daha patavatsız rengiyle sevdaların
özlenmeye fişek olan
özlemeyi iman etmiş
gece yarısı korkak bir rüzgar gibi
yolsuzluklardan feri kalmamış gülüşlerin

her bir durak aynı istikamete gider
her bir şehir aynı gecede göç eder
her bir trene yolcu düşer gökyüzüm..
her seferinde gözlerime hasat edilir hüzün
ve bilmezsin
pencerelere yıldırım olur senin yüzün...

şimdi sana bir sözcük uzaktayım sen görmezsin
bir nefesim ben
şarkılardır
farkına varamadığın...bilmezsin

şimdi bir şiirsin sen
bir şairin yıllarını harcadığı
dipnotlara düşülmüş bir aşkı saklar salıncaklar..
hülyalı bakma bana
seni bilirim
sen beni sevmezsin..
şimdi sen bir ölüm puskunluğuna düşülmüş susların seyrisin
ve sana alınmış bir sinema bileti yalnızlığına bürünür ceplerim
nerede sokulsan gözlerime bir ölüm olur karanlıklar
bir soluk duyarsın ensende
işte o benim..
bir şehir yanar gözlerimde
sen beni sevmezsin..
trajediler geçer otobüsten
her gün aynı istikamettesin
bir
yankıya buğu yapar kuşlar
bir sözcük kadar yakınım sana
bir şiir olursun yanaklarıma
ömürler geçer
ömür biter
şarkılar terkeder dudaklarımı
sana kurak hikayeler
özlemine saatli sevda kurar teröristler
`an gelir` patlar yüreğime şiirler
ve bir sözcük olur bakışlarım
oku oku bitiremezsin..

şimdi
bir şiir değer avuçlarıma
seni ağlar
sen yine de görmezsin..

ERMENİ KİLERİ...

2009-01-14T17:55:00.000+02:00

Vakti zamanında, teee binsekizyüzlerde abdülmecid efendi tahtta otururken, nerden estiyse garibe, gemi yaptırmak gelmiş aklına...
Halk aç, ordu çıplak, saray kerane gibi olmuş. Ama amcam her hal sürekli denizi görüyor olmaktan gemi yaptırmak istemiş. girmiş nete,araştırmış, bakınmış ve görmüşkü en iyi savaş gemilerini ingiltere üretiyor. sarılmış telefona alo demişş. ben abdülmecit, istanbuldan...
yaaa ne gerek vardı aradın abdülcüm, az daha sabretseydin biz isatanbula giricektik, istersen kapa çok yazmasın sana. biz girelim istanbula... diye açmamışlar telefonu.
tabi telefon falan yok ortada. Padişahım çok yaşa!

Bir şekilde iletmiş maruzatını. Tastamam olan ülkesinde sadece 1 tane savaş gemisi yokmuş. O da eksik olmasın diyerek, ingiltereden borç para alıp, uğruna , duyuni umumiyeler kurdurup elin adamını ekonomimize karıştırır olduktan sonra, bu paranın bir kısmını gönderip alın size money money... gönder bana gemi gemiii... diye bir de beste yapmış.
ingiltere kurtlar sofrasında büyümüş, tinerci, eli uzun, mahallenin çocuğu el koymuş paraya... eyvallah... göndercem ben sana. sen takıl azcık boğazda... dememiş tabi, ibne sinsi köpekler gibi paranın üstüne yatıp, abi kredi çıkmadı çıksın hemen gönderiyom gemiyi ayakları yapmaya başlamışken.. bizim abdülmecit ölmüş...

Ondan sonra padişah olanlardan sultan reşat; nasıl vakıf oldu bilinmez, aklına yıllar yıllar evveli atalarının ingiliz oğlanlarına gemi sipariş verdiğini hatırlamış, ve hemen telefona sarılmış. nee yoksa telefon icad edildi mi? ... tabiki hayır... aloo yaooww hemşerim bizim bir gemi vardı nolduuu ona yaaa? hiç sesi soluğu çıkmıyor... demeye kalmadan bizim virane horozları ötmüş hemen, aboowww.. bekle hacııı 1920 ler gelmeden biz ordayız. hele sen ittihatla uğraş azcıkın... demeselerde, arada memehmet efendi şöle bir vakur cümle savurunca ortaya, yaa gelmeyen gemiyi çok beyendiydik biz haremcenek. diyom küü az daha para yollayam ben size de siz 2 sini birden yollaya durun bizee. hee ne diyon emmi oğluu? diyiverince, soluk benizli, solucan beyinli ingiliz de 'eyvallahh. yahşii. şükrannn' diye çemkirmeye başlamış... tabi o para da cebe indirigandi olmuş...

Derken ittihatçılar bir yandan, saltanat bir yandan, yana yakıla bi akraba, bi dayı, bir dayanak aramaya başlamışlar... O arada da, mahallenin diğer bıçkını, ingiliz kopilinden kızını istemiş, cevapda bizim seningiblierine verilcek kızımız yok ulennnn olunca düşmüş ortalara. nasıl bu kopilleri alaşağı ederim diyeee. derken boynu bükük, mazlum osmanlı, atalarının kemiklerini sızlata sızlata çalmışlar kapısını bu çakal almanyanın. yaaw biladerim, böle böle oldu, şöyleyken böyle şeyler cereyan etti. araya girmeselerdi elimde kalcaktı bu ibne ingiltere... büyüklük bende kalsın dedik bulaşmadık... sen bi koşu gidip bizim gemileri alır mısın diye yalvar yakar olmuşlar. alamanya da , ne gerenk var şekerlerrr. ben size 2 gemi veriyim, çıkacak savaşta beni destekleyin demiş. aynen kabul. 2 gemiye satış.. milletin olandan bitenden haberi yok tabi...
okyanustan yola çıkıp,

denizleri aşa aşa gel kurbanın olam, kurtar beni buralardan ne olurrrrr ....

Diye türkü tuttura tuttura süzülen, goben ve breslov isimlerinde olsa gerek, gemiler geçtiği her yerde almanyanın düşmanı olan bizim hiçbir şeyimiz olmayan ülkeleri bombalıyolarmış. Evlerin camlarına taş atıp kaçan piç veletler gibi kaça kaça gelip osmanlının kucağına oturmuşlar. peşinde de bi mahalle adam. bilemedin onlarca savaş gemisi. dayanmışlar kapıya. verin allah verin. ya onları verin ya da..... aaaa. günahlarını almayalım çok zekidir bizimkiler. hemen bi plan, osmanlı bayrağı çekiliyor, esmer bıyıklı bir milletin topraklarında, sarışın mavi gözlü yeniçeriler türüyor gemilerde... alman değil onlar. Türkk. diyerek kandırılıyor düşman.

Be heyyyy sultan! kim kandırılıyor acep! toprağın bol olsun emii...

Rahat durmuyoruz. almanlar yanımızda ya, hemen gemilerin adı, kutsal atalarımızla şereflendiriliyor. Yavuz ve Midilli... O gazla, balkanlarda panslavizm mi ne öyle bir bok güden, ve antalyanın sıcak denizlerine inip üstüz güneşlenmek isteyen rusyaya baskına gidiyoruz. Mavi köşe de koca rusya, kırmızı köşe de 2 gemi... ne cesaret ama... bombalıyoruz büyük bir huşuyla, Odessa ve Sivastopol limanlarını...
kaçıp dönüyoruz evimize. taşlancak cam kalmayınca mahallede, birazdan çıkıcak kavganın tam ortasında kalıyoruz. bir çanakkalye koşuyoruz, bir galiçyaya, bir kafkasyaya, bir ırağa, bir kanala yetiyoruz ordan hoop araplara. Derken savaş bitiyor... Bir kahraman kazanıyoruz. adına Mustafa Kemal diyoruz. Bin Mustafa Kemallleri toprağa gömemiyoruz bile.. donduruyoruz sarıkamışta, esir bırakıyoruz suriye de, ölüyoruz her yerde... ama bitmiyoruz... derken almanya bitiyor. o peşinden dilimizi çıkarıp köpek gibi koştuğumuz almanya... onunla beraber giriyoruz yatağa.. grup yapıyor ingiltere... ama hep biz altta.
İşte böyle bitiyor 1. dünya savaşı oysa bizim için yeni başlıyor var olma savaşı. kurtuluş savaşı, soğuk savaş, buhranlar, ihtilaller... derken sene oluyor 2009...
be heyyyy. ne ara harcandı bunca sene. savaşlardan çatışmalardan, itten köpekten başımızı kaldırıpta önümüzü göremeden... sürekli dürtüyolar köpekleri başkaları, mahallemizin köpekleri de diş biliyor kendini besleyenlere... siktirin lannn diyemiyoruz nedense... öyle besliyoruz eşşekkkk gibi...

Sağda solda işitiyoruz ermeni denen itleri...Sarıkamışta donan yüzbinlerce şehidimizi, yakılıp yıkılan köylerimizi, arkadan vurulan milletimizi savunmak zor iş sanki... çıkıyolar ortaya, kıçına nişadır sürülmüş bir kaç piç. soy kırım falan saçmalıyolar. Var olan nice devlete imzalatıyolar. kabul görüyor bişiler. karar çıkıyor; soy kırımcı türkler... 900 bin ermeniyi sürüyoruz topraklarımızdan, savaş hali haklı bir gerekçemiz var.Arkadaş şerfsizler rahat durmuyor arkadan vuruyolar şerfsizce... ne yapcaktik ya sürmeyipte...anannemlerden dedemlerden duyuyrum 'ermeni Kileri' sözcüğünü. merakıma yenik düşünce öğreniyorum, acıdıkları için bizimkiler saklıyolar kilerlerde göç eden şerefsizleri... yabani hayvanlar gibi geçtikleri her köyde dam üstünde duman bırakmadan, zaten erkeği olmayan yerlere hayvan gibi saldırıyolar. soyları kurusun Türklerin diyerek katlediyolar sabi sübyan erkekleri... ve tecavüz ediyolar her kadınımıza. Öyle bir dönem geçiyriyoruz ki sonraları, doğuda kadınlar intihar etmeye başlıyor... durdurak yok. yüzlerce binlerce... nedeni? ermeni dölü doğurmamak...
işte böle bi dava varken ortada, ve de hergün izlerken yahudi döllerinin yaptığı, sormamak eldemi abd ye, fransaya, italyaya?
lan 100 yıllık davayı güdüceğinize, bakın neler oluyor önünüzde...

Beyin yerine oyun hamuru taşıyanlar, çok kolay şekil alıyorlar itin köpeğin elinde... Gerizekalılığın ödül olduğu , atasını s.kenlerden özür dileyenlerin ödül alıp aydın olduğu ülkede. Özür dileyin hadi...

BİZ

2009-01-13T17:38:00.000+02:00

Rastlantısal yaşıyoruz. Çoklu permutasyonlar kurmayı, erdemden sayıyoruz. Görmezden gelebilmeyi,'güçlülük' kelimesiyle meşrulaştırıp,illegal yolllardan refleksif davranışlar sergiliyoruz. Adının önüne sıfatlar ekliyoruz kişilerin ve sıfatlarını isimlerinden daha çok anıp, Kişiliklerini, mevkilerine yenik düşürüp, adlarının önüne eklediğimiz sıfatlarına farklı sıfatlar ekliyoruz. yine ve yeniden...

Döngüsel tepkilerle yaşıyoruz, dengesizliğimiz, geçici buhranlarımızı tetikliyor, tetiği hep bir başkasına çektiriyoruz.Bir başkası olmayı çok seviyoruz... Olabildiğimiz birbaşkası, olamadığımız kendimizi unutturuyor. Başka hayatları sahiplenmeyi, idealleşme sürecine dahil etmeyi de unutmuyruz. Ama unutuyoruz büyük bir zevkele, unutulmaması gerekenleri. Adına da şans diyoruz...

Vicdanımızın kölesi olmaktan kaçıyoruz. Kendimizi özgürlüğün kollarına bırakırken,Ufacık bir korku tepkisi bile vermiyoruz.Çünkü bilemiyoruz, kavram karmaşası yaşayan karmaşık yapılı biyolojik canlılar topluluğu olduğumuzu sanıyoruz ve utanmadan bilmediğimiz her şeyi 'teorilerle' açıklıyoruz. Yazılan her teoriyi testestoronlarımızla yorumlayıda ihmal etmiyoruz, çünki biz düşünmüyoruz...

Kavga etmeyi, elde etmenin en etkili yolu olarak görüyoruz. Ve biz geçmişimizden ders almayı abes sayıp, başkalarının geçmişlerini benimsiyoruz... Biz ne yaptığımızı bilmiyoruz...

YAKLAS BİRAZ

AltahaR

Bir hikayenin içinde yaşamak fena olmazdı...

' Danteller 5 teleee. Danteller 8 teleee!'

KAÇIŞ

YER: KADIKÖY VAPURU!

SEVİŞİRKEN!

KOKU

Derecelendirme ölçeği kıvamında...

BİRAZ ÖZDEMİR ASAFLAŞMAK...

BİRAZ ÖZDEMİR ASAFLAŞMAK...

sadece bir dilek...

2 SUC USTU BIRDEN...

ALFABETİK YAŞAM!

BU DA HAYATIN ANLAMLI RENKLERİ!

0-9 ARASI HAYAT!

KUZENİMİN APARTMANINDA YAŞAYAN İNSANLIK ÖTESİ ÇOCUK ALİ!

ÇOK SOĞUK( 14.03.2008)

HİÇLİK ÜZERİNE İKİ KELAM

DERİ

HARE

İSTANBUL

CENNET!

kırmızı

SANA----(2)

SANA!

BULUTLAR VE GÖK KUŞAĞI

BEN!

İĞDE AĞACI

SEN YOKSUN YİNE DE!

MELEK

AŞK

YENİLİK İYİDİR! YENİLİK CANDIR!

YASAK

BAŞKA ZAMAN

YANGIN!

RÜYA

NE BU?

KUBBEALTI HİKAYELERİ (21) ORKİD BİR KADIN PEDİDİR!

YOLCULUK!

NASIL YANİ

KUBBEALTI HİKAYELERİ (20) Bir Salaklığın Tarihçesi!

Çığlık

Hayat durmalı böyle anlarda!

SEN

YÜRÜSEM YOL BOYU

BİR ADIN KALMALI GERİYE!

NEFES

ÖĞRENME ZORLUĞU!

Bu yazıyı da hemen ilet hadi kankana!

Başlık bulamadım yazıya

Blogdan tiksindirme yolları....Sevgi kelebeği hemide dijitalinden!

NE DENMESİ GEREKİR BİLİNMEZ BAZI ANLARDA...

ÖZLEYENLERE V:1

DÜNYA BİTKİ ÖRTÜSÜSÜ HARİTASINDAKİ ACI DURUM:(

BEN!

YAVUZ SULTAN SELİM...

BARBAROS HAYRETTİN PAŞA!

HOŞGELDİK!

BUGÜN SEVGİLİMLE NEREDEYDİM?... ÜÇ...

yüzonyüz

BUGÜN SEVGİLİMLE NEREDEYDİM?.... İKİ...

BİZİM MAHALLELİ (1)

KUBBEALTI HİKAYELERİ (19) AYILANA GAZOZ BAYILANA LİMON!

YOL!

Varsın böyle geçsin ömrüm...

KUBBEALTI HİKAYELERİ: (18) Hastane Çöplüğünde...

YABANİ!

VERESİYE DEFTERİ --4-- Seven Pounds

HAYAT

NERDESİN....

ÖTZİ bebeğim, Çay ister misin?

GLOBAL WARMİNG- KÜRESEL ISINMA!

GİT!

Olduğu kadar....

Susmayı Bilmez miyim ben hiç...

BİR TEŞEKKÜR!

Mecburi istikamette durmak olmaz sevgilim!

Geçip gidenlere bir bakın....

___________RUH EŞİ_________

___RUH EŞİ_

HAFTANIN DÜETİ3

HAFTANIN DÜETİ2